Ninja

Afbeelding

“Nu ook in Amersfoort; The Iga Warrior Hattori Ninja Kindertraining” . Ik zag deze tekst zo’n 4 jaar geleden in onze huis-aan-huis-krant staan en besloot de advertentie uit de krant te scheuren. “Vanaf 8 jaar” stond er bij. Pim was destijds 7 en was erg timide in die periode, hij stond niet stevig in zijn schoenen en had moeite met de drukte op school. Ik prikte de advertentie op de balk boven mijn bureau en daar zag ik hem steeds weer hangen. Tegen de tijd dat Pim acht werd gaven wij hem op.  Achteraf is het een van de beste beste beslissingen geweest die we de afgelopen jaren hebben genomen. Pim, die moeite had met concentreren, vond de concentratie-oefeningen bij Sensei Graham helemaal niet zo moeilijk. Hij deed fanatiek mee en zijn houterige motoriek werd met de week soepeler. Pim stond steeds steviger in zijn schoenen en toen ik hem vandaag bij zijn examen zag voelde ik me heel erg blij. Wat een groei heeft onze zoon doorgemaakt. Niet alleen lichamelijk. Dat zijn vriendin kwam kijken gaf extra glans aan dit examen. Hij was dan ook supertrots op zijn 2e oranje slip op zijn gele band.

 Afbeelding

Dochter Puck stond ook te stralen na afloop van het examen. Het was voor haar de eerste keer en zij heeft nu de witte band. Ook zij is het afgelopen jaar gegroeid. Niet alleen in de lengte, ze is ook veel minder kwetsbaar geworden. Ze durft te zeggen wat ze denkt en weet wanneer ze bepaalde dingen juist niet moet zeggen. Ze heeft vriendinnen waar ze mee kan lachen en is heerlijk ontspannen. Niet zoveel tranen meer en we horen haar vaak zingen. Kortom. Het gaat goed met de kids en vandaag realiseerde ik me dat weer tijdens het examen van “The Iga Warrior”.

AfbeeldingKin

 

Struinen

Zestig gasten ontvangen in je tuin; ik vind het een feestje. Vandaag kon je “Struinen in de tuinen” in Amersfoort. Dat wilde zeggen dat je verschillende tuinen kon bezoeken waar muziek of theater te zien en te horen was. Wij hadden broer Gert en zus Emma in onze tuin. Ze speelden gitaar, viool en zongen. Prachtig was het. De zon brak af en toe door en het was echt genieten. We hadden koffie en thee en in de loop van de middag gingen de flessen witte en rode wijn open. Een mooie dag, met als afsluiting een BBQ bij Zandfoort aan de Eem. In december is er weer “Gluren bij de Buren”. Hetzelfde concept maar dan in de huiskamer. Ik denk dat we dan weer meedoen…… En over tien jaar spelen en zingen onze eigen zoon en dochter. Denk ik. Hoe ze zich noemen? Ze hebben nog even de tijd om daar over na te denken.

Afbeelding

Mieke

We hielden elkaar even stevig vast, mijn 82-jarige buurman en ik. Gewoon, midden op de stoep voor zijn huis. Vanuit de slaapkamer van mijn dochter had ik gezien dat hij zijn fietsband aan het oppompen was en omdat ik hem snel wilde spreken liep ik naar hem toe. Eerst zei hij niets, stonden we daar met zijn tweeën terwijl de wereld om ons heen gewoon doorging. Daarna kwam het verhaal: Over hoe hij  een telefoontje kreeg van zijn dochter met de mededeling dat het niet heel erg goed ging met zijn vrouw. Mieke lag in het ziekenhuis voor een dotterbehandeling en donderdagavond hadden ze elkaar nog gesproken. Ze was erg positief en het zag er allemaal goed uit tot gisteren, toen verslechterde haar situatie plotseling en gistermiddag is ze overleden. Mijn buurman en zijn kinderen waren er bij. Wat een verdriet; ze waren al 60 jaar samen. Hadden ook veel meegemaakt. Ze wisten wat armoede was, ze hadden de oorlog bewust en indringend meegemaakt en ze kenden elkaar door en door. Als je hen samen zag dan spatte de liefde er gewoon vanaf.

Zo’n acht  jaar geleden zijn ze bij ons in de straat komen wonen en hoewel we Mieke niet zo vaak zagen, was buurman Atze altijd van de partij als er iets in de straat gebeurde. Hij hielp met de bloembakken, kwam kijken bij “Gluren bij de Buren” en dronk een borreltje mee wanneer we de verjaardag van de kinderen vierden. En nu is Mieke, zijn grote liefde, dood. Ik loop de hele dag al met een zwaar gevoel rond. Morgen neemt mijn buurman geen telefoon op, doet hij de deur op slot en zal hij de wereld buiten sluiten, zo zei hij. En maandag…. “Dan gaat het leven gewoon weer verder” . Volgens mij is er voor mijn buurman nooit meer een “gewoon”. De leegte die Mieke achter laat is niet meer te vullen. Afbeelding

Vriendschap

“Wat versta je eigenlijk onder vriendschap?”. Met die vraag kwam een vriendin vandaag bij me. Ze was namelijk bezig met een artikel over vriendschap en had ter voorbereiding het boek “Vriendschap, een tweede ik” gelezen. Mijn vriendin verwachtte niet meteen antwoord, maar het was in ieder geval weer een leuk gespreksonderwerp. Ze had de schrijfster van het boek geinterviewd en gaf me een exemplaar van dit boek. Terwijl we in het zonnetje in de tuin koffie dronken mijmerden we over de betekenis van vriendschap. Ik realiseerde me dat ik me bij vrienden nooit anders hoef voor te doen dan ik ben, dat ik me helemaal op mijn gemak voel bij hen. Ik bedacht me ook dat ik nooit echt ruzie maak met mijn vriendinnen. Verder zijn er vriendinnen die ik maanden niet zie, maar als we dan weer afspreken (zoals bij deze vriendin) gaan we gewoon weer verder waar we gebleven waren. Na de koffie liepen we de stad in en na wat gewinkeld te hebben lunchten we op een terras. En dat is genieten, we spraken over van alles. Over onze kinderen, onze partners, onze toekomstdromen……  Kort daarna moest mijn vriendin weer naar huis (een uurtje rijden) om op tijd bij het schoolplein te staan. Terwijl ik haar uitzwaaide realiseerde ik me dat ik deze vriendin al bijna 25 jaar ken. We zijn een kwart eeuw ouder geworden, maar zo voelt het helemaal niet. Dit is ook echt mijn “inspiratie-vriendinnetje”; als we elkaar weer gesproken hebben bruisen we van de ideeën.

Het toeval wilde dat mijn “harts-vriendin” vanavond ook nog even langs kwam. Met een paar boeken, voor als ik geen zin had in voetbal op de tv. Ze kent me goed; ook al 25 jaar. Met haar ben ik door Australië gereisd, met haar heb ik mijn verdriet en vreugde gedeeld. Met haar kan ik zomaar op een zomeravond een kopje thee drinken of een filmpje pakken. En dan nog al die andere vriendinnen; met de één ga ik naar de sauna, met de ander kan ik heerlijk borrelen en de derde kan me laten gieren van het lachen. Heerlijk die vriendschappen. Ik koester ze en hoop er nog minstens 25 jaar aan vast te plakken.

Afbeelding 

 

Hieperdepiep

Het bezoek aan mijn moeder was kort maar krachtig. Kort, maar krachtig… datzelfde geldt eigenlijk ook voor mijn moeder; 1 meter 53 groot, maar ‘still going strong’ . Vandaag werd ze 77 en omdat ik daar graag bij wilde zijn ben ik gistermiddag na mijn werk richting Bolsward gereden. We konden nog even de stad in en daarna hebben we samen gegeten en lekker geklets. ’s Avonds eerst hapjes voor vandaag klaargemaakt en daarna hebben we ‘oudjaarsavond’ gevierd met een paar glazen wijn. We hebben het gehad over vroeger, toen we nog aan de Turfkade woonden. Daar hadden we een elpee waarop “Lang zal ze leven” stond. Wanneer een van ons jarig was dan kwam die elpee tevoorschijn en moesten we met de naald naar het tweede nummer op het vinyl. Ik kan me het krassen van de naald nog herinneren en als de naald goed stond werd het volume opgeschroefd en dan mocht de jarige de trap afkomen. Een heel ritueel. Vanmorgen heb ik niet gezongen; mijn moeder heeft geen platenspeler en geen trap meer in haar huis. Ik heb mijn moedertje even geknuffeld en we hebben gezellig samen ontbeten. Daarna heb ik de taarten gehaald en al snel kwam mijn zus en kort daarna een paar tantes.Terwijl zij binnen kwamen, heb ik mijn spullen gepakt. Om kwart over tien vanochtend zat ik weer in de auto om op tijd in Amersfoort te zijn. Vanavond proost ik op mijn krachtige moeder, met een krachtige rode wijn.

Afbeeldingama

Struinen

Ik heb zo’n bewondering voor Dirkjan van Oord, Sijmen en Siep Stronks en Suzanne Prins. Zij organiseren voor de eerste keer “Struinen in de Tuinen”, een zomers vervolg op “Gluren bij de Buren”. Zondag aanstaande is het zover, dan wordt er in 75 tuinen in Amersfoort opgetreden door –voornamelijk- Amersfoortse amateurmuzikanten. En onze tuin is één van die 75 tuinen.

Een hele organisatie, maar het lijkt er op of het weer helemaal is gelukt. Vanavond was er een informatie-avond en konden de tassen opgehaald worden. We kregen twee tassen mee vol met koffie, thee, roerstaafjes, folders, informatiebladen en een prachtige tuinplant. Kortom; alles wat er nodig is voor een feestje zondag.

Bij ons komen “Bro ’n Sis”.  Zoals de naam al zegt; een broer en een zus. Daar lijken we inmiddels patent op te hebben want in december toen er “Gluren bij de Buren” was hadden we “Van Sweden”, ook een broer en een zus en dat is ons toen goed bevallen. Dit keer wordt het broer Gert met gitaar en zus Emma die zingt en viool speelt. Nu maar hopen op mooi weer. En als het toch wat grijs dreigt te worden zorgen we zelf wel voor een zonnetje. Afbeelding

Bloed, zweet en tranen…..

Ik zag er erg tegenop. Hoewel ik al maanden aan het trainen was ging het me niet steeds makkelijker af, en dat is eigenlijk wel de bedoeling van trainen. De ene keer liep ik met redelijk gemak een half uurtje hard, maar de keer daarna kon ik amper een kilometer rennen en dan gaf ik het al op. Misschien miste ik mijn maatje Anita, waar ik vier jaar geleden nog vaak mee samen liep. Omdat we –naast vriendinnen- ook bijna buren waren was afspreken makkelijk en als de één geen zin had, zorgde de andere er wel voor dat er toch gelopen werd. In 2009 liepen we samen de vijf kilometer tijdens 750 Jaar Amersfoort. Toen Anita ging verhuizen en andere dingen aan haar hoofd had besloot ik toch door te gaan.

Om mezelf te motiveren ging ik elke eerste zaterdag van de maand naar een clinic georganiseerd door Beweging 3.0, de organisatie waar ik alweer drie jaar werk. We begonnen met een grote groep, maar de een na de ander viel af. Uiteindelijk merkte ik dat ik in vergelijking met de anderen niet zoveel progressie boekte. Maar toch wilde ik niet opgeven. Toen ik in januari met een loop in Woudenberg mee wilde doen raakte ik vlak daarvoor geblesseerd aan mijn knie. Verder had ik het tijdens het lopen vaak op mijn heupen. Het zal wel tussen mijn oren hebben gezeten, maar toch…  Ik heb zelfs getwijfeld of ik vandaag die 5 km wel zou gaan lopen. Maar het is me gelukt vandaag. Samen met collega Lia liep ik het parcours in 31.14 minuten. Zo snel heb ik nog nooit eerder gelopen. En zei ik afgelopen week nog dat ik na vandaag mijn hardloopschoenen een tijdlang achter in de kast zou zetten; op dit moment weet ik dat niet. Misschien dat ik binnenkort toch weer voorzichtig een rondje probeer….Afbeelding

Tuin

Ik kwam er maar niet aan toe, en dat terwijl het al juni is. Normaal gesproken hangen en staan er eind april al veel leuke plantenbakken in onze tuin. Op koninginnedag is het meestal wel geregeld, maar dit jaar dus niet. Waar het aan lag? Ik weet het niet. Toen ik vandaag tijdens de “Rommelroute Kruiskamp” vier blauwe bloempotten bij mijn buurvrouw kocht was dat voor mij de ‘trigger’ om naar Intratuin te gaan. Van mijn andere buurvrouw had ik al een zak potgrond gekregen dus ik hoefde alleen nog maar voor wat planten en potten op pad.

Het was gezellig met Puck in de winkel. Ze huppelde rond en zocht ondermeer wortel- en paprika-zaadjes uit. Zelf koos ik voor verschillende plantjes in het wit, roze en paars. Daarbij nog een paar potten en een mooie hangplant en ik was weer helemaal gelukkig. Ondertussen vonden we ook nog een paar rubberen laarzen voor Puck. In dezelfde kleur als de plantjes die ik had gekocht, maar dat was geheel toevallig.

Vanavond om zes uur zijn we samen begonnen en rond half acht waren we klaar: de aarbeienplantjes hebben we uit de voormalige zandbak gehaald omdat ik niet van aardbeien houdt waar de poezen tussen poepen. Verder hebben we plantjes verpot, hangplanten opgehangen en heeft Puck haar groenten gezaaid. Als het morgen een beetje aardig weer is ga ik ook nog even onkruid wieden in de achtertuin. Volgende week wordt er “struinen in de tuinen” gehouden en krijgen we twee muzikanten op bezoek. Zij zullen optreden in onze tuin en hopelijk komt er veel publiek op af. En die tuin, die moet er dan natuurlijk wel een beetje gezellig uitzien. Afbeelding

We beginnen pas

Het lijkt helemaal niet zo lang geleden; mijn man en ik samen tussen de dansende mensen in de stadshal van “De Flint”. Op het podium stond de band De Dijk, en in mijn buik zat –zoals we inmiddels weten- mijn zoon Pim. We genoten van de muziek en zongen de liedjes uit volle borst mee. Vooral het nummer “We beginnen pas” sprak tot onze verbeelding. We hadden immers een hele nieuwe toekomst voor ons. We kochten na afloop een T-shirtje met deze titel erop en toen Pim een paar weken was lag hij in dat T-shirtje in de wieg. En nu komt dat liedje weer in mijn hoofd op; “We beginnen pas”.

Inmiddels zitten we in een volgende fase. Pim is 10, bijna 11, en heeft vanavond zijn allereerste klassenfeest. De afgelopen weken hebben hij en zijn klasgenootjes zich goed voorbereid. De één zorgde voor de uitnodigingen, de andere regelde een appeltaart en weer iemand anders zorgde voor de gekleurde verlichting. Wat Pim heeft bijgedragen is mij niet helemaal duidelijk, maar enthousiast was hij wel.

Vandaag was het eindelijk zo ver. Na het eten heeft hij zich omgekleed en nu is hij dus aan het feesten. Toen we vroegen of we hem op mochten halen of dat hij alleen naar huis wilde komen zei hij dat ik hem wel op mocht komen halen. Grappig. Hij vindt het stoer om alleen naar huis te gaan maar vindt het ook wel fijn dat hij opgehaald wordt. Typisch voor deze periode; de ene keer een dikke knuffel wanneer ik afscheid neem in de klas en een dag later een onderkoelde ‘dag..’. Ik merk dat het grote loslaten is begonnen, en we beginnen pas….