Ietsiepatsiepantie

Wij gaan op vakantie. Begin augustus zijn we weer terug en aangezien we geen computer meenemen op vakantie komen er in die drie weken geen nieuwe verhaaltjes op dit weblog. Misschien is het leuk om mijn oude berichten eens te lezen. Ben je benieuwd waar we naar toe gaan dan kun je op zoek naar het verhaaltje, met een foto van de landkaarten. 

Ik hoop dat je de draad weer op pikt wanneer ik terug kom. Vanaf 6 augustus schrijf ik weer met veel plezier mijn dagelijkse stukjes. 

Kom je langs ons huis en zie je ’s avonds licht branden; maak je geen zorgen. Mijn schoonouders passen  op het huis en de katten 😉

Afbeelding

 

 

 

Welvaart

Het lijkt wel een reclame, het is gewoon onze badkamer. Zoon Pim had een douche genomen en liet de badkamer zo achter.  Ik moest er wel om lachen….

Maar ergens is het ook belachelijk. Hebben we echt zoveel shampoo nodig? Perzik voor Puck, Anti-Roos voor mijn man. Hair-repair voor mezelf. Antiklit voor allemaal. Dan nog wat spullen van Rituals en zonnebrand in verschillende maten en sterktes.

Hoezo crisis….. ik voel iets van schaamte.

Afbeelding

Pelikaan of knuffelhaas?

Vorige week kreeg ik een knuffeltje van bloedank @sanquin. Nadat ik een foto had gemaakt bekeek ik de afbeelding en draaide ik mijn hoofd een kwartslag naar links. Bekijk de foto maar eens en doe mij maar na.

Afbeelding

Zag je het ook? Werd bij jou de pelikaan ook een knuffelhaasje? Met een touwtje aan zijn neus? Eigenlijk is het een bekend beeld uit de psychologie/filosofie . Ik ben er nog niet helemaal achter wie nu het eerste was, maar  psycholoog Joseph Jastrow verblijdde ons in 1900 al met het beroemde beeld waar je een haas of een eend in herkent.

Afbeelding

Je kunt of de eend of de haas zien. Niet beide tegelijk. Volgens sommigen gebruikte de filosoof Ludwig Wittgenstein de haas-eend figuur om te laten zien dat wij niet alleen waarnemen met onze zintuigen; waarneming is ook een mentale activiteit. Wat gebeurt er op het moment dat je een eend ziet waar je eerst een haas ziet.

Hoe zit het nu met jou. Zie je een pelikaan of een haas?

Verkocht

Sinds een half jaar hangt het bordje “Te Koop” op het raam en sinds en paar dagen is er nu de sticker “Verkocht” overheen geplakt. En hoezeer ik het mijn buurvrouw ook gun dat haar huis verkocht is; ik vind het jammer.

Met sommige buren heb je meer dan met anderen. We lopen bij geen enkele buur de deur plat, maar deze buurvrouw heeft iets speciaals. Ze heeft een goede klik met Pim en Puck en onze kinderen vinden het heerlijk om met haar in de tuin lekker te ‘klooien’. Ze heeft een bepaalde visie over wat kinderen nodig hebben, kan goed luisteren en kan me soms diep in mijn hart raken. Met deze buuf ging er soms op een gewone middag een speciale fles wijn open, niet gepland, maar met plezier. Deze buurvrouw gaat nu met haar man en om de week ook met haar kinderen in een ander huis wonen. Een groter huis. Wel in Amersfoort, maar toch niet meer in onze straat. Jammer….

Afbeelding

Klavertje drie, deel twee

“Waarom zou een klavertje drie niet mooi genoeg zijn?” Eerder schreef ik al dat ik dit zinnetje opschreef toen ik een jaar of 16 was. Dat weet ik nog zo goed omdat ik destijds gedichten schreef en ik op een avond gebeld werd door –volgens mij- Job Boot van de NCRV. Of ik de volgende dag in het programma “Tussenuur” wat gedichten wilde voordragen en wilde praten over het schrijven van gedichtjes. Hij was mij op het spoor gekomen omdat ik lid was van een gedichtenclubje voor jongeren. Hoe het precies zat weet ik niet meer, maar ik had wat gedichtjes opgestuurd en hij was op dat moment juist op zoek naar een jongere die dichtte. 

Samen met mijn vader en zus gingen we richting NCRV en daar maakte ik kennis met Sjors Frohlich en Peter Plaisier. Niet wetende dat ik jaren later een collega van hen zou worden.  Man, wat vond ik het spannend. Ik droeg wat gedichten voor, er werd een foto gemaakt en een uur later stond ik alweer buiten. Behalve bij dit radio-optreden en 2 gedichtjes in de KRO-studio is er weinig van mijn talent boven komen drijven. Achteraf zie ik ook wel in dat mijn talent niet groot genoeg was. Hoewel ik me een beetje geneer plaats ik hier toch een gedichtje dat ik schreef toen ik 12 was.

Waarom ben ik bang in het donker

En niet in het licht

Waarom schaam ik me

En wordt ik rood op mijn gezicht

Waarom huil ik

En lach ik niet

Waarom is er oorlog

En zoveel verdriet

Waarom, een vraag die veel kinderen stellen

Helaas, de mensen kunnen het hen niet vertellen

Afbeelding

Pelikaan

“U bent hier vandaag voor de twintigste keer dus je mag een cadeautje uitzoeken”. Wat, al voor de twintigste keer! Ik kan me dat gewoon niet voorstellen. Als je het me zou hebben gevraagd zou ik hebben gezegd, zo’n twaalf, dertien keer. “Wil je een beker, een speldje of een knuffel”. Ik antwoordde “helemaal niets”. De vrouw achter de balie keek me teleurgesteld aan. “Doe dan toch maar een knuffeltje” zei ik. “Kan ik altijd wel iemand blij mee maken.”. En nu ben ik dus in het bezit van een pelikaan-knuffel.

Jarenlang dacht ik er al aan om bloeddonor te worden, maar het kwam er maar niet van. Tot ik op een dag gewoon ging. Na twee keer bloed doneren werd me gevraagd of ik geen plasmadonor wilde worden, want mijn aderen waren zo makkelijk te prikken. Omdat plasma doneren minder impact heeft op je lichaam mag je het elke maand doen en bloed geven mag je als vrouw drie keer per jaar doen. Bij plasma-ferese duurt het ruim een half uur terwijl bloed geven tien minuutjes duurt. Je bloed wordt namelijk gescheiden in een soort centrifuge. Het plasma komt in een zak en het rode deel van je bloed wordt weer teruggepompt.

 Ik vind het geen opgave. De prik kan flink zeer doen en ook het eruit trekken voelt niet echt fijn, maar het is voor een goed doel. Kortgeleden realiseerde ik me dat mijn broer ook ooit is geholpen door mensen die hun plasma hebben afgestaan. Hij had het syndroom van Guillain Barré, een zenuwaandoening waar je verlammingsverschijnselen bij kunt krijgen. Ik heb ook ooit een cliënt gehad die in het ziekenhuis acht zakken bloed had gekregen, zonder die zakken had hij het toen niet overleefd (hij is later alsnog overleden, maar dat lag niet aan die zakken bloed) En toen een vriendin laatst vertelde dat ze ook een bloedtransfusie had gehad wist ik helemaal dat het goed zat. Dus bij deze een oproep; ga er gewoon naar toe. Je wordt vertroeteld, krijgt koffie,soep of fris, je kunt kiezen uit verschillende koeken, je onthaast en als het meezit krijg je ook nog zo’n mooie knuffel…..

Afbeelding

 

Lepelaar

Naar een terras, een filmpje, een stuk wandelen of fietsen. We hadden genoeg keus en hebben het af laten hangen van het weer. Het werd dat laatste; fietsen dus. Op zo’n warme dag als vandaag is dat echt genieten. Samen met mijn vriendin fietste ik vanavond door de polder richting Soest en hoewel mijn kennis van weidevogels nihil is ontwaarde ik een lepelaar. Ik moest even twee keer kijken, want volgens mij zie je die niet vaak in Nederland. Toen ik afstapte om een foto te maken merkten we aan andere voorbijgangers dat zij het ook bijzonder vonden. Vervolgens weer opgestapt en terug naar Amersfoort gefietst. Uiteindelijk zijn we toch op een terras terecht gekomen; die van Zandfoort aan de Eem. Daar een wijntje gedronken en verder gekletst. Wat is dat toch genieten, zo’n warme dag als vandaag. Geen jas aanhoeven en tot laat in de avond buiten zitten. Heerlijk!

Afbeelding