A Positief

Waarom heeft het zo lang geduurd voordat ik deze stap heb gezet? Was het de angst voor de naald, het gedoe, de angst voor de pijn? Ik denk dat ik jarenlang de stap niet heb gezet uit gemakzucht, want het kost je toch wel anderhalf uur per keer, inclusief de fietstocht heen en terug.

Toch ben ik blij dat ik zo’n twee jaar geleden de stap heb gezet en bloed ben gaan geven bij Sanquin. Meteen na de eerste keer vroegen ze me of ik geen plasma-donor wilde worden. “Want je aderen zijn er zo geschikt voor”. Waarom ook niet, dacht ik. En zo zit ik gemiddeld 1 x per twee maanden bij de bloedbank. Plasmaferese komt er op neer dat je bloed afstaat, dat gaat in de centrifuge, daarna krijg je de rode bloedlichamen terug en blijven het plasma achter in de zak. Het duurt ongeveer een half uur en in die tijd word je in de watten gelegd. Je mag ook vaker komen dan bij bloeddonatie, omdat het minder inspannend is voor je lichaam, en dat is weer mooi meegenomen.

Graag zou ik jullie ook een zetje geven, zodat er nog meer bloed/plasmadonoren zijn. Even wat voordelen op een rijtje:

*Het geeft je een goed gevoel om iets te kunnen doen voor de zieke medemens

*Je wordt gecontroleerd op bloeddruk en HB-gehalte en als er iets mis is met je bloed kunnen ze je dat vertellen (alleen als je daarin toestemt)

*Het is heerlijk om een uurtje te onthaasten in een fijne omgeving. Een drankje, een hapje en een vriendelijk woord…je voelt je altijd welkom.

Natuurlijk voel je de naald wel naar binnen gaan. Maar als je bedenkt dat veel mensen in het ziekenhuis vele keren moeten worden geprikt dan relativeert dat ook wel. Wil je eens kijken hoe het gaat: 13 oktober is het open dag bij Sanquin. Via http://www.sanquin.nl kun je zien of er ook afgiftepunten zijn bij jou in de buurt. 

Afbeelding

 

 

Advertenties

Hoe groot ben ik

Heel wat neven en nichten hebben zo’n plank gekregen van mijn ouders; een persoonlijk kraamcadeautje waar veel tijd en aandacht aan werd besteed. Mijn vader brandde de gaatjes in het hout en zorgde voor de getallen, mijn moeder zocht plaatjes op en plakte die op de plank. Daarna lakte mijn vader de plank af.

Toen ik zelf zwanger was beloofden ze mij ook zo’n plank. Met nijntje-figuren deze keer. Inmiddels staat de zijkant van de plank vol met streepjes: Puck, 4 jaar, Pim 8 jaar en ga zo maar door. Vandaag schreef ik bij 1 meter 46; Puck 9 jaar.

Volgens deze plank is Puck nu groter dan Pim was op dezelfde leeftijd, maar helemaal zeker weet ik het niet. De plank heeft namelijk een paar jaar ietwat boven de grond gehangen, dat scheelt toch al gauw een paar centimeter. Maar eigenlijk maakt het niet uit. Het gaat er om dat je ziet dat je kinderen groter worden.

En als ik vol heimwee naar die plank kijk denk ik terug aan mijn eigen jeugd, aan mijn moeder die met een klein schaartje de plaatjes aan het knippen was en aan mij pa die ik zo weer zie zitten met een soldeerbout. Ik ruik zelfs de geur van het verbrande hout…

Afbeelding 

 

Kleurig

Wat is dat toch, de magie van een regenboog… Komt de ontroering omdat regen en zon bij elkaar komen? Is het omdat er aan het eind een pot met goud staat? Komt het omdat je een regenboog nooit vast kunt pakken? Ik weet het niet. Ooit had ik een sjaal in die kleuren, had ik regenboogbeenwarmers, stond mijn agenda vol met stickers met regenbogen. Wanneer ik nu een regenboog zie, maakt mijn hart een sprongetje en pak ik mijn fototoestel om het rood, oranje, geel, groen, blauw en paars vast te leggen. Afbeelding

Mooie Kop

Honderden foto’s heb ik inmiddels gemaakt met mijn nieuwe toestel, en ik blijf het leuk vinden. Foto’s van de kinderen, foto’s van leuke straatjes op vakantie, maar ook soms foto’s van vreemden. Deze foto heb ik gemaakt tijdens een markt bij onze Turkse ‘buren’, namelijk bij de Mevlana Moskee. Deze man zie ik wel vaker lopen. Hij praat in zichzelf, danst zonder muziek en is anders dan anderen. En wat een mooie kop heeft hij!Afbeelding

Heel soms maak ik ook foto’s van ons favoriete buurjongetje Helmer. Hoewel hij inmiddels een paar straten verder woont heb ik zijn blik toch kunnen vangen in een foto. Dat enthousiasme, die lol die hij uitstraalt. Om op te vreten, vind ik hem. Kijk zijn haren wapperen in de wind…..

Afbeelding

Spel en knikkers

Erg enthousiast waren we niet toen Puck een paar maanden geleden tegen ons zei dat ze mee wilde doen aan “Kinderen voor Kinderen”. Onze dame zingt wel aardig en is enthousiast, maar dat is niet genoeg dacht ik. Dat, samen met haar verlegenheid, zorgde ervoor dat ik bang was dat het tegen zou vallen. Maar ze zette toch door. Ze koos een liedje, oefende het liedje tijdens onze vakantie in Italië en verzon een dansje.

Het liefst had ze de hele klas bij de voorrondes uitgenodigd, maar dat vonden we geen goed idee, want ze stond voor het allereerst op een podium…. We hadden ook met haar besproken dat de kans dat ze door zou gaan naar de volgende ronde niet groot was omdat er zoveel kinderen mee deden. Kortom; eigenlijk dekten we ons aan alle kanten in.

Gistermiddag was het zover en stond ze in Soest op het podium tijdens een regionale voorronde. En mijn mond viel open; ze deed het helemaal niet slecht.

Ze kwam wat verlegen over, maar eerlijk is eerlijk; ze stond haar mannetje. Eigenlijk was ik gewoon opgelucht. Ik was bang dat ze de tekst zou vergeten, het dansje niet meer zou weten, verlegen rond zou kijken, zou huilen van de spanning. Maar niets van dat alles.

Wat was dat toch voor rare houding van mij? Wilde ik haar behoeden voor teleurstelling, was ik bang dat ze af zou gaan, projecteerde ik mijn eigen faalangst op haar? Achteraf bleek dat niet nodig. Puck is een enorme doorzetter en daarmee komt ze volgens mij nog ver in haar leven.  En het zet me aan het denken; ik zou een voorbeeld moeten nemen aan mijn dochter; mijn dromen volgen. Ergens aan beginnen en er keihard voor knokken. Met het enthousiasme dat mijn dochter uitstraalt. Dan moet het toch lukken?

Afbeelding

PS, half oktober hoort Puck of ze door gaat of niet. Wat mij betreft is ze al een winnaar.

House for Sale

Marcoen en ik kennen elkaar zo’n 14 jaar, en toen ik hem leerde kennen had hij net het huis gekocht waar we nu in wonen. De dag dat hij zijn sleutel kreeg liep hij naar het bakkertje op de hoek. Fijn, dacht hij…. kan ik hier voortaan lekker broodjes halen ’s ochtends. Helaas werd die winkel een dag later gesloten. Sindsdien is er weinig met het pand gebeurd. Soms werd er een stukje verbouwd en sinds een jaar, of misschien wel twee, staat het pand te koop. Veel te duur voor zo’n huis in deze wijk. Eigenlijk genant dat dat kan; ruim 10 jaar bouwval en leegstand.  Een lelijke plek in de straat. Lange tijd stond er een hek omheen, die is inmiddels aan de kant gezet. En of er ooit nog mensen in zullen wonen? Ik vraag het me af….

Afbeelding

 

Piep

Terwijl ik aan het strijken ben hoor ik een piep. Inmiddels wel herkenbaar, maar deze keer niet in de tuin maar bijna bij mijn tenen. Ik doe een klein sprongetje achteruit en zie dat poes Panter deze keer wel een hele grote kikker binnen heeft gebracht. Gelukkig heb ik een dochter die van diertjes houdt. Zij pakt het beest heldhaftig op. Pas toen ik de foto beter bekeek zag ik dat het leek of de kikker zijn ‘handen’ voor zijn ogen hield. Ik dacht ook even een kroontje te zien. Maar Puck had geen behoefte aan een prins… Afbeelding