Achtste groepers huilen niet

Ik hoor gestommel boven, een kwartiertje geleden had ik Puck welterusten gekust, maar ze was dus nog wakker. De deur gaat open en ik zie haar blote voeten op de trap. Even later zie ik een betraand gezicht. “Mama, ik ben zo verdrietig…..”.

Ik begrijp het. Een half uurtje geleden kwam ik naar haar toe om haar welterusten te wensen en toen was ze net bezig in het boek “Achtste groepers huilen niet”. Ze was bijna bij het laatste hoofdstuk en ze vroeg of ik nog anderhalve bladzijde wilde voorlezen voordat ze het boek weg zou leggen.

Dat deed ik, maar ik viel meteen in het meest heftige stuk van het boek: “….Twee dagen later overleed Akkie” las ik.  Puck keek me met verschrikte ogen aan; “Overleed?” vroeg ze. “Is dat hetzelfde als doodgaan?” Ze kon het bijna niet geloven. Het was zo’n leuk boek geweest dat ze er niet aan had gedacht dat de hoofdpersoon ook kon overlijden. Ze dacht echt dat Akkie beter zou worden en daarom was ze nu in tranen.
We gingen samen op de bank zitten en hebben elkaar even goed geknuffeld. Ik vertelde haar over een boek dat ik zelf had gelezen toen ik haar leeftijd had. “Vlinder voor Marianne” heette het. Het precieze verhaal weet ik niet meer, maar ik weet nog dat een ziek meisje, Marianne, een cocon had en dat op de dag dat zij stierf uit de cocon een prachtige vlinder kwam. Ik heb gebruld, toen ik dat las. Het was zo’n heftig boek, dat ik het nu nog weet. “Mam, zei Puck nog, ik denk niet dat ik die DVD van ‘Achtste groepers huilen niet’ nog wil zien. Of misschien toch, samen met jou…. “

 

Advertenties

2 gedachten over “Achtste groepers huilen niet

  1. En hebben jij en Puck de film uiteindelijk gekeken?
    Zelf had ik de film in de bioscoop gemist, maar een paar maanden geleden kocht ik ‘m als dvd. En thuis samen met de kinderen (11 en 8 jaar) gekeken. Op de bank. ’n Echt mooie, boeiende film. Met ook grappige elementen.
    En op het eind ook bij ons volop tranen (dus inderdaad goed van je dochter, dat ze aangeeft met jou erbij te willen kijken, misschien).
    Maar meteen maakt de film ’t onderwerp, ‘doodgaan’, bespreekbaar (wat voor mij vroeger, toen ikzelf kind was, zo’n taboe was). En Akkie / Anke leeft voort in al onze harten. Zoonlief-van-11 houdt er binnenkort zijn boekbespreking over, dus zijn mede-achtstegroepers zullen ook aan Akkie / Anke denken.
    Mooi op de dvd is ook het interview met Jacques Vriens en met de klas, zoveel jaar later, en ook de ouders van Anke vertellen over hoe het met hen verder gegaan is. Hartverwarmend en ontroerend.
    Dank voor het delen op je blog (die ik nu pas ontdek), mooi.

    @ExtreemSchattig: Ik vraag het me af: ook op volwassen leeftijd kunnen boeken indruk maken. Ik (ruim 40+) lees nu wel tien keer zo snel als toen, en ook kunnen we inmiddels meer relativeren, maar ook nu laat ik me graag grijpen door boeken. ‘Achtste groepers’ moet ik nog lezen (ik heb de film gezien – 2x inmiddels en nog steeds aangrijpend) maar toen ik ’n tijdje terug ‘De brief voor de koning’ herlas zat ik er weer net zo in als toen ik pakweg 12 was!…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s