Mantel van de Grijze Jager

 

Ooit schreef ik een blog over de boeken die Pim graag leest; de Grijze Jager serie van John Flanagan. Sindsdien komen er allerlei mensen op mijn weblog die googlen op grijze jager of mantel. Wel grappig, want ik heb datzelfde gedaan toen Pim me vroeg om een mantel zoals die werd gedragen door de Grijze Jager.

Ze zijn in de handel geweest, maar door de enorme populariteit waren ze al snel uitverkocht. Gelukkig heeft Pim een oma die erg goed is met naald en draad. Samen zijn ze de stof gaan kopen en inmiddels kijken andere jongens vol ontzag naar mijn zoon wanneer hij langs loopt in zijn ‘grijze jager mantel’. Als mijn schoonmoeder zou willen zou ze een handeltje kunnen beginnen denk ik.

Maar goed, voor alle mensen die via google hier terecht zijn gekomen en die op zoek zijn naar een mantel; vraag een moeder, schoonmoeder, buurvrouw of misschien buurman die goed kan naaien om stof te kopen en aan de slag te gaan. Druk de foto’s bij dit blog af en laat die zien. Je zoon (of dochter) zal je eeuwig dankbaar zijn.

Afbeelding

Wat ik zelf erg fijn vind: Pim gaat nu zonder mopperen mee wandelen. Niet zonder zijn mantel en pijl en boog, maar dat kan me niet schelen….. hij loopt enthousiast mee!

Als de lente komt….

Afbeelding

Toen ik gisteren aan tafel de krant las realiseerde ik me dat de lekkere lucht die in de kamer hing van de narcissen afkomstig moest zijn. Ik stak mijn neus in de bos, en ja hoor, dit was de oorzaak van de zoetige lucht in huis.

Even later kwam Marcoen binnen. Ik vroeg hem of hij last van had van de bloemen, want van bijvoorbeeld hyacinten krijgt hij knallende koppijn. In eerste instantie was er niets aan de hand, maar toen ik vanmorgen beneden kwam bleek de grootste vaas met 4 bossen narcissen al verhuisd te zijn naar de keuken. De kleinere bos stond nog voor in de kamer. Inmiddels staan al die prachtige bloemen bij de overbuurvrouw. Kan in ieder geval nog iemand genieten van de bloemen….

Afbeelding

Het is overigens geen gezeur van Marcoen, want hij heeft er echt last van. Net als van boeketten waar lelies in zitten. Daar houd ik ook rekening mee, die enkele keer dat ik een boeketje voor mezelf koop. Ook zou ik zelf nooit een hyacint kopen. Maar dat narcissen zo sterk kunnen ruiken dat wist ik niet. Volgende week maar weer een bosje tulpen, daar kan hij wel tegen. Of droogbloemen. Of plastic neppers….

Talent? Ehh…

Afbeelding

En nu? Ik kijk naar het kunstwerk in mijn handen. Natuurlijk weet ik wel wat het moet voorstellen; Pims knuffel “Oscar” nagemaakt in klei. Hoe oud zou Pim zijn geweest? Ik schat een jaar of vijf, toen deed hij mee aan “De Hoge Hoed” van Scholen in de Kunst in Amersfoort.  Twee jaar later deed Puck hetzelfde. Zij boetseerde haar knuffel “Puh”.

Afbeelding

En nu zit ik dus met twee kleiwerkjes die jarenlang in verschillende kasten stonden. Eerst natuurlijk flink in het zicht, maar naarmate de tijd vorderde verhuisden ze steeds naar een minder zichtbaar plekje. En vandaag vond ik ze achter wat boeken in de boekenkast boven. Opruimen van een kast is in het begin leuk, maar aan het eind houd je altijd een paar dingen over waarvan je niet precies weet wat je er mee moet doen. Iemand een suggestie?

Genieten

Wat een prachtig gezicht. Ik zie een roofvogel van heel dichtbij, hij maakt een duikvlucht en gaat daarna op een tak zitten. Ik blijf vol bewondering naar hem staren en moet vervolgens over mijn schouders kijken om hem nog te zien. Ik zit namelijk op de fiets en voor ik het weet rijd ik de vogel voorbij.  Mijn moedertje van 77 rijdt zo’n veertig meter voor me, we gaan naar beneden en dus lekker hard. Even wil ik haar roepen en vertellen dat er zo’n prachtige roofvogel dichtbij vloog, maar ik doe het niet. Stel je voor dat ze omkijkt en zo van het fietspad af fietst.

Ik denk dat we er zo’n 15 kilometer op hebben zitten. Af en toe vallen er vlokjes sneeuw naar beneden. Terwijl Marcoen met de kinderen ergens in een zwembad zit, fietsen mijn moeder en ik door Gelderland. Ik kom bij plaatsen die me doen denken aan vroeger, toen ik nog bij Omroep Gelderland werkte. We fietsen bijna langs Marry, de kruidenmevrouw die ik jarenlang interviewde voor het programma “Dubbeluur” en als ik door de prachtige bossen rijdt denk ik aan boswachter Casper van der Bos, waarmee ik nog een keer midden in de nacht opnames heb gemaakt. Het was een bijzondere tijd, die inmiddels alweer een paar jaar achter me ligt. En nu, omdat we een weekje doorbrengen in een huisje in Hoenderloo, komen die herinneringen terug. 

Trots kijk ik naar mijn moeder, die op een huurfiets de twintig kilometer fietst alsof ze nog twintig is. Ze klaagt niet over de kou, ze geniet. Net als ik. 

Afbeelding

Keuzestress

Afbeelding

Ik ben nooit zo goed geweest in het maken van keuzes. Tenminste, dat gevoel heb ik altijd. Sta ik in een winkel, kan ik gerust een kwartier met een nieuwe broek in mijn hand staan voordat ik een beslissing neem en richting de kassa ga. Zo wilde ik laatst een bos tulpen kopen. Ik ging naar de markt en liep van de ene naar de andere kraam. Kies ik paarse of gele tulpen? Of zal ik toch gaan voor die bijzondere oranje exemplaren?  Uiteindelijk koos ik een gemengd boeket, en daar was ik oprecht blij mee. Het is wat, keuzes maken. Kies je voor het een dan betekent dat vaak automatisch dat je het andere niet hebt. En daar kun je dan weer spijt van krijgen. Of niet…..

Afbeelding

 

Mijlpaal

Cabaret, dat was  één van de buitenschoolse activiteiten op mijn middelbare school; “Het Jan Brugman College” in Bolsward. Daarnaast had je nog de “Muziek- en Poëzie-avonden” en de schoolkrant. Ik heb me er destijds vol overgave in gestort en denk er met een goed gevoel aan terug.

Gisteravond liep ik met Pim door ’t Hooghe Landt in Amersfoort. Een school waar ook veel gedaan wordt aan muziek, theater  en dans. Niet dat dàt mijn zoon heel erg interesseerde, hij was meer gecharmeerd van het “Technasium”. Daarbij krijg je opdrachten van bedrijven of de overheid. Zo ontwierpen brugklasleerlingen een woonverblijf voor een groep apen op verzoek van Dierenpark Amersfoort. De maquettes stonden tentoongesteld en waren prachtig. Dit soort lessen/opdrachten passen echt wel bij mijn zoon; hij kan hier zijn creativiteit kwijt. Wat ik zelf belangrijk vond was het gevoel dat we op de school hadden. Natuurlijk begrijpen we beiden dat de snoepjes die nu op de tafel stonden normaal niet uitgedeeld worden, maar de hartelijkheid en het enthousiasme van de leerlingen die al een paar jaar op school zitten spraken boekdelen. Het gebouw zelf voelde ook fijn aan; niet te groot, overzichtelijke lokalen, en het sfeertje van mijn eigen middelbare school.

Vanavond gaat Pim nog kijken bij het Vathorst-college. Ook daar is veel aandacht voor cultuur. Maar of Pim daarop zit te wachten? Hij wil misschien naar deze school omdat ze er werken met een eigen laptop. Ook wordt het huiswerk –wanneer het goed is- binnen schooltijd gemaakt, en dat lijkt mijn zoon ook wel wat. Het is wel een stukje verder fietsen, maar dat zal de keuze niet bepalen. Ik ben benieuwd. Pim kennende komt hij vanavond terug met het antwoord: hij kan namelijk heel goed kiezen.

Afbeelding

 

 

Opvoeden

Afbeelding

“Ben ik ook zo’n ouder”? Die vraag kwam in mij op toen ik vandaag een artikel in het AD las over ouders die hun kinderen niet goed zouden opvoeden. In het artikel komt rector Riemke Leusink van het Christelijk Lyceum in Zeist aan het woord. Zij zegt dat kinderen het lastig vinden om kritiek te krijgen en de schuld van een onvoldoende vaak bij de docent leggen. “Kinderen groeien vaak op met het idee dat ze overal de beste in zijn. Hun ouders applaudiseren bij elke tekening als ware het een Picasso. En dan dat gefotografeer de hele tijd… Hele Facebook-pagina’s staan vol met de geweldige streken van hun kroost. Maar ze leren hun kinderen niet meer omgaan met kritiek of teleurstellingen. Die hoeven alleen maar ‘gelukkig’ te zijn. Maar wat is er gebeurd met ‘eerlijkheid’ en ‘doorzettingsvermogen’.”

Deels herken ik mezelf in dit verhaal. Omdat mijn dochter altijd zo’n faalangst had heb ik haar tekeningen en andere knutselwerkjes een paar jaar geleden ook constant de hemel ingeprezen. Dom, want ze was slim genoeg om te weten dat ik het niet meende. Dat heb ik dus veranderd. Nu zeg ik wat ik wel mooi vind aan de tekening en wat ze nog zou kunnen verbeteren. Dat werkt inderdaad beter.

Natuurlijk wil ik mijn kinderen zo gelukkig mogelijk zien en probeer ik ze te ondersteunen wanneer ze teleurstellingen moeten verwerken. En reken maar; die teleurstellingen zijn er echt wel. Maar ik vind dat dit niets te maken heeft met eerlijkheid en doorzettingsvermogen. Ik weet dat mijn kinderen eerlijk zijn, soms zelfs te eerlijk. En met het doorzettingsvermogen van mijn dochter is niets mis. Tenminste…. bij sommige klussen. Zo heeft ze zelf een liedje geschreven, de melodie bedacht en gezorgd dat het bij het “Junior Songfestival” terecht is gekomen ter beoordeling. Ik denk niet dat ze door is, maar ik vind het een hele prestatie. Helemaal omdat ze het helemaal zelf heeft uitgevogeld. En nu heb ik geen Facebook-pagina, maar wel dit weblog en het kan me niet schelen wat rector Riemke Leusink van het Christelijk Lyceum ervan vindt; ik laat het lekker horen, want ik ben trots op mijn dochter. Niet zo zeer op haar zangtalent maar op haar doorzettingsvermogen!!