Hoppop 2013

“Waar gaan jullie heen?”, mijn collega kijkt me met een mengeling van verbazing en  verwarring aan.  “Hoppop”, antwoord ik, en ik vertel dat we jaarlijks met de familie van mijn man een familieweekend hebben. Altijd tijdens Pinksteren en in plaats van Pinkpop hebben wij Hoppop. Het gaat tenslotte om de familie Hopstaken.

Vorig jaar hadden we prachtig weer en gingen we met de vouwwagen, maar dit jaar waren de vooruitzichten zo slecht dat we het aanbod van mijn schoonouders om bij hen in de stacaravan te komen dankbaar aannamen. De kinderen hebben we amper gezien, die vermaakten zich met neefjes en nichtjes. Puck en Pim hebben het zwembad nog even uitgeprobeerd, maar het was toch echt te koud. Niet alleen de temperatuur boven water, ook de temperatuur van het water zelf was veel te laag.

 

Pim heeft zich verder vermaakt met stokken, pijlen, een zakmes en zijn neven. Gewoon een beetje chillen boven op een betonblok.

 

Op de terugweg vertelde Pim dat hij het weekend had ervaren als veel langer dan twee dagen. Hij vond het jammer dat het over was en dat het weer een jaar duurt voordat we weer naar Hoppop gaan. Puck was het met het laatste eens, maar zij vond de dagen juist supersnel omgegaan. Grappig, hoe ieder dat weer op een andere manier ervaart. Hoppop zit er op. Volgend jaar weer, maar dan hopelijk met meer familie en mooier weer!

Advertenties

16 Mei

“De tumor is dus ondanks de vier chemokuren niet kleiner geworden”, de longarts kijkt mijn cliënte aan en zegt niets. Mijn cliënte en haar man zijn ook even stil. Dit is een flinke tegenvaller, vooral voor haar man. “Dit had ik niet verwacht”, zegt hij tenslotte. “Dat was niet de bedoeling van al die kuren”, voegt mijn cliënte er aan toe.

De longarts zegt dat ze drie maanden pauze in wil lassen; een periode waarin mijn cliënte bij kan komen van haar chemo’s. Of ze daarna nog meer chemokuren krijgt zien ze tegen die tijd wel.

Mijn cliënte heeft uitgezaaide longkanker, maar dat is niet het enige. Sinds drie jaar heeft ze ook last van haar geheugen. Haar korte termijngeheugen is zeer slecht geworden, daarvan heeft ze meer last dan van de longkanker. Af en toe vergeet ze zelfs dat ze longkanker heeft.

Ik kom, als thuisbegeleidster,  al ruim een jaar bij dit gezin. Toen ik dinsdag hoorde dat ze vandaag de uitslag zouden krijgen en dat een goede vriend er niet bij kon zijn bood ik aan mee te gaan. Mijn cliënte kan niets onthouden en haar man heeft al heel veel aan zijn hoofd. Het is dan fijn om een extra paar ‘oren’ te hebben. Nu kunnen we achteraf nog eens praten over wat en hoe de longarts iets gezegd heeft. Zo kwam het dus dat ik bij deze vervelende uitslag aanwezig was.

Wat een toeval dat deze uitslag net vandaag kwam. Vandaag, de dag waarop mijn vader 84 zou zijn geworden als hij niet gestorven zou zijn aan… longkanker. Het kan raar lopen in de wereld. Vanavond drink ik een flinke borrel, op mijn cliënte èn op mijn vader. Proost…

Afbeelding

Veertje

Ik zag vandaag een veertje in de lucht terwijl ik op de fiets zat. Ik opende mijn hand en ving hem zo op. Even daarvoor had ik een veertje op de grond zien liggen, het deed me denken aan een verhaal van een collega.

Ook zij ving –inmiddels twee jaar geleden- een veertje op uit de lucht. Dat gebeurde op een moment dat ze er even flink doorheen zat. Haar vader was ernstig ziek en de zorgen stapelden zich op. Ze zat in de tuin en zag het veertje vanuit de lucht naar beneden zweven. Ze opende haar hand en hij viel er zo in.

Haar vader had diezelfde periode ook al een veertje opgevangen en had die aan zijn dochter gegeven. Toen ze een tijdje later in het boek “Een engel voor iedere dag” een bladzijde open sloeg stond daar iets in de trant van: Je vindt troost bij drie veertjes.

“Drie?” dacht ze. “Ik heb er maar twee”. Diezelfde dag viel een kaart in de bus; een kaart die ik had gestuurd. Ze had me het verhaal van de veertjes verteld en ik zag een prachtige foto-kaart in de winkel met een veertje er op. Ik wist niets van het boek waarin stond dat ze troost zou vinden bij drie veertjes. Maar door die ene kaart kwam ze aan het derde veertje. Het was een grote troost. Toeval? 

Afbeelding

“Alles heeft een ritme”

Waar is de tijd gebleven dat ik met de KRO-studio op schoot voor de televisie zat en ik punten gaf aan de verschillende artiesten. Waar is de tijd gebleven dat het nog iets bijzonders was, een evenement waarvoor ik thuis bleef. Die tijd ligt al een kwart eeuw achter me. Jaren geleden ben ik al afgehaakt; het Eurovisie Songfestival kan me niet meer bekoren.

Wel jammer, want ik genoot destijds volop van dit festival. Zo kon ik het liedje van de Zweedse broers “The Herreys” binnen ‘no time’ meezingen; “Diggy-Loo-Diggy-Ley” in 1984. Een paar jaren later had je de meiden van “Frizzle Sizzle” met “Alles heeft een ritme”. Ik vond het toch een leuk lied! En moet je nu eens zien; wat een traag tempo…. En die kleren!!!

In datzelfde jaar (1986) won overigens Sandra Kim met “J’aime la vie”. Ook dat liedje kan ik voor een groot deel meezingen, maar vraag mij niet welk liedje vorig jaar won. Of wie er vijf jaar geleden voor Nederland mee deed. Vanavond Anouk, daarvan ben ik op de hoogte. Misschien ga ik zelfs wel even kijken. Maar als ze vanavond niet door de voorronde komt beloof ik bij deze dat ik nooit, maar dan ook nooit meer naar het Eurovisie Songfestival ga kijken. Ik denk wel dat ik even naar Anouk ga kijken. De uitslag zie ik wel bij nu.nl.

Even wennen…

“En de nieuwe naam is… (tromgeroffel) … WELZIN!”. Ik kijk eens goed naar de naam die voor ons op het scherm verschijnt. Welzin; er zit in ieder geval iets positiefs in het woord zelf. Ik had mezelf beloofd open te staan voor de nieuwe naam voor MZD (Maatschappelijke Zorg en Dienstverlening) en de SWA (Stichting Welzijn Amersfoort) en dus laat ik de naam rustig ‘binnenkomen’.

Mijn collega’s en ik vieren de nieuwe naam met koffie en een tompouce en krijgen bij vertrek een dubbele fietstas cadeau met daarop de nieuwe naam ‘Welzin’. Komt dat goed uit: mijn rode fietstassen waren kapot en verbleekt en deze nieuwe frisse fietstas past goed op mijn fiets. Ik heb de oude meteen vervangen.

Afbeelding

Tijdens mijn werk vandaag denk ik nog eens na over de naam. Negatief ben ik niet, maar ik had graag iets krachtigers en pakkenders gezien. ‘Welzin’ past volgens mij goed bij verzorgingstehuizen en oudere mensen, maar die houden de naam “Beweging 3.0”. De jeugd en jongeren in de wijken willen we juist in beweging brengen, we willen mensen in hun eigen kracht zetten, buurtgenoten actief laten worden. Mijn nieuwe collega’s en ik zetten zich daarvoor in. “WELZIN werkt voor mensen”. Ach, zo’n naam moet je gewoon even de tijd geven denk ik. Ik moet nog wel nadenken over hoe ik de telefoon nu voortaan opneem; Goedenmorgen, Je spreekt met Nienke thuisbegeleiding Welzin. Dat wordt nog flink oefenen….

Moederdag 2034

Afbeelding

“Denk je dat ze nog zullen komen?”. Ik kijk Marcoen aan die met zijn kopje thee voor zich op zijn iPad-air bezig is. “We doen toch niet aan moederdag… bromt hij”. Hij heeft gelijk; we doen niet aan moederdag. Toen de kinderen naar de middelbare school gingen hebben we het min of meer afgeschaft, maar zo af en toe komen de kinderen toch nog langs met een bos bloemen of wat chocola. “Weet je nog, die keer dat Puck dat mooie gedicht had gemaakt en Pim nog snel een van zijn oude zelfgemaakte stripboekjes pakte om aan mij te geven?” zeg ik. Marcoen kijkt even op van zijn iPad. “Toen waren ze negen en elf, denk ik. Ze zaten nog op de basisschool. Juf Beer zorgde er toen wel voor dat er een mooi gedicht werd gemaakt”.

Afbeelding

Ik heb dat gedicht nog ergens liggen, tussen de andere knutselspullen die de kinderen destijds op school hadden gemaakt. Die goede oude tijd….. Rondom diezelfde periode wilde Jet Bussemakers, minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap ‘Moederdag’ nog afschaffen. Het was haar niet gelukt. Eigenlijk wel jammer, want als ze dat wel had gedaan had ik vandaag niet zo zitten te wachten op mijn dochter met haar man en kinderen en mijn zoon met zijn vriendin. Ik had eigenlijk wel iets verwacht, al was het maar een telefoontje. Ik kijk op de klok. “Die komen echt niet meer, het is al negen uur. Sem, Pien en Iris liggen al lang in bed”, zegt Marcoen zonder dat hij van zijn iPad-air opkijkt. Hij heeft gelijk. Ik schenk nog een kopje thee in en pak het taartje uit de koelkast. “Wil jij ook nog een stukje?” vraag ik aan Marcoen. Hij knikt. Ik slik met het gebak mijn tranen weg. Volgend jaar komen ze misschien wel, troost ik mezelf.

Eén Kaarsje!

“Het spookt al een tijdje door mijn hoofd. Zal ik, of zal ik niet, wie is er geïnteresseerd in mijn hersenspinsels en voor wie doe ik het eigenlijk. Ik ben eruit; ik doe het voor mezelf. Om te zorgen dat mijn gedachten geordend worden, om veel te schrijven. Een soort stok achter de deur. Oefening baart kunst….. dan wordt het tijd om te beginnen. Een eerste stap.” 

Zo begon ik ruim een jaar geleden mijn blog. Afgelopen woensdag was het precies een jaar. Ik had het zelf niet door want ik zat -zonder computer- op de camping. Bij terugkomst bleek ik het volgende berichtje te hebben gekregen; “Happy Anniversary with WordPress.com!.

Bij een jubileum kijk je vaak even terug. Dat heb ik ook gedaan. Toen ik begon wist ik niet of ik wel genoeg inspiratie zou hebben om zo’n drie keer per week een stukje te schrijven. Ook wist ik niet of er mensen waren die datgene dat ik opschreef wel leuk genoeg vonden. Steeds weer die twijfel; is het afwisselend genoeg, gaat het niet teveel over de kinderen, welke foto moet er bij…. Wat ik leuk vind is dat ik zo’n tweehonderdvijftig reacties heb gehad op mijn stukjes en dat er niet alleen vanuit Nederland maar ook vanuit dertig andere landen wordt meegelezen.

Afbeelding

Een onderwerp dat erg populair was, was mijn blog over de “Miljoenenjacht”. Ook mijn verhaal over “mijn eigen grijze jager” dat ik op 3 september schreef is vaak gelezen. Dat heeft natuurlijk van alles te maken met google. Mensen die net als ik een ‘bijna uitnodiging’ hebben gekregen van de Miljoenenjacht gaan op internet even kijken hoe dat zit en met een beetje geluk komen ze op mijn weblog uit. Datzelfde geldt voor mensen die op zoek zijn naar een mantel van de grijze jager. Zo’n 65 keer zijn lezers op mijn weblog gekomen omdat ze mantel/grijze/jager hebben ingetypt.

Voorlopig blijf ik nog wel even doorgaan, want door het schrijven van mijn blogs kan ik mijn creativiteit kwijt, het stimuleert me na te denken over onderwerpen en zorgt er voor dat ik regelmatig schrijf. Op naar het vijfjarige jubileum!