In een deuk

Het is echt waar; ik lig constant in een deuk. In mijn bed welteverstaan. Drie jaar geleden kochten we matrassen bij Ikea. Met van die mooie namen, die van mij heet  “Sultan Hagavik” en was medium qua hardheid. Marcoen had een stevig matras met een andere Zweedse naam.  Na een paar maanden vond ik het bed al een beetje tegenvallen, en na een jaar zat er al een flinke kuil in. Pas toen een vriendin van mij zei dat er 10 jaar garantie op de bedden zat bedachten we ons dat we er wel eens een mail aan zouden kunnen wagen. Met een foto daarbij waarop goed te zien was dat er een kuil in het matras zit.

En zo gebeurde het dat we gisteren bij Ikea kwamen om een nieuw matras uit te zoeken. Helaas was er geen vervangend matras met de juiste dikte en werd het een soort puzzel; als wij nu samen nieuwe bedden nemen, dan kan het oude matras van Marcoen naar Pim. Of als de kinderen nu een nieuw matras krijgen, dan moet ik nog een matras vinden van 22 cm hoogte. Of de kinderen krijgen een nieuw matras, wij kopen ook een nieuw matras, maar dan houden we weer een goed matras over. Kun je het nog volgen?

Ik begrijp niet waarom Ikea werkt met al die verschillende hoogtematen. Want als er een standaardhoogte zou zijn, dan was het geen probleem geweest; dan zou ik mijn matras gewoon omruilen. Je zou er toch slapeloze nachten van krijgen…….zucht.

Afbeelding

Advertenties

SUZAN!

Afbeelding

Dat is even andere koek. Geen blog op enzofoort.nl dat door een paar vrienden en kennissen wordt gelezen,  maar een persoonlijk verhaal in de ADHD-Glossy “SUZAN!”. Een magazine met artikelen over AD(H)D. Honderdzestig bladzijden dik, zonder reclame, gemaakt door enthousiastelingen die allemaal gratis een bijdrage leverden. In oktober komt het blad echt op de markt, voor 7,95 euro.

Via twitter werd ik op de hoogte gebracht van dit initiatief. Grappig, hoe zo’n idee van ene Suzan –vandaar de naam SUZAN!-  zo’n waanzinnige uitwerking kan hebben. Er is met man en macht aan gewerkt, bekende Nederlanders deden een boekje open of schreven een artikel en ik? Ik schreef een persoonlijk verhaal. Een persoonlijk verhaal over Pim en Puck, onze kinderen die beide de diagnose ADD hebben gekregen. Pim al ruim 2 jaar terug, Puck een paar maanden geleden.

Ik heb getwijfeld of ik het wel moest doen, want mijn kinderen hebben ADD, maar dat is maar een deel van hen. Het beheerst ons leven niet, maar heeft wel degelijk invloed. In de media wordt soms gedaan of  er vaak ten onrechte diagnoses worden gesteld Er wordt beweerd dat het onzin is om kinderen met AD(H)D medicijnen te geven, of dat ouders dat vooral willen om hun kinderen beter te laten presteren. Vaak heb je als ouder het gevoel dat je je moet verdedigen. Dat gevoel heb ik ook.

Om te vertellen hoe ik er in sta heb ik, na overleg met mijn gezin, besloten mijn verhaal te schrijven. Hopelijk begrijpen lezers zo beter wat ADD doet met een gezin zoals het onze. Het verhaal wordt geplaatst, met de foto’s zoals die hierboven en hieronder zijn afgebeeld. Spannend……

Overigens kun je alvast een voorproefje van het magazine zien via:

www.adhdlifestylemagazine.nl

En dan klikken op teaser.

 

Meer meerkoeten….

Afbeelding

“Even kijken of ze er nog zijn”. Puck stapt van haar fiets af, zet hem op de standaard en loopt naar het muurtje. Ze gaat op haar tenen staan, hangt over het muurtje heen en kijkt naar beneden. Aan haar gezicht zie ik dat ze er inderdaad nog zijn.

Een paar dagen geleden ontdekte Puck dat in het meerkoeten-nest jonge meerkoeten zaten. Eerst leek het alsof het er drie waren, maar uiteindelijk hoorden we dat het er wel zeven zijn. En zo gebeurt het dat we elke dag, op weg naar school en natuurlijk ook op de terugweg, op kraamvisite gaan. Even checken hoe het gaat met die kleine schattige vogeltjes.

Vandaag zag ik er vier. Hun rode koppies kwamen tevoorschijn toen papa meerkoet aan kwam zwemmen met een stukje brood. Prachtig, ik kan er echt lang naar kijken. Naar de ingenieuze manier waarop ze het nest gemaakt hebben, naar het mannetje dat af en aan zwemt met voedsel, naar moeder meerkoet die zo liefdevol ‘bovenop’ haar kroost zit. En naar die schattige koppies van de kuikens natuurlijk.

Morgenochtend meteen weer kijken of ze al een beetje gegroeid zijn. 

Afbeelding