Gerrit is Dood

Woensdag 4 september

“Nienke, je moet me beloven je geen zorgen over me te maken. Als het mijn tijd is, is het mijn tijd. Beloof je dat?”, ik grinnik een beetje en zeg met tegenzin; “Okay Gerrit, ik zal het proberen…  Hou je haaks”. Ik leg de telefoon op de tafel en verdiep me weer in een rapport dat ik nog moet lezen voor mijn werk.

Gerrit had me die ochtend gebeld: “Nienke, ga je nog naar de winkel en wil je dan voor mij een tree “Export” halen? Ik heb namelijk heel erg pijn in mijn schouder en bovenarm”. Ik twijfelde even maar realiseerde me toen dat als ík het niet zou halen hij zelf waarschijnlijk op de fiets zou klimmen met alle gevolgen van dien. Dat had hij namelijk twee weken geleden ook gedaan en toen moest er een ambulance aan te pas komen omdat hij midden op straat omgevallen was. Die val was de oorzaak van de pijn in zijn schouder.

Gerrit is onze overbuurman. We kennen hem nu zo’n 15 jaar en hebben hem in die jaren af zien glijden. Hij rookte zijn kamer mistig en dronk veel. Hij werkte niet, had altijd te weinig geld en was bekend bij de wijkagenten in de Kruiskamp. Hij heeft een aantal jaar geleden ook een maand of vijf in de gevangenis gezeten, Marcoen heeft hem daar nog bezocht. Af en toe leende Gerrit geld van ons, daar hadden we duidelijke afspraken over gemaakt; nooit meer dan twintig euro, nooit lening op lening en we wilden er zelf niet achteraan hoeven. Daar hield hij zich aan, hij heeft het altijd terugbetaald. Vlak voor de geboorte van Puck vroeg hij of ik al wist wat de naam van ons kind zou worden, hij wilde namelijk een bijtring met bel met inscriptie cadeau geven. Ik wist toen nog niet dat ik een dochter zou krijgen en hij moest dus wachten, net als wij. Kort na Pucks geboorte kwam hij trots met het cadeau.

Sinds het overlijden van zijn dochter eerder dit jaar ging het in een sneltreinvaart slechter met hem. Hij belde me vaak even om zijn hart te luchten of om weer wat geld te leen te vragen. Woensdagochtend had hij dus gebeld met de vraag of ik een boodschap voor hem kon doen en zo kwam het dat ik later die ochtend met een tree bier voor zijn deur stond. Ik belde aan en hoorde zijn hond al blaffen. Gerrit deed open, keek wazig uit zijn ogen en nam met één hand het bier van me over. “Gerrit….we maken ons zorgen” zei ik. “Volgens ons gaat het niet goed met je, je moet echt beter voor jezelf gaan zorgen. Eet je nog wel?” Gerrit mompelde wat en maakte nog een grapje over de schijf van vijf, dat hij dat wel een hele opgave vond.  “Joh, al eet je de schijf van twee, zorg alsjeblieft een beetje voor jezelf”, zei ik. Gerrit pakte een briefje van 20 en vertelde dat hij ook zijn schuld meteen wilde afbetalen, ik gaf hem wat wisselgeld terug. Mijn bezorgdheid had indruk op hem gemaakt, want die middag belde hij dus om te zeggen dat ik me geen zorgen moest maken.

Vrijdag 6 September

Ik zit in het zonnetje op het terras van het NIVON-Huis in Bennekom. Met mijn collega’s ben ik daar twee dagen om na te denken over de toekomst van Welzin en over de interventies die we kunnen inzetten. Ik pak mijn mobieltje uit mijn tas en zie het volgende bericht van Marcoen: “Gerrit is vannacht op de bank in elkaar gezakt. Dood”. Ik schrik en denk aan de laatste woorden die we hebben gewisseld, nog geen drie dagen geleden: “Als het mijn tijd is, is het mijn tijd”, maakt je geen zorgen….”

Afbeelding

Gerrit eind mei 2012

Advertenties

12 gedachten over “Gerrit is Dood

    • Het is de enige foto die ik van hem heb, gemaakt toen hij zijn vlag (voetbal) ondersteboven had gehangen. Heb ik in mei 2012 over geschreven…. Het is wel een bizar idee; Gerrit hoort gewoon op de kruiskamp.

  1. Vandaag vertelde ik mijn studenten over de geschiedenis van het sociaal werk in Nederland. Waar het vooral over gaat, is contact . Het bijzondere van het gewone contact met hen die -alle emancipatorische bewegingen ten spijt- , “onmaatschappelijk” genoemd worden. Marie Kamphuis zei het zo mooi: “Man muß lernen, wie ein Gedicht ein Gesicht zu sehen”. Ik vertelde van mijn voormalig overbuurman en hoe die door jullie een bedding vond, gepast en gewogen, met respect voor de man die hij was. “Van Mens tot Mens” zou Mw. Muller Lulhof zeggen.
    Bijzonder, hoe jullie zo’n warm hart voor deze man hadden en hoe mooi jullie beiden verwoorden hoe eenvoudig het is je naaste lief te hebben.

  2. Lees je blog nu pas weer… En stuit op dit bericht. Wat treurig dat jullie zo’n kleurrijke man moeten missen. Ondanks dat je wist dat het eraan zat te komen.

  3. Mooi geschreven. Ik schreef onlangs ook over hem maar dan op mijn Facebook en over de aparte “vriendschap” tussen hem en mijn vader. Mijn vader woonde op nr 3 en vonden wij 30 April j.l. overleden in zijn woning. Hij had met Gerrit ook regelmatig gesprekken en leende hem geld met duidelijke afspraken. Hij was de enige die mijn vader altijd terug betaalde 🙂
    En zo wordt de kruiskamp steeds stiller en verdwijnen er steeds meer unieke mensen uit de straat.

    • Ben benieuwd naar je verhaal op facebook en benieuwd of ik je vader ook heb gekend. Denk dat ik weet wie hij was, maar ben er niet zeker van. Jammer dat de Kruiskamp steeds stiller wordt en dat er zulke kleurrijke mensen verdwijnen. En ja…Gerrit betaalde altijd zijn leningen netjes terug. Ik mis hem echt!

      • Ik zal het even copy and pasten 🙂

        Sinds vorige week spookt mijn vader weer meer door mijn hoofd. In “zijn” straat is weer iemand overleden. Toen ik hoorde wie schrok ik even. De Kruiskamp was zo een volksbuurt (nog steeds een beetje) die veelal bestond uit arbeidersgezinnen. Vaak kon je een gezin bij hun achternaam, je had de van de wakkertjes, hotzelmans, molletjes, meskes, vd brom, pallands, vd brink, wijnands, schalm, vis, en dan had je nog de bijnamen als Mia Blubbertiet, rooie Richard, en gekke Manus die me zelfs nu hij in een rolstoel zit nog steeds keihard groet met een “heyyyy Debje!!” , en borretje die ik altijd zo eng vond omdat zijn ogen je echt doorboorde, en meneer de jager de speeltuinbeheerder en tante els de duivenmelker die vroeg in de ochtend haar duiven al begon te roepen met haar lokroep “kom, kom, kom, komaaaan, kom”, we gingen met zijn allen schaatsen op de beek, of in de zomer met een rubber boot varen of we leende een boot van iemand op de Scheltussingel. Ome Loet had altijd konijnen en dan mocht je er weer één uitkiezen die echter nooit de kerst redde. Met zijn allen naar snackbar de Flintstones die van de ouders van Robbert en Richard was. Bakker de Goede op de hoek waar je ’s ochtends voor je naar school ging mini bolletjes kocht, of snoep voor een gulden, of zo een pak waterijsjes wat je dan leeg dronk, zakje voor zakje. Op de hoek de 4=6 waar je toen nog gewoon bier kon kopen voor je ouders als je 10 was. Aan de overkant van school een mini supermarktje Cirkel, fietsenmaker Jos Kerkhof, buurthuis De Roef, de speeltuin waar je met Sinterklaas altijd Bud Spencer en Terrence Hill films keek nog via zo een oude band met projector. Iedereen kon iedereen en je was ook altijd overal welkom. Het was voor mij echt de fijnste buurt waar ik op kon groeien, er kan geen villa wijk tegenop. Wat ik daar al niet mee heb gemaakt, heb gedaan, de warmte van het ons kent ons.

        Nu als volwassen vrouw kom ik her en der nog steeds mensen uit de Kruiskamp tegen. Overal door Amersfoort verspreid. Als je ook op Zaterdag over de markt loopt of door de stad is het ook de ene hoi na de andere.

        Ik heb echt een ziekelijk geheugen en herken ook alle gezichten, ook van oudere broers en zussen van vriendjes en vriendinnetjes die ik toen had en die mij niet eens zullen kennen

        Maar goed, ik dwaal enorm af.
        Vorige week is dus Gerrit Mol overleden, ook zo een oude broer. Ik kende hem voornamelijk van het fietsen met een kratje bier op zijn achterrek. Ik vind de Molletjes allemaal op elkaar lijken je ziet precies dat het broers en zussen zijn. Uniek!

        Toen ik verhuisde naar De Ruijterstraat samen met Har kwam ik Gerrit veel tegen met zijn hond. Wij hadden Pebbles en Sien toen nog en ik maakte altijd een praatje met hem. Over zijn hond en de puppies, en over zijn liefde voor zijn hond die ik niet had verwacht omdat ik hem soms weleens wat hard vond overkomen, maar zo zie je maar weer hoe je je kunt vergissen.

        Bij de Hoogvliet kwamen we hem ook altijd tegen, maar de laatste 2 jaar veel bij mijn vader aan de deur.

        Mijn vader was zo een goedzak geworden die de junky’s en alcoholisten hielp met hun verslaving in stand te houden.
        Klinkt erger dan het is hoor maar zo kwam dagelijks John Kreijne over de vloer voor zijn borreltjes en had mijn vader speciaal voor hem sterke drank in huis. Daarentegen zorgde John vaak voor een lekkere maaltijd voor mijn vader en kreeg mijn vader de dingen van de voedselbank die John niet lustte, het was zo een wisselwerking. Ook leende mijn vader hem geld terwijl hij wist dat hij dat niet moest doen want op de dag dat hij het terug kreeg werd het ook net zo hard weer geleend.

        Recent kwam ook een oud klasgenoot van mij over de vloer, Paul. Dat vond ik toch minder gezien het feit Paul echt zwaar verslaafd is. Die kwam een sigaretje of 2 roken, biertje drinken en als hij geld nodig had jatte hij iets en verkocht hij het. Variërend van duur vlees tot Senseo’s. Paul vond bij mijn vader een beetje thuis. Maar op het moment dat hij ging posten wanneer wij er waren en ervoor zorgde dat hij er dan ook was vond ik minder omdat ik de kinderen niet wilde laten denken dat het maar normaal was dat Opa zo iemand over de vloer liet komen. Hij was soms ook echt zwaar onder de invloed van heroïne en dat wil ik niet om mijn kinderen.
        Gelukkig werd Paul snel weer opgepakt en was mijn vader er vanaf want uit zichzelf durfde hij hem niet zo goed af te wijzen. Ook Paul leende regelmatig geld wat mijn vader niet terug zag.

        Op een dag dat we daar zaten belde ineens Gerrit aan. Mijn vader deed open, pakte 50 euro en gaf die aan hem. Toen ik hem vroeg naar het hoe of wat vertelde hij ons dat hij hem iedere maand wel een paar keer geld leende. “Heeft die jongen zijn kratje bier! Meer heeft ie ook niet, en hij betaalt het altijd terug.”

        1 keer deed hij het niet en duurde het even voor mijn vader het lef had hem erom te vragen. Veel excuses van Gerrit zijn kant en diezelfde avond nog zijn 50 euro terug en een blik shag als goedmaker.

        Dat kon mijn vader dan weer zo waarderen.
        Volgende dag werd de 50 euro weer geleend maar ook altijd weer terug betaald.
        Hij had vaak hele gesprekken met hem, over eenzaamheid, over de honden, en toen mijn vaders honden overleden vond Gerrit dat echt vreselijk en daar moest hij echt niet aan denken zei hij, want die hond was zijn leven.

        Na het overlijden van mijn vader heb ik me weleens afgevraagd of ze nog weleens aan hem zouden denken en of ze het waardeerde hoe hij altijd voor ze klaar stond. Ik heb alleen John nog gesproken na die tijd. Mijn vader kreeg nog 450 euro van hem en hij beloofde plechtig deze terug te betalen aan ons, maar natuurlijk nooit meer iets van gezien.

        Gerrit had net zijn 50 euro afbetaald. Stond in mijn vader zijn agenda, daar hield hij het altijd in bij.

        Toen ik vorige week hoorde dat Gerrit was overleden vond ik dat allereerst echt vreselijk voor zijn familie, maar wilde ik gelijk mijn vader bellen om het te vertellen maar dat kon natuurlijk helemaal niet.

        Dus ik ben maar naar zijn foto gelopen en heb hem verteld dat hij binnenkort iemand kon verwachten die 50 euro bij hem zou komen lenen

        Maar sneu vind ik het wel. Weer een huis leeg in de Kruiskamp, weer iemand overleden en weer een herkenbaar gezicht minder.

        Zo laat ik langzaam mijn hele verleden los en merk ik dat ik steeds ouder wordt en dat dit helaas de harde realiteit van het leven is. Herinneringen blijven in je hoofd en moet je het mee doen. Blij en dankbaar dat ik die herinneringen heb, maar ook moeilijk dat er zoveel mensen veel te vroeg heen gaan.

        Geen idee waarom ik het van me af wilde schrijven, maar moest gewoon even. Mijn vader is sterk aanwezig de laatste dagen en dit overlijden zorgt er weer even extra voor.

        Mijn vader was een moeilijke man, kwam hard en soms bevooroordeeld over, maar diep van binnen zat een watje wat altijd lief was voor een ieder die hem nodig had.

  4. Mijn vader woonde overigens op nummer 3, voorin de straat.
    Man met een aparte snor, daar kennen de meeste hem van en natuurlijk van zijn klustalenten, hij heeft bij veel mensen in de straat wel iets verbouwd of gemaakt.
    Heeft er 30 jaar gewoond, eerst met ons als gezin, daarna met mijn moeder maar de laatste jaren alleen.

  5. Heel mooi geschreven maar ben heel erg bedust dat hij er niet meer is. Ik ken hem vanaf toen hij kwam werken in een fabriek en zijn eerste vriendin heb leren kennen. Hij zag mijn kinderen groot worden en heb heel veel bij ons thuis gezeten met lachen en brullen. Afgelopen zomer nog tegen gekomen en heb afgesproken dat ik zou bellen om langs bij hem zal gaan maar kwam er niet van (ben per 1 aug. 2013 werkloos). Ben nu door mijn dochter op de hoogte gesteld over zijn dood. Ben een vriend kwijt nu en zal hem altijd missen ondanks alles.

  6. Wij wonen op de singel ook bij ons kwam hij met regelmaat! Hele gesprekken hebben wij gevoerd. Over de hond het krantenknipsel de drank. Een kleurrijk persoon. Weken hebben wij getwijfeld, Waar is en blijft Gerrit???? We werden op de hoogte gesteld!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s