Nooit meer verstoppertje spelen…

IMG_3925,,Mijn tante Tina kon heel lekker koken. Oom Erik was grappig en Zeger kon goed verstoppertje spelen. En hij was heel slim. Ik vind het jammer dat ze er niet meer zijn”. De zevenjarige Babette kijkt met heldere ogen de enorme aula in. Ze staat op een stoel om boven het katheder uit te komen. Links van haar staan de drie kisten met haar oom, tante en neef er in. Slachtoffers van de MH17. Eindelijk, na drie lange maanden, herenigd. Eindelijk klaar voor een gezamenlijke uitvaart vanuit het Comenius College in Hilversum. Het is de eerste toespraak en hij grijpt me bij mijn strot. Verdriet gezien vanuit een zevenjarig meisje. Het knalt naar binnen.

Ze loopt terug naar haar moeder die naast mijn zus zit. Tijdens de hele bijeenkomst worden op de muren worden foto’s geprojecteerd. Foto’s van de broer van mijn zwager, diens vrouw en hun zoon Zeger. Er komt een heel leven voorbij. Foto’s van vakanties. Van Zeger als klein jongetje. Van een stralende Tina. Van Erik op zijn motor. Door de foto’s leer ik hen kennen terwijl we juist nu afscheid moeten nemen.

Mijn zwager Robbert loopt naar voren. Hij heeft het in zijn speech over de zonnebloemen in Charkov, die ons herinneren aan de slachtoffers van de ramp met de MH-17. Hij hoopt dat als we een zonnebloem zien, we terugdenken aan alle slachtoffers van de MH-17. Robbert gaat weer naast mijn zus en hun zoon Jasper zitten. Ze hebben zware maanden gehad en zullen nog moeilijke maanden tegemoet gaan. Ik sla een arm om mijn moeder die naast me zit. We luisteren naar vele speeches en Spaanse muziek.

Uiteindelijk komt een vriend van Zeger naar voren om te vertellen over hun vriendschap. Ik kijk naar zijn slungelige lijf, hij doet mij denken aan mijn eigen zoon. Over vier jaar is Pim ook zeventien. Als je zeventien bent moet je nog een toekomst voor je hebben, moet je kunnen dromen over de toekomst. Je hoort dan niet in een kist tussen je ouders te liggen.

De bijeenkomst is bijna afgelopen. Er komen achttien studenten binnen in zwarte pakken. Indrukwekkend. Hun schoenen kraken. Ze lopen naar de kisten. Zes studenten per kist. Dit is tot in de puntjes gerepeteerd. De kisten worden één voor één naar het middenpad gebracht en daarna op hun schouders gezet. De kleine Babette staat voor de kist van haar oom, zijn foto in haar handen. Het is stil in de aula, tot er een vliegtuig over komt.

Advertenties

Type Topia Terreur

IMG_3877,,Ik wil het écht heel graag”, zei Pien. Meneer Enzofoort keek bedenkelijk; ,,het is niet zomaar een simpel klusje want je moet heel veel oefenen. Wel drie à vier keer per week.” ,,Geeft niet papa, dat ga ik echt wel doen” was Piens resolute antwoord. Ze mocht het gaan proberen. Het was januari 2013. Nu, ruim anderhalf jaar later is het eindelijk gelukt. Pien heeft haar felbegeerde type-diploma, behaald via de online-typecursus Type Topia. Wat was het een drama!

Op de televisie lijkt deze online-cursus geweldig. Je moet namelijk de planeet ‘Type Topia’ redden. Dat doe je door het oefenen van letters en zinnen. Tussendoor speel je wat spelletjes waarmee je punten kunt verzamelen. Als redder moet je 20 modules doorlopen en als het goed is leer je spelenderwijs typen. De eerste module was nog wel leuk, maar daarna werd er gezucht en gesteund. Als dochterlief te lang niets deed kregen wij een mailtje dat ‘Type Topia’ in gevaar was en dat ze moest komen om de planeet te redden. We hebben echt ontelbaar veel van die mailtjes gekregen. Wanneer we Pien vertelden dat ze de planeet moest gaan redden werd ze spuug-chagrijnig! En ik ook. Zoon Teun heeft zo’n drie jaar geleden dezelfde cursus gedaan maar bij hem was het niet zo’n bevalling als bij onze jongste Pien.

Ik dacht aan mezelf op diezelfde leeftijd. Ook ik kreeg van mijn ouders een typecursus. Met een loodzware elektrische typemachine moest ik naar de andere kant van de stad fietsen. Dat ik -en de typemachine- steeds heel aankwamen was een wonder. Ik voel nog hoe ik met één hand het stuur vasthield en met de andere hand de zware typemachine op mijn bagagedrager probeerde te houden. Ik slingerde naar de cursus. Ik vond de lessen verschrikkelijk. Thuis deed ik zo min mogelijk. Wij hadden geen spannende opdrachten die ons door de modules loodsten. Wij hadden geen computersysteem dat automatisch bekeek welke letters je moeilijk vond en daarop het programma aanpaste. Wij hadden geen spelletjes tussendoor om even te ontspannen. Wij hadden papier en tipp-ex. Heel veel tipp-ex.

Uiteindelijk heb ik enorm veel aan de typecursus gehad. Ik gebruik die vaardigheid dagelijks en het heeft me de afgelopen jaren enorm veel tijd bespaard. Ik ben benieuwd of Pien er later net zo blij mee is als ik was. Ik ben in ieder geval blij dat er een einde is gekomen aan de Type Topia Terreur in huize Enzofoort.

Het litteken blijft

IMG_3666 ,,Nienke, ik heb rotnieuws gekregen. Ik heb borstkanker”. Dit korte berichtje stond op mijn voicemail op 16 september 2011. Anna’s stem klonk paniekerig. Twee minuten later zat ik op mijn fiets en reed ik naar haar toe. Samen hebben we staan huilen. Nu, ruim drie jaar later, liggen we in de ontspanningszaal van Sauna Soesterberg. We luisteren naar verschillende klankschalen en proberen te ontspannen. Anna heeft via het ziekenhuis een uitnodiging gekregen voor een avondje sauna samen met lotgenoten. Ze mocht een introducé meenemen. En daar gingen we. Er was er van alles te doen; wij kozen voor een klankschaal-sessie.

Terwijl ik langzaam ontspan denk ik terug aan die eerste periode. Hoe ik de zaterdag na de diagnose vroeg in de ochtend met Anna naar het ziekenhuis ging omdat ze een MRI-scan moest laten maken. Hoe ik een paar weken later met haar naar Cocorico haarwerken in Schothorst fietste om een pruik uit te zoeken. Hoe ik naast haar heb gezeten terwijl het gif van de chemokuur haar lijf binnen druppelde. Het was haar strijd, ik kon alleen maar toekijken…

Anna lijkt op het eerste gezicht weer de oude Anna van voor de kanker, maar er is veel veranderd. Hoewel we vroeger vaak samen naar de sauna gingen is ze er sinds de diagnose niet meer geweest. Reden? Haar lijf is niet meer het lijf dat ze had voordat ze kanker kreeg. Ze kreeg een borstbesparende operatie maar het litteken is duidelijk zichtbaar. In de sauna lopen deze avond veel meer vrouwen rond met gehavende lichamen. Bij sommigen zie je alleen een klein litteken, bij andere vrouwen ontbreekt de hele borst. Een enkeling heeft een heel kort koppie, nog te kort voor een goed model. Ik bedacht me hoe Anna op de verjaardag van haar jongste zoon, begin januari 2012 mij haar kale hoofd liet zien. Met veel humor en luchtig gebracht. Wat was het een klote moment.

Na de klankschalensessie gaan we naar een opgieting. Ik kijk naar de vrouwen om me heen. De helft van hen heeft borstkanker gehad. Zijn ze bang geweest? Hebben ze gehuild, gegild, geschopt of waren ze stil en terneergeslagen? Konden ze nog wel slapen, lachen, vrijen? Elk van deze vrouwen heeft een eigen verhaal. Het is een mooie avond, met mooie vrouwen, met of zonder borsten. Anna is over een drempel heen en binnenkort gaan we weer samen naar de sauna. Eerst nog, over twee weken, haar jaarlijkse mammografie. Het blijft spannend.

Een lege parkeerplaats

Even moet ik naar adem happen. Ik heb net mijn fiets weggezet en kom via de achterdeur binnen. Op het aanrecht ligt mijn sleutelhanger zonder de autosleutel er aan. Ik ren naar de voordeur en kijk de Kruiskamp in. Voor zover ik kan zien staat onze auto er niet. In de kamer ontdek ik een krat met spullen die gisteren nog in de auto lagen. Is het echt waar? Is de auto weg? Dat is wel even slikken.Meneer Enzofoort blijkt flink actief te zijn geweest en heeft de auto verkocht voor ik er erg in heb en vooral ook voordat ik er aan toe ben.

Ik heb op zich weinig met auto’s. Ik vind het een handig vervoermiddel maar daar is dan ook alles mee gezegd. Vraag mij niet naar merken; ik herinner me alleen de kleur van een auto. Onze auto was prachtig rood. Brandweerauto-rood. We hebben heel wat ritjes met hem gemaakt maar steeds vaker stond de auto voor de deur te wachten tot we hem weer zouden gebruiken. Af en toe een ritje naar Friesland, soms naar Eemnes en bij hoge uitzondering naar de supermarkt voor een kratje bier.

Omdat de auto een grote beurt nodig had, er veel kosten aan zaten te komen en deze auto die kosten niet meer waard was, is meneer Enzofoort eens gaan rekenen. Voor een auto die zo weinig te doen had was het best een dure aangelegenheid. Omdat we het ook wel een uitdaging vonden om eens te kijken of we het zouden redden zonder auto besloten we de proef op de som te nemen.

Ik stond volledig achter deze beslissing, maar nu het zover is voel ik me licht geamputeerd. Al sinds ik een jaar of twintig ben heb ik een auto, de eerste jaren van ons huwelijk hadden we er zelfs twee! Nu dus zonder… Het experiment is begonnen. Nederlandse Spoorwegen, we komen er aan. Wat dat aangaat ben ik blij met een station in Amersfoort en het feit dat we in het midden van het land wonen. Dat de mensen waar we heen willen geen station in de buurt hebben daar wil ik even niet over nadenken. Verder worden we lid van Greenwheels en SnappCar en in nood mogen we vast wel de auto lenen van vrienden en familie. En mijn fiets? Die wordt nóg intensiever gebruikt dan de afgelopen periode. Goed voor milieu, bovenbenen en portemonnee, maar erg blij word ik er nog niet van.

IMG_3585