Nooit meer verstoppertje spelen…

IMG_3925,,Mijn tante Tina kon heel lekker koken. Oom Erik was grappig en Zeger kon goed verstoppertje spelen. En hij was heel slim. Ik vind het jammer dat ze er niet meer zijn”. De zevenjarige Babette kijkt met heldere ogen de enorme aula in. Ze staat op een stoel om boven het katheder uit te komen. Links van haar staan de drie kisten met haar oom, tante en neef er in. Slachtoffers van de MH17. Eindelijk, na drie lange maanden, herenigd. Eindelijk klaar voor een gezamenlijke uitvaart vanuit het Comenius College in Hilversum. Het is de eerste toespraak en hij grijpt me bij mijn strot. Verdriet gezien vanuit een zevenjarig meisje. Het knalt naar binnen.

Ze loopt terug naar haar moeder die naast mijn zus zit. Tijdens de hele bijeenkomst worden op de muren worden foto’s geprojecteerd. Foto’s van de broer van mijn zwager, diens vrouw en hun zoon Zeger. Er komt een heel leven voorbij. Foto’s van vakanties. Van Zeger als klein jongetje. Van een stralende Tina. Van Erik op zijn motor. Door de foto’s leer ik hen kennen terwijl we juist nu afscheid moeten nemen.

Mijn zwager Robbert loopt naar voren. Hij heeft het in zijn speech over de zonnebloemen in Charkov, die ons herinneren aan de slachtoffers van de ramp met de MH-17. Hij hoopt dat als we een zonnebloem zien, we terugdenken aan alle slachtoffers van de MH-17. Robbert gaat weer naast mijn zus en hun zoon Jasper zitten. Ze hebben zware maanden gehad en zullen nog moeilijke maanden tegemoet gaan. Ik sla een arm om mijn moeder die naast me zit. We luisteren naar vele speeches en Spaanse muziek.

Uiteindelijk komt een vriend van Zeger naar voren om te vertellen over hun vriendschap. Ik kijk naar zijn slungelige lijf, hij doet mij denken aan mijn eigen zoon. Over vier jaar is Pim ook zeventien. Als je zeventien bent moet je nog een toekomst voor je hebben, moet je kunnen dromen over de toekomst. Je hoort dan niet in een kist tussen je ouders te liggen.

De bijeenkomst is bijna afgelopen. Er komen achttien studenten binnen in zwarte pakken. Indrukwekkend. Hun schoenen kraken. Ze lopen naar de kisten. Zes studenten per kist. Dit is tot in de puntjes gerepeteerd. De kisten worden één voor één naar het middenpad gebracht en daarna op hun schouders gezet. De kleine Babette staat voor de kist van haar oom, zijn foto in haar handen. Het is stil in de aula, tot er een vliegtuig over komt.

Advertenties

4 gedachten over “Nooit meer verstoppertje spelen…

  1. Zeer veel verdriet, maar ondanks dat beleven de nabestaanden en betrokkenen ook veel bijzondere en ‘mooie’ momenten. Ze worden door veel mensen ‘warm’ omarmd! Mooi geschreven Nienke!

  2. Hoi nieuwe
    ik volg al een poosje je blogs deze verhalen over wat je zwager en je zus mee maken raken me. Net de indrukwekkende speciale editie van de AD gelezen over de mh17. Je zus en zwager krijgen een gezicht en bovenal zijn broer en zwager bij je mooi geschreven verhalen.
    Groetjes sietske (dochter van cily)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s