De nachtmerrie van 2015

IMG_6473 (1)

,,Hier woonden je papa en tante Pien vroeger”. Ik ben met mijn kleindochter in de wijk Kruiskamp.  We staan voor ons oude huis. Richting het spoor staan vooral nieuwbouwhuizen en een paar flats. Ook groeien langs het spoor weer bomen, maar dat heeft wel een tijdje geduurd. Als je het niet zou weten zou het net zijn alsof er niets gebeurd is in 2015. Alsof de ramp met de giftrein nooit heeft plaats gevonden.

Mijn kleindochter is inmiddels net zo oud als mijn dochter Pien was op het moment van de ramp. Elf jaar. Gelukkig waren we destijds een paar dagen op de camping in Vilsteren. Het was rond elf uur ‘s avonds. Ik weet nog dat ik even op mijn mobieltje keek en dat ik op twitter las dat er een grote ontploffing was geweest in Amersfoort. We hebben meteen de radio aangezet. Eerst ging er het gerucht dat het een aanslag was, maar al snel werd duidelijk dat een trein met giftige stoffen was ontploft. Ter hoogte van de Meridiaantunnel was een trein van de rails afgelopen en daarbij had hij een passagierstrein geraakt. De trein die was ontspoort bleek een trein te zijn met het uiterst giftige acrylonitril. Zes doden vielen er meteen er waren zo’n 28 gewonden.

,,Maar oma, ze wisten toch dat het gevaarlijk was?” vroeg mijn kleindochter. ,,Ja, maar ze dachten dat het toch niet zou gebeuren. Er kwam een explosie en toen ze gingen ze blussen ontstond er waterstofcyanide.” ,,Dat gebruikten de nazi’s toch ook in de gaskamers?”, mijn kleindochter was goed op de hoogte. ,,Ja lieverd, en door het gas hebben nu veel oude buurtgenoten van ons kanker. We zijn kort daarna verhuisd omdat we niet steeds geconfronteerd wilden worden met de rampplek. En weet je wat zo gek was; een paar weken voor de ramp las ik in de krant dat vervoerders van gevaarlijke stoffen op het spoor zo laks waren met informatie over hun ladingen. Dat bleek die dag ook, want het was niet duidelijk dat er acrylonitril in de wagons zat. In diezelfde periode was ook besloten dat er jaarlijks zevenduizend tankwagons met brandbare en giftige stoffen door Amersfoort mochten rijden.” ,,Belachelijk”, zegt mijn kleindochter fel. Gelijk heeft ze…

Advertenties

Discipline, uithoudingsvermogen en zelfbeheersing

IMG_1301 (1)

,,Heerlijk…”, zegt meneer Enzofoort nadat hij een slokje van zijn bier heeft genomen. We zitten op het bankje voor ons huis. Aan het eind van de middag kunnen we daar nog net van de zon genieten voordat één van ons gaat koken. Ik kijk op mijn horloge; twintig over vijf. Nog een minuut of tien en dan moet ik toch wel eens beginnen. Mijn wijnglas is bijna leeg. Ik zwaai naar een buurvrouw die voorbij fietst.

Veel mensen uit onze wijk Kruiskamp zullen nooit zo buiten zitten met een biertje of glas wijn. Zij drinken überhaupt niet. Voor veel wijkgenoten zit zelfs een glas appelsap in de tuin er niet in de komende weken; de Ramadan is begonnen. De maand van de inkeer. Tussen zonsopkomst en zonsondergang mag er niet gegeten, gedronken of gerookt worden. Poeh… Het lijkt me een enorme opgave. Helemaal omdat de dagen momenteel erg lang zijn en de nachten vrij kort. Hoe heerlijk is het niet om op een zonnige, warme dag naar de kraan te lopen en een koel glas water in te schenken? Hoe moeilijk is het om je maag te voelen en dan toch door te werken of er niets aan de hand is?

Discipline, uithoudingsvermogen en zelfbeheersing, daar gaat het om tijdens de Ramadan. Ik wou dat ik dat had op het gebied van eten en drinken. Hoe vaak heb ik me al niet voorgenomen om van maandag tot en met donderdag geen wijn te drinken voor het slapen gaan. En al die keren dat ik begon met een dieet. Ze zijn niet te tellen! Helaas is mijn wil niet sterk genoeg. Om over mijn doorzettingsvermogen maar te zwijgen. Ontzag. Dat is het woord dat bij de Ramadan past. Ik heb ontzag voor mensen die kunnen vasten. Ergens begrijp ik het ook niet goed; dat je je een maand lang van alles ontzegt omdat dat zo is voorgeschreven door je geloof.

Terwijl ik naar de keuken loop zie ik de minaret van de Mevlana moskee aan de Van Galenstraat. Even is er de twijfel; zal ik deze maand dan toch eens gaan minderen wat wijn en andere calorieën betreft? Ik ben bang dat ik het niet ga redden. Gebrek aan discipline…IMG_3843

Een goede buur…

IMG_6384

,,Even kijken hoe hij in de achteruit moet”, mompel ik. Meneer Enzofoort zit naast mij en kijkt me geamuseerd aan. Ik sta, met de auto van mijn buurvrouw Paulien, voor ons huis en wil inparkeren. Het is altijd weer even uitvogelen hoe je een geleende auto in de achteruit moet zetten. Duwen en naar links. Het lukt me. Even later staat de auto keurig geparkeerd en stappen we uit. We komen net terug van een intake bij de hartrevalidatie. Omdat we zelf geen auto meer hebben en meneer Enzofoort na zijn hartaanval vorige week niet met de fiets mag, konden we de auto van de buren lenen. Terwijl ik onze voordeur open zie ik dat er een folder op de deurmat ligt. Ik pak de folder op en loop ermee naar binnen. “Buurthulp Voor Elkaar in Kruiskamp” staat er op.

Even later zitten we aan de koffie en lees ik de folder door. “De initiatiefgroep van Buurthulp VoorElkaar heeft als droom dat wijkbewoners elkaar weten te vinden en er voor elkaar kunnen zijn…. Graag komen we met mensen in contact die ook iets willen betekenen in de wijk en met ons deze droom waar willen maken”. Wat een sympathiek doel! Ik laat mijn gedachten gaan over de afgelopen week. Toen duidelijk werd dat Meneer Enzofoort was getroffen door een hartaanval kregen we aan alle kanten hulp aangeboden. Van vrienden en familie, maar ook van onze buren. ,,Als je een keer een auto nodig hebt dan hoor ik het wel”, zei Paulien. ,,De kinderen kunnen altijd hier logeren hoor”, appte Cyrille. ,,Als ik voor je kan koken moet je het gewoon zeggen”, bood Maartje aan.

Juist nu realiseer ik me hoe belangrijk en waardevol aandacht en hulp vanuit je omgeving is. Nu neem ik hulp aan van anderen maar als straks de rust is weergekeerd gaan Pien en ik ons aanmelden om buurtgenoten te helpen. Een bezoekje bij iemand thuis of af en toe een boodschap doen; kleine moeite, groot plezier. Ik hoop trouwens dat meneer Enzofoort vandaag in staat is om een rondje rommelroute te lopen en wie weet lukt het zelfs om vanmiddag nog even wat te snoepen bij Proef Kruiskamp in de Van Galenstraat. Kruiskamp; wat een topwijk!

Gewoon weer doorgaan

IMG_6048

,,Let je wel goed op jezelf?’’, vroeg een collega vandaag na afloop van een gesprek over een cliënte. ,,Ja, hoor”, was mijn antwoord. ,,Ik ben gewoon wat moe”. Tijdens de bespreking was ik emotioneel geworden toen ik over mijn ervaringen met mijn cliënte vertelde. Niet zo professioneel… Ik baalde er ook echt wel van. Nu was het best een heftige casus, maar het kwam volgens mij vooral door het slaaptekort van de afgelopen tijd.

De afgelopen anderhalve week waren nogal hectisch. Eerst de schrik van de ziekenhuisopname van Marcoen, daarna het oppakken van het gewone leven. Puck ging op kamp, Pim moest naar school, boodschappen moesten worden gedaan, de katten wilden eten, mensen belden, tussendoor nog stofzuigen en natuurlijk naar het ziekenhuis. Ondertussen probeerde ik me nog te realiseren dat Marcoen echt een hartaanval had gehad. Ik had het er maar druk mee, vooral in mijn hoofd.

Donderdag kwam Marcoen thuis en dat was heerlijk. We konden een ligstoel lenen voor in de tuin, hij kon lekker in het zonnetje zitten en we dronken weer een biertje op ons bankje voor het huis.  Overdag genoot ik van zijn aanwezigheid, ‘s nachts vond ik het toch wel spannend. Hoewel ik weet dat zijn hart er nu beter aan toe is dan een paar weken geleden ben ik toch bang. Bang dat het ineens stil staat. Ik probeer de gedachte te negeren, maar toch glipt die angst elke keer weer naar binnen. Marcoen ligt binnen de kortste keren te pitten, maar bij mij gaat het in slaap vallen wat moeilijker. Ik luister en ben opgelucht als ik weer een geluidje hoor. Uiteindelijk val ik in een slaap vol met dromen. Als ik dan rond zes uur ‘s ochtends wakker word lig ik weer te luisteren. Ook dit zal wel veranderen. Het zal wel wennen…

Gelukkig ervaren we veel steun; er wordt af en toe voor ons gekookt, we kunnen auto’s lenen als dat nodig is, we hebben prachtige boeketten staan, de komst van de postbode is elke dag een feestje en de belangstelling doet ons goed. De mist verdwijnt hopelijk snel weer uit mijn hoofd en dan gaan we weer over op de orde van de dag. Met de wetenschap dat je het leven moet leven en elkaar stevig vast moet houden. Dat doen we dan ook, vol overgave…

IMG_1991

Slecht nieuws

FullSizeRender

,,Nou meneer, u heeft een hartaanval gehad”. Meneer Enzofoort en ik kijken elkaar aan. Dit kan niet waar zijn! Ik kijk naar de ambulancebroeder en naar het grote apparaat dat naast hem staat. Er is net een hartfilmpje gemaakt en die vond ik er best goed uitzien; Geen platte streep, maar mooie pieken en dalen. Verkeerd ingeschat dus.

Terwijl de ene broeder naar het ziekenhuis belt, maakt de ander een infuus klaar en vertelt ondertussen wat er gaat gebeuren. ,,We gaan hem zo naar het Meander brengen en daar wordt hij meteen gedotterd”, zegt hij. Ik hap even naar adem en schiet meteen in de regelstand.

Ik loop naar Pien die bij een buurvrouw is en vertel haar dat we naar het ziekenhuis moeten omdat papa een hartaanval heeft gehad. Pien, haar vriendinnetje en mijn lieve buurvrouw kijken mij geschrokken aan. ,,Dat kan toch niet waar zijn?” Ja,  het is waar. Natuurlijk vangt mijn buurvrouw Pien op en ik zeg haar dat ik Teun ook naar haar toe stuur als hij thuiskomt. Ik loop naar huis en op datzelfde moment komt Teun via de achterdeur binnen. Hij weet nog van niets. ,,Teun, papa moet naar het ziekenhuis en ik wil graag dat jij naar Cyrille gaat”. Teun schrikt zich rot en weet even niet waar hij het zoeken moet. Ik geef de katten snel eten en doe de achterdeur op slot. Pak mijn tas met mijn mobiel en loop naar boven om ondergoed en t-shirts te pakken.

Ondertussen wordt meneer Enzofoort naar beneden gebracht en op de brancard gegespt. Buiten staan ineens allemaal kinderen die ik nog nooit eerder heb gezien. Ik loop naar de ambulance en ga naast de bestuurder zitten. Zwaailicht aan en daar gaan we richting het ziekenhuis. Het is net alsof ik in een slechte film zit. Een film met meneer Enzofoort in de hoofdrol. Even later zit ik alleen in een kamertje op de hartbewaking van het Meander en realiseer me langzaam wat er is gebeurd.

Als ik die avond naar mijn bed ga zie ik nog een scheermesje liggen. Daarnaast wat borsthaar. Afgeschoren omdat er plakkertjes op zijn borstkast moesten in verband met het hartfilmpje. Ik adem eens diep in en begin zachtjes te huilen.

FullSizeRender kopie 2

Hoppop versus Lepeltje

IMG_6168

,,Kijk, dat is Aaron toen hij klein was”. Ik wijs op de foto een klein knulletje aan. Pien lacht verbaasd. ,,Echt?”. Ze trekt het fotoboek bijna uit mijn handen en bekijkt de foto van dichtbij.  Hoppop1990 staat er voorop het fotoboek. In meneer Enzofoort zijn familie is Hoppop inmiddels een begrip; omdat het familieweekend altijd in het Pinksterweekend gehouden wordt en de familienaam met ‘Hop’ begint kreeg het weekend al gauw deze geuzennaam. Iedereen mag naar Pinkpop maar wij hebben Hoppop.

Terwijl ik de boeken doorneem trekt de familiegeschiedenis aan mij voorbij. Enkele ooms en tantes zijn inmiddels overleden en bij sommige foto’s moet ik goed kijken om te zien welke volwassen neef er zo’n 30 jaar geleden in zijn luier rondliep. Familieweekend. Drie dagen met zijn allen in huisjes. Drie dagen eten, drinken en kletsen. Meestal lekker buiten in het zonnetje. Ooit waren er speurtochten, spelletjesmiddagen en bonte avonden. Dit jaar hebben we een gezamenlijke barbecue en eten we samen Limburgse vlaai omdat het de 35e Hoppop is.

Ik heb een haat-liefde-verhouding met dit weekend. Ergens koester ik de momenten met familie en vind ik het geweldig om iedereen weer te zien, maar soms heb ik behoefte aan een andere invulling van de Pinksterdagen. Terwijl mijn man en ik zondagavond lepeltje-lepeltje in ons bed lagen -het huisje was niet al te groot en dat gold zeker ook voor het bed- hadden we het over het komende jaar. ,,Eigenlijk wil ik graag een keertje naar Lepeltje Lepeltje”, zei meneer Enzofoort. Mijn hart maakte een sprongetje, want dat leek mij ook wel wat. Toen we vorig jaar thuiskwamen van Hoppop hoorden we van verschillende stadsgenoten dat het zo’n geweldig feest was geweest. Vrienden, buren en kennissen waren unaniem enthousiast.,,Het is net de parade qua sfeer”, zei de één. ,,Man, wat heb ik lopen smullen”, zei de ander. Tel daarbij op dat het zich in onze eigen stad en op loopafstand van ons huis afspeelt en de keuze lijkt snel gemaakt. Toch blijft het een dilemma; tijdens Hoppop hoeven we niet te schuifelen omdat het zo druk is en bij beide evenementen is er eten, drinken, live-muziek én goed gezelschap. Een moeilijke keuze. Ik ben er nog niet uit.