Brandende kettingzagen en verdwenen sokken

IMG_7264Meneer Enzofoort heeft zijn wenkbrauwen nog, maar het scheelde niet veel. Met gevaar voor eigen leven was hij gisteravond ‘brandwacht’ tijdens de openingsvoorstelling van het Straatfestival Spoffin. Normaliter helpt hij met het geluid, het opzetten van de tribunes of het collecteren na afloop, maar dit weekend moet hij de groep ‘Burnt Out Punks’ ondersteunen. Zoals hun naam al doet vermoeden; ze maken een voorstelling met veel vuur en explosieven. Dat was te merken gisteravond. Wat een spektakel; de harde punkmuziek kreeg je er gratis bij. Het was een aanslag op mijn zenuwen en tegelijkertijd viel er veel te lachen.

Dat is ook het leuke van Spoffin. Je kunt onverwacht ontroerd raken, in de lach schieten, of met zweet in je handen staan kijken naar een voorstelling. Dat laatste zal vanmiddag ook gebeuren wanneer de Spanjaard Joan Català zijn act laat zien op diezelfde Hof. Hij heeft mensen uit het publiek nodig bij zijn voorstelling. Zonder hen kan hij zijn acrobatische toeren met een grote houten paal niet uitvoeren. Dat wil ik graag zien, zonder overigens enige verantwoordelijkheid op me te nemen voor het slagen van zijn stunt. Ik ben motorisch nogal onhandig en je moet er toch niet aan denken dat…eh…nou ja. Overigens ben ik tijdens straatfestivals altijd een beetje bang dat ik uit het publiek wordt gepikt om mee te spelen. Stadsgenoten die naar voren worden gehaald en zich dan vol overgave in de act storten bewonder ik enorm.

Wat ik zeker niet wil missen is de Amersfoortse jeugdtheatergroep Koeterwaals. Normaal spelen ze op scholen en in theaters, maar nu dus op straat. Op de Appelmarkt om precies te zijn. Hun muzikale familie-voorstelling gaat over het kwijtraken van sokken in de wasmachine. Een thema dat ook ik herken. Gelukkig dragen Teun en Pien vaak twee verschillende sokken waardoor dit probleem binnen huize Enzofoort grotendeels is opgelost. Welke voorstellingen ik verder nog wil zien weet ik nog niet. Er is zoveel keus dat je sowieso meer mist dan je meemaakt.

Mocht u overigens gisteren de Burnt Out Punks niet hebben gezien, vanavond om tien uur maken ze de Hof weer onveilig. Meneer Enzofoort is dan weer ‘brandwacht’. Hij houdt een branddeken of een brandblusser vast. En ik mijn hart…

Advertenties

Tranen met duiten

IMG_7251

Mijn broek zakt af. Wat een elitair gezeik. Het lijkt wel of sommige mensen in een ander universum wonen of buiten de realiteit leven. Wat is het geval? In het Bergkwartier staat aan de Prins Hendriklaan de herensociëteit Amicitia. Het is een gebouw waar leden een biertje kunnen drinken, kunnen biljarten of een spelletje bridge kunnen spelen. Nu wil de sociëteit het huidige terras uitbreiden en buurtbewoners vinden dat een vreselijk idee. Dat ze het erg vinden zag je ook duidelijk op de foto die afgelopen woensdag in deze krant stond. Drie omwonenden kijken getergd. Ze zijn nog net niet aan het huilen, maar je ziet dat de plannen voor een terras bij de herensociëteit hen slapeloze nachten heeft bezorgd.

Let wel; het gaat niet om een terras voor een groep hangjongeren, niet om een bordeel of een afhaal-chinees, nee het gaat om een terras voor nette heren die in hun geruite bermuda een biertje komen drinken met hun vrinden. Wellicht dat er een sigaartje bij opgestoken wordt en ja, er zal gepraat worden want dat doe je op een terras. Daar zit hem precies de kneep, want al eerder hadden direct omwonenden last van ‘stemgeluid’ vanaf het huidige kleine terras. ,,Dat wordt straks alleen maar erger”, siddert een bewoner. Lijkt mij juist gezellig. Van een beetje reuring leeft de wijk op zo weet ik uit ervaring. Daarbij moet het terras om elf uur ‘s avonds gesloten worden, nou…dat is toch een mooi tijdstip? Tegen de tijd dat de bewoners willen slapen is het alweer muisstil in hun wijk.

Buurtbewoners zijn ook bang dat er teveel verkeer komt en daar moet ik ze misschien gelijk in geven. Ik denk niet dat veel bezoekers van de sociëteit op de fiets komen. Ze komen waarschijnlijk met flinke bolides. Al die Jeeps, Jaguars en Mercedessen in de straat; dat zou ik ook heel hinderlijk vinden. Toch denk ik dat ik een oplossing heb: Amicitia is een besloten club. Ik stel voor dat de club deze zeurpieten een lidmaatschap aanbiedt zodat de klagers zelf een biertje kunnen drinken op het terras. Dat doen wij hier in de Kruiskamp ook. Bij een verjaardag nodigen we gewoon de buren uit. Iedereen blij, probleem opgelost!

IMG_7248

Soms zit het mee….nu zat het tegen

IMG_6863Daar gingen we, Marcoen en ik. Op naar de camping in Overijssel waar we twee weken lang gestaan hebben. Vorige week vrijdag waren we met zijn vieren teruggekeerd naar Amersfoort en de bedoeling was dat we gisteren en vandaag op de camping het verjaarsdags-feest van Puck zouden vieren met vier vriendinnetjes. We hadden daarvoor de vouwwagen laten staan. Helaas…

De verzamelde stokken om een kampvuurtje mee te maken konden weer terug naar het bos. De marshmellows bleven in de zak. Factor 20 werd niet gebruikt. Geen giechelende meisjes in de vouwwagen. Geen gespetter in het vennetje bij de camping. Geen ontbijt met slaperig uitziende tieners.

Puck werd namelijk ziek en niet zo’n beetje ook. Eerst dachten we dat het te maken had met de geïnfecteerde tekenbeet die ze had opgelopen tijdens de vakantie en waarvoor ze antibiotica kreeg. Maar uiteindelijk bleek het een zware buikgriep te zijn waarbij ze meer dan 40 graden koorts kreeg en als een ziek vogeltje op de bank lag. Ze was nog niet genoeg opgeknapt om te kunnen genieten van een feestje. Met tranen in haar ogen gaf ze aan dat ze zich inderdaad niet goed genoeg voelde.

Wat is het balen wanneer je een feestje voor je dochter moet cancelen. Een feest waar ze al weken naar uitgekeken had en die de nodige voorbereiding gevergd had. Qua timing leek het goed te gaan; het weekend regen, maar nu mooi weer. Maar nee…. Positief is wel dat Puck weer wat eet en dat de glimlach op haar -nu wel heel smalle- gezicht weer terug is. En dat feestje; we gaan wel iets nieuws bedenken.

De vouwwagen staat nu voor de deur. De vakantie is achter de rug. Vanavond maar een flink glas wijn. Ik heb de blues….

IMG_6770

Tingeling Tureluurs

IMG_6712

Mijn hoofd tolt. Ik leg mijn mobieltje neer. Een aardige jongeman heeft me de afgelopen vijf minuten zoveel informatie gegeven dat ik het even op me in moet laten werken. Wat een baan moet dat zijn; het telefonisch verkopen van abonnementen.

De afgelopen week was ik al een paar keer gebeld door ‘anoniem’ en één keer had ik opgenomen terwijl het helemaal niet uit kwam. De jongeman aan de telefoon vertelde toen dat hij van Vodafone was en zei dat hij later nog wel eens terug zou bellen en dat later was dus net. Het abonnement op mijn iPhone loopt binnenkort af en ik kreeg een brief binnen met de tekst: “De speurtocht naar een nieuw abonnement begint”.

Al weken lag de brief op tafel en elke keer dacht ik; ik moet eens op onderzoek uit. Maar om de een of andere reden was het daar nog niet van gekomen. Vandaag werd er weer gebeld door ‘anoniem’. Uitstellen had weinig zin dus ik nam op. De jongen aan de telefoon was aardig, maar praatte zo snel dat ik in de vijf minuten dat ik aan de lijn was wel vier keer heb gevraagd of hij het kon herhalen en langzamer kon praten. Zou dat komen omdat hij hetzelfde riedeltje al honderd keer opgezegd heeft? Had hij een droge strot en kwam het er daarom niet zo lekker uit. Of lag het aan mijn mobieltje, waarover ik net had gezegd dat ik het een prima toestel vond?

We hebben samen gekeken naar mijn gemiddelde gebruik en kwamen tot de conclusie dat ik weinig gebruik en dus niet met een peperduur abonnement opgescheept wil zitten. Nee, voor mij zou een sim-only-abonnement voor 15 euro per maand wel toereikend zijn. Tot op het laatst heb ik getwijfeld. Ik baalde; waarom had ik niet alvast wat voorwerk gedaan zodat ik op de hoogte was van andere aanbiedingen? Voor iemand met keuzestress heb ik de keuze relatief snel gemaakt, want ik wist dat ik uiteindelijk toch de knoop door moest hakken. Maar wat nu zo gek is; ik heb het gevoel dat ik bedonderd ben. Dat ik er min of meer ingeluisd ben. Vast geheel onterecht. Gelukkig heb ik nog 14 dagen bedenktijd.

Zeker geen kattenpis

IMG_6589

,,Miauw”. Onze poes Panter zit boven aan de trap te wachten tot zoon Teun naar beneden komt. Even later lopen ze samen de trap af. Ik smelt; wat is het toch een schat van een kat. Teun pakt haar op en knuffelt haar even. Teuns witte haren steken mooi af tegen de zwarte vacht van Panter. We kregen dit schattige katje vijf jaar geleden. Mijn buurvrouw had twee poezen en die kregen vlak na elkaar een nestje; de kinderen hebben uit elk nestje een jonkie mogen uitzoeken. Teun koos een kleine zwarte en noemde hem Panter. Pien zocht een mooie grijze kater uit en hij kreeg de naam Muis.

Terwijl Panter meteen heel aanhalig en lief was, bleek Muis een schichtige kater. We zijn nu vijf jaar verder en af en toe zie ik het even niet meer zitten. Panter laat namelijk haar geurtje achter op de deur en het gordijn. We hebben van alles geprobeerd. Onderzoek door de dierenarts, speciale kattenbrokken, producten van Feliway; geen resultaat. Ik heb geschreeuwd, geaaid, geknuffeld, gepaaid; niets hielp. Telkens wanneer we hardop zeiden dat het zo niet langer kon, leek het wel of ze dat hoorde en plaste ze een tijdje niet meer in huis. We streken dan weer over ons hart en vergaten het min of meer. Tot er weer een vochtige vlek zat in het gordijn en ik weer op mijn knieën de deur en vloer aan het schoonmaken was.

Waarschijnlijk is het stres. Dat is ook niet zo heel gek want Muis is nogal een dominante kater; hij is groot en overheersend. Panter is niet alleen het sulletje in huis ook in de tuin komt ze niet voor zichzelf op en schiet ze weg wanneer er een kat komt buurten. Kortom; stres lijkt een belangrijke factor. Maar ja, we hebben voor de katten gekozen in voor- en tegenspoed. Vond ik. Tot ik bedacht dat stres voor Panter zelf ook niet fijn is. Daarom een oproep; welke katten-liefhebber zou onze waanzinnig lieve poes Panter op willen vangen? Graag in een omgeving zonder andere katten, het liefst bij iemand die erg van knuffelen houdt. Kom ik haar wel voeren en aaien tijdens de vakantie-periode of als je een weekendje weg bent. ,,Miauw”.

Kikkers in de voortent

IMG_8136 ,,Weet je”, zei ik in een opwelling. ,,Ik wil eigenlijk wel naar huis”. Vier jaar geleden stond ik met het wasrekje in mijn handen op een camping in Zweden. We hadden al negen dagen regen en ik was er wel klaar mee. Natuurlijk hadden we wat neerslag ingecalculeerd, maar toen er zo’n dertig kleine kikkertjes in onze voortent rondliepen begon ik te twijfelen. En toen ik eigenlijk niet meer wist of de handdoeken beter zou drogen in onze vochtige voortent of in de vochtige buitenlucht, vond ik het niet grappig meer.

Meneer Enzofoort had hem ook al helemaal zitten, maar hij wilde niet als eerste toegeven dat hij wel naar huis wilde. Terwijl ik normaal gesproken het liefst maanden weg zou blijven, vindt hij het na twee weken buitenland wel weer genoeg. Dat jaar was twee weken zelfs veel te lang, dus toen ik zei dat ik naar huis wilde, stond meneer Enzofoort bijna te juichen.

De hele rit terug naar huis was het troosteloos weer en het duurde een paar dagen voordat onze voortent kon drogen. Het was een vakantie waar we weinig leuke herinneringen aan hebben. Ik dacht hier weer aan toen ik van de week in de krant de kop “Ondanks de regen…altijd blijven lachen” las. In het artikel stonden positieve verhalen van camping-gasten. zo vertelde Petra: ,,Je hebt hier alle luxe; eten, drinken, radio, tv. Als ik thuis ben en het regent, ga ik stofzuigen. Hier lees ik een boek en kom ik tot rust”.

Nou, ik vind die houding enorm knap. Ik word stront-chagrijnig van de combinatie vakantie en regen. En geloof me; die combinatie is ons vaker overkomen dan me lief is. Ik zie zo de beelden weer voor me; Teun als kleuter in een geel regenpak stampend door de plassen in Luxemburg. Pien, jarig in Frankrijk terwijl er een stortbui was die de hele dag duurde. Meneer Enzofoort die met slippers lekkage probeerde te voorkomen in de voortent. En die keer dat ik wakker werd door druppels op mijn hoofd… Gelukkig hebben de vakantiegangers die in Nederland blijven de komende week betere vooruitzichten. Mocht Petra inmiddels thuis zijn; stofzuigen zal er wel niet inzitten met dit mooie weer.