Ik steek een kaarsje aan

Allerzielen. Over twee dagen is het zover. Dan worden volgens de rooms-katholieke traditie de overledenen van het afgelopen jaar herdacht. Nu heb ik op zich niet zoveel met die rooms-katholieke tradities, maar bij Allerzielen sta ik de laatste jaren wel even stil. In gedachten ga ik na wie er dit jaar in Amersfoort zijn overleden.

Eva en Belle zijn dan de namen die als eerste bij mij opkomen. Deze twee jonge vrouwen schuilden begin mei voor een bui in het Randenbroekerpark en hadden de pech dat de bliksem net insloeg op de boom waar ze onder zaten. Wat een verdriet, wat een gemis. Een gemis voor familie en vrienden, maar ook voor het culturele leven in Amersfoort.

Nog geen twee maanden later overleed Yilmaz Yokus, één van de eigenaren van restaurant Dara. Deze horeca-man stierf door een auto-ongeluk. In september moest er afscheid worden genomen van de bekende uitvaartondernemer Freek Brandsen. Deze keer had hij zijn eigen uitvaart tot in de puntjes verzorgd. En de opvallende persoonlijkheid “klompenman” Jan Wilkes loopt ook niet meer rond in Amersfoort.

Maar waar ik ook aan denk is Hanno van Mil. Het is inmiddels al anderhalf jaar geleden dat deze Amersfoorter zomaar verdween. Hij was op weg naar een conferentie in Driebergen maar kwam daar nooit aan. Zijn auto met daarin zijn sleutels en telefoon zijn gevonden, maar waar Hanno zelf is gebleven is een raadsel. Wat moet dat nog steeds een nachtmerrie zijn voor vrouw en kinderen; niet weten waar je partner is gebleven. Niet weten wat er gebeurd is met je vader. Ik probeer me wel eens voor te stellen… Hoe het zou zijn wanneer meneer Enzofoort zomaar niet thuis zou komen. Dat is toch onverteerbaar, onvoorstelbaar? Wat zeg je tegen je kinderen, hoe kun je zo’n periode doorkomen en wanneer kun je zo’n nachtmerrie min of meer afsluiten? Ik kende hem niet persoonlijk, maar zijn vermissing raakt me.

Ik hoop oprecht dat de familie van Hanno van Mil snel duidelijkheid krijgt over zijn lot. Dat ze deze vreselijke periode eindelijk af kunnen sluiten. Dat ze zullen weten wat er is gebeurd. Ik steek maandag een kaarsje aan voor iedereen die wordt gemist. Voor Hanno van Mil en alle anderen…

IMG_0138

Hallo vriendjes en vriendinnetjes

IMG_8102

,,Jij wilt liever lopen hè An?”. Een vrouw van een jaar of zeventig heeft haar handen diep in haar winterjas gestoken en knikt bevestigend. Ik loop net richting de bibliotheek en hoor de dames praten. Ze vragen mij hoe ver het is naar het station. Ik wijs richting de rotonde en vertel dat het een kwartiertje lopen is naar het Mondriaanplein. Dat vindt de vriendin van An een tegenvaller. Ze hebben de hele dag al zoveel gelopen.

,,Ik ga toch even vragen of we met dat treintje kunnen”, zegt ze. Ik ben wel nieuwsgierig en blijf staan. Ze loopt naar het toeristen-treintje van de Stichting Keijlijn. Even later komt ze terug; ,,We kunnen mee rijden maar dan duurt het wel drie kwartier voordat we bij het station zijn”. Ze kijkt haar vriendin vertwijfeld aan. Wat een dilemma. Een kwartier lopen terwijl je moe bent, of drie kwartier met het treintje omdat die eerst een rondje door de stad rijdt. Ze kijkt naar het treintje en zucht; ,,Ik heb geen zin om te lopen, maar in dat treintje zie ik mezelf ook niet zitten”. An is het met haar eens; ,,Het is een beetje kneuterig”. Ze wensen mij nog een prettige dag en lopen richting het station.

Even later rijdt het rood-gele treintje weg. Er zitten niet veel mensen in; twee moeders met in totaal vijf kinderen. An en haar vriendin hadden er makkelijk bij gepast. Toch begrijp ik de dames wel; ik zou ook niet zo snel in het treintje stappen. Komt het door de stoomlocomotief-uitvoering? Komt het door de kleuren-combinatie waardoor ik een Bassie- en Adriaan-gevoel krijg? Of komt het omdat ik geen kleine kinderen meer heb waar ik mij achter kan verschuilen tijdens zo’n treinritje door de stad? Ik weet het niet.

Ik waardeer de enthousiaste bijdrage van de vrijwilligers en het is mooi dat Amersfoort gepromoot wordt, maar kan dat niet in een modernere uitvoering? Minder kneuterig? Ik heb nu het gevoel of Bassie en Adriaan ineens op kunnen duiken bij de Koppelpoort. ,,Allememaggies”, zou Bassie vast zeggen. Ik neem mijn vriendjes en vriendinnetjes in ieder geval niet mee in deze trein. Wie wel durft kan nog tot 31 oktober terecht.

Tuut tuut….

IMG_8111

Houd de dief!

IMG_7620

,,Hé, dat is de brommer van mijn buurman!”. Als een viswijf gil ik uit het raam van mijn slaapkamer. Ik kan bijna niet geloven wat ik zie. Even daarvoor was ik nog bezig met de administratie voor mijn werk. Ik had net een verslag uitgetikt en keek een beetje dromerig uit het raam. Mijn blik werd getrokken door een jongen van een jaar of zestien die heen en weer liep op de stoep aan de overkant. Hij droeg een donkere jas en had zijn capuchon over zijn hoofd getrokken. Het voelde niet helemaal goed. Terwijl ik mijn telefoon wilde pakken om een foto van hem te maken zag ik dat hij ineens de brommer van mijn overbuurman Wim greep en er mee weg liep. Ik voelde een enorme boosheid in mij opkomen.

Nadat ik uit het raam heb gegild ren ik, met mijn mobieltje nog in mijn hand, naar beneden en bel aan bij mijn overbuurman. Helaas…geen reactie. Dan 112 maar bellen. Ik geef door wat er is gebeurd en met een ietwat verhoogde hartslag loop ik de trap op om weer achter mijn bureau te verdwijnen. Van mijn concentratie is weinig meer over.

Via facebook laat ik mijn buurman weten dat zijn brommer is gestolen. Kort daarna zie ik Wim zijn voordeur uitstappen. Ik loop de trap af en ga naar hem toe. Hij had de bel niet gehoord, maar wel mijn berichtje gelezen. Hij loopt richting de poort waar ik de jongen voor het laatst had gezien. Even later roept hij; ,,Mijn brommer staat hier”. Aha…de dief was dus geschrokken van mijn gegil en had zijn buit toch maar laten liggen.

Ik bel 112 om te vertellen dat het allemaal goed is afgelopen en ga weer naar binnen. Even later gaat de bel; politie. Of ik mij even wil identificeren. Wat? Ik sta in de deuropening van mijn eigen huis en ben te verbaasd. Ik zoek mijn portemonnee, laat mijn rijbewijs zien en daarna word ik onderworpen aan een soort kruisverhoor. Het lijkt wel alsof ík de crimineel ben. Wat is dit waardeloos! Ik ben bang dat ik bij een volgende verdachte situatie wel twee keer nadenk voor ik de politie bel. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Iets meer tempo graag…

IMG_5557

,,Eén cappuccino, een gewone koffie en een glas rode wijn”. Ik kijk op de klok. Nog ruim 10 minuten en de film “45 Years” begint. Dat moet toch lukken? Mijn vriendinnen lopen naar een tafeltje bij het raam van De Lieve Vrouw en trekken hun jas uit.

Achter de bar staan drie mensen te helpen. Het lijkt alsof ze het enorm druk hebben. Het meisje dat mijn bestelling heeft opgenomen begint met de koffie. Dat gaat best snel. Even later zie ik haar in de weer met de melk van de cappuccino. Dat duurt wat langer. Na wat gerommel aan het apparaat zet ze de cappuccino naast mijn koffie. Terwijl ze zich omdraait en de wijn inschenkt zie ik dat iemand anders achter de bar de cappuccino aan een andere klant geeft. Het meisje geeft me de wijn, wil de koffie en cappuccino pakken en schrikt. Ze kijkt nog eens goed naar de lege plek en besluit een nieuwe cappuccino te maken. Ik zucht zachtjes.

Theater De Lieve Vrouw kampt al tijden met flinke tekorten en dat ligt voor een groot deel aan het café. Nou. Dat snap ik wel. Al jaren kom ik hier en al jaren erger ik me aan de traagheid achter de bar. Het is niet zo dat de dames en heren in kwestie niets staan te doen, in tegendeel. Ze lijken heel druk, maar het resultaat is belabberd. Het moet toch veel sneller en efficiënter kunnen?

Deze week heeft de gemeenteraad ingestemd met een extra subsidie van 250 duizend euro om het voortbestaan van het theater te garanderen en daar ben ik persoonlijk heel bij om want ik houd van dit Theater. Maar doe dan ook echt iets aan de logistiek bij het café-gedeelte! Eindelijk krijg ik mijn bestelling. Nog een paar minuten en de film gaat beginnen. Ik geef mijn ene vriendin haar cappuccino en drink snel mijn lauwe koffie op. Vriendin nummer drie smokkelt haar glaasje rode wijn de zaal in. De film “45 Years” is prachtig en na afloop is er veel om over na te praten. Dat doen we dan ook. We zijn in de stemming om dronken te worden. Helaas heeft het personeel het daar te druk voor.

Hartelijk Welkom

IMG_7628

Geen wekker vanochtend. Heerlijk! Ik kijk naast me; het bed is leeg. Meneer Enzofoort is de dag al begonnen. Ik ruik koffie en verheug me op mijn krantje. Terwijl ik moed verzamel om er uit te komen denk ik aan de vluchtelingen die woensdag in Sporthal Schuilenburg aankwamen. Hoe zouden zij de afgelopen dagen wakker zijn geworden? Werden ze wakker na onrustige dromen over hun gevaarlijke reis? Openden zij hun ogen en duurde het even voordat ze door hadden dat ze niet in hun eigen bed in Syrië lagen? Hebben ze stiekem liggen huilen omdat ze bang zijn voor de toekomst? Mannen, vrouwen en kinderen. Elk met hun eigen verhaal. Wakker wordend in een sporthal.

Omwonenden stonden op hun achterste benen toen ze hoorden dat er in hun buurt noodopvang zou komen. De vreselijkste teksten gingen rond op de sociale media. Ze moeten de sporthal in de fik steken. Stelletje verkrachters, laat ze opdonderen. Ik las het met een mengeling van verbazing en afschuw.

Feit blijft; buurtbewoners voelden zich overvallen door het besluit van de gemeente. Om eerlijk te zijn kan ik me daar iets bij voorstellen. Hoe zou ík me voelen wanneer er ineens noodopvang zou komen in het nieuwe gebouw naast de Mevlana Moskee, het gebouw dat grenst aan onze achtertuin? Hoe zou ik reageren wanneer vluchtelingen door onze poort zouden lopen om naar de stad te gaan. Misschien dat ik de poort dan wel zou mijden en dat voelt gek, want ik roep al weken dat Amersfoort in actie moet komen om vluchtelingen op te vangen. Misschien ben ik wel bang voor het onbekende, net als veel bewoners van Schuilenburg.

Ik moet me blijven realiseren dat het gaat om mensen. Mensen als u en ik. Mensen die een prima leven leidden maar die op de vlucht moesten. Mensen die alles achter gelaten hebben en hier in Amersfoort weer opnieuw moeten beginnen. Ik hoop dat mijn angst verdwijnt en dat ik open sta voor nieuwe ervaringen. Dat ik in een stad woon waar de integratie op een mooie natuurlijke manier verloopt. Dat ik over een paar jaar trots kan zeggen; Amersfoort heeft het goed gedaan. Ik hoop oprecht dat ik niet mijn angst laat regeren, maar mijn hart.