Omdat er voor hen geen plaats meer was

IMG_8939Dagenlang hadden ze gelopen. De man en zijn zwangere vrouw waren moe, moe van de lange reis. Even gaan liggen en hun ogen sluiten, dat wilden ze. Ze klopten aan bij de herberg van stichting Elisabeth Groen. Herbergier Struijk deed de deur op een kier en zei; ,,Nee, helaas. Er is geen plek in onze herberg”. Hij zei het met een stalen gezicht. Natuurlijk was er ruimte genoeg, maar hij had geen zin in al die mensen die op zijn grondgebied wilden gaan uitrusten. Tenslotte wilde hij, en de andere leden van de stichting, het terrein bij het voormalige Elisabeth Ziekenhuis inrichten als stadspark. Opvang van vluchtelingen zou dat plan doorkruisen. Hij zei tegen de man en de zwangere vrouw dat ze misschien wel naar industriegebied De Hoef konden gaan, of naar een leegstaand gebouw op de laan van Duurzaamheid. Daar was namelijk nog wel plaats. Voorzichtig deed hij de deur weer dicht. Verdrietig dropen de man en de vrouw af.

Na een tijdje rondgezworven te hebben kwamen ze uit bij de Kamperbinnenpoort. Twee maanden geleden stonden ook al zo’n honderd vluchtelingen aan de stadspoort. Koning Bolsius en Wethouder Houwing lieten hen wel binnen. De groep mocht tijdelijk naar sporthal Schuilenburg en werd kort daarna via de Anne Annemaschool doorgevoerd naar een noodopvang in Soesterberg. Daar proberen zij hun leven weer op te pakken. Engel Simone Kennedy helpt hen daarbij. Samen met vrijwillige herders zorgt ze er voor dat deze vluchtelingen zich wel welkom voelen. Zo kwam er een herder met gevulde toilettassen bij de opvang. Een andere enthousiaste herder regelde een uitje. Lekker schaatsen op de ijsbaan op het Eemplein om even je zorgen te vergeten. De vluchtelingen genoten er van.

Ondertussen was Koning Bolsius druk in overleg want hij wist dat er nog veel meer mensen zouden aankloppen bij de stadsdeur. Hij wilde wel open doen, maar het kwam er maar niet van. De man en zijn zwangere vrouw gaven het op en liepen richting het oosten. Toen ze achter zich keken zagen ze in de verte de verlichte Onze-Lieve-Vrouwetoren. Het was een prachtig gezicht. Helaas voelden ze niet welkom in deze mooie stad. Even later ging de deur wel open. God zij dank; ze waren in Leusden.

Een gedachte over “Omdat er voor hen geen plaats meer was

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s