Mariëlle

14657510_1330088543702529_8272265092226152029_n

Ongeloof en verdriet. Mijn gedachten zijn chaotisch en ik blijf maar huilen. Het kan niet waar zijn, het mag niet waar zijn, maar toch is het echt gebeurd. Mariëlle is dood.

Zaterdagavond kregen we het bericht dat ze tijdens het duiken op de Vinkeveense Plassen buiten bewustzijn was geraakt. Na reanimatie op de wal is ze naar het ziekenhuis gebracht. Dat konden meneer Enzofoort en ik amper geloven. Sterke, energieke, eigenzinnige Mariëlle? op de intensive care? Aan de beademing? Terwijl de uren vorderden kregen we steeds meer nieuws. Ze had bewogen en haar hartslag was goed. We klampten ons vast aan dit bericht en dachten op dat moment dat ze er wel doorheen zou komen. Zo’n sterke persoonlijkheid, letterlijk en figuurlijk, dat kon niet mis gaan. Mocht niet mis gaan. Maar het ging wel mis. Haar hersenletsel bleek te groot en Mariëlle stierf dinsdag. Haar beide dochters, 14 en bijna 16 jaar oud, hielden haar hand vast. Dat kun je je toch niet voorstellen? Het ene moment zegt je moeder je gedag omdat ze gaat duiken en een paar dagen later overlijdt ze. Zo oneerlijk.

Mariëlle laat veel achter. Immens verdriet bij de mensen die afscheid van haar moeten nemen. Optimisme bij de familieleden en vrienden van de tien mensen die een orgaan van haar hebben gekregen. Tien mensen! Mariëlle had zich al lang geleden aangemeld als orgaandonor. Waarschijnlijk met het idee dat het toch nooit zover zou komen maar het liep anders.

Twee zusjes zijn hun prachtige moeder kwijt, maar misschien zitten andere dochters nu naast het bed van hun vader en hebben zij weer hoop op een toekomst. Misschien zorgt een nieuwe lever ervoor dat die vader na lange tijd weer kan gaan sporten, kan gaan leven.
Wellicht dat een oma weer met haar kleinkinderen kan wandelen door de polder, omdat ze dinsdag een hartklep heeft ontvangen van de sterke Mariëlle. Wie weet kan een twintiger weer plannen maken dankzij een gedoneerde nier.

Het is een schrale troost, maar voorlopig het enige kleine lichtpuntje voor iedereen die van Mariëlle hield. Als geen ander zei ze volmondig “JA” tegen het leven en iets van haar leven heeft ze nu doorgegeven. Mariëlle is dood. Maandag nemen we afscheid.

Advertenties

It giet oan

Een meisje was ik nog, met blonde krullen en rode wangen. Vanaf de gracht voor ons huis kon je eindeloos schaatsen en dat had ik gedaan. Ik zat op de steiger en probeerde met steenkoude vingers de veters van mijn Friese doorlopers los te maken. Het ging moeilijk, de veters waren bevroren. Mijn voeten voelde ik niet meer. Winters in Friesland. Ondanks de koude ledematen heb ik er mooie herinneringen aan. Als ik terugdenk lijkt het wel of er elk jaar ijs lag. Gegarandeerd ijsplezier, zo voelde het. Dat ijsplezier hebben we de afgelopen drie jaar ook gehad door het WinterparadIJS Amersfoort op het Eemplein. Vanaf volgende week kan er weer geschaatst worden en ik weet zeker dat dochter Pien en haar vriendinnen er van zullen gaan genieten. Maar de ijsbaan krijgt concurrentie want ook op het het Lieve Vrouweplein komt een baan, op een idyllische plek onder de toren.

Nu was Economie was nooit mijn sterkste vak, maar ik heb toch wat geleerd over vraag en aanbod. De vraag naar bijvoorbeeld een ijsbaan, is ondermeer afhankelijk van de prijs van het product, het aantal consumenten en de voorkeur van de consument. Beide ijsbanen vragen 6 euro, dus dat zal het verschil niet maken. Dan het aantal consumenten. De organisatie van de baan op het Lieve Vrouweplein zegt dat ze niet in dezelfde vijver vissen, maar dat lijkt me stug. Je schaatst op de ene óf op de andere baan. Tja, dan gaat het dus vooral om de voorkeur van de consument. Ik heb het idee dat ouders van jonge kinderen eerder naar de baan op het Lieve Vrouweplein gaan. De wat oudere jeugd en volwassenen zoeken hun vertier denk ik meer op de grotere baan op het Eemplein. Hoe dan ook; Ik hoop van harte dat beide ijsbanen succesvol zijn en dat ze voldoende schaatsliefhebbers trekken.
Toch is er nog een derde concurrent. Het is nu bijna niet voor te stellen met het zachte weer van de afgelopen dagen, maar wie weet wordt het echt winter en kunnen we op de Eem schaatsen. Dan weet ik wel wat ik kies; ik trek mijn Friese doorlopers aan en schaats op natuurijs. Hoe dan ook; it giet oan!

img_5489

Boventallig

,,Man, wat heb ik slecht geslapen vannacht”. Annemarie pakt haar kop koffie en neemt een slok. Mijn collega Els gaapt stiekem achter haar hand en zucht eens diep. Wat een rare sfeer hangt er op het werk. Ik zit bij Welzin op de Drentsestraat.  Het is de day after. De dag nadat iedereen te horen heeft gekregen of hij of zij mag blijven of boventallig is. Dat klinkt alsof er duidelijkheid is, maar voor veel collega’s is de toekomst nog onbekend. Hun contract stopt, maar ze kunnen nog solliciteren op een andere baan binnen het bedrijf.  Ze kunnen nog terecht bij de nieuwe organisatie InDeBuurt033.

Ook ik heb te horen gekregen wat mijn status is; “boventallig” ben ik. Dat had ik wel verwacht en ik vind het ook niet zo’n probleem want eigenlijk was ik al tijden toe aan een nieuwe baan. Toch was het raar toen mijn leidinggevende daadwerkelijk uitsluitsel gaf en ik het hardop hoorde zeggen; je bent boventallig. Het voelde toch als een diskwalificatie, alsof ik de afgelopen jaren niet goed genoeg was voor mijn cliënten. Tegelijkertijd weet ik dat dat onzin is.  Boventallig….ik laat de woorden nog eens door mijn hoofd gaan. Zeven jaar heb ik gewerkt bij Welzin. Ik ben thuisbegeleidster en probeer mensen een duwtje in de rug te geven. Tja…dat is over een paar weken over.

Wat een onrust in Amersfoort. Wat een onrust mede door de aanbesteding voor het Welzijnswerk in onze stad. Nu weet ik hoe het voelt voor de betaalde krachten van Ravelijn. Nu weet ik hoe het voelt voor een deel van de mensen van Stadsring 51. Nu weet ik hoe het voelt voor een deel van mijn collega’s en voor mijzelf. Onzekerheid.

De dag na bijltjesdag drink ik samen met mijn collega’s koffie. Ik bekijk ze stuk voor stuk. Potverdorie, wat ga ik ze missen. Binnenkort krijg ik informatie en een afspraak met de HR-afdeling. Dan moet ik naar het UWV om een uitkering aan te vragen. Binnenkort weten ook mijn andere collega’s of ze blijven bij Welzin, doorgaan naar InDeBuurt033 of net als ik op zoek moeten naar een nieuwe baan. Volgens mij duurt het nog wel even tot het stof is neergedaald.

img_1163

Atze

img_4386

Een blik op de klok. Kwart over negen. Eigenlijk ligt er nog een was op mij te wachten. Terwijl ik naar de deur loop zie ik in de schemering zijn rimpelige gezicht. Mijn buurman Atze. Ik doe de deur open en stap achteruit om hem binnen te laten. Meteen begint hij te vertellen.‘Ik wil je even de foto’s laten zien van zaterdag.’ Ik loop voor hem uit de kamer in en schuif een stoel naar achteren zodat hij kan zitten. In eenzelfde beweging loop ik door naar de kast. ‘Wijntje?’ vraag ik. Het is een retorische vraag, natuurlijk wil hij een wijntje.

Nog voordat ik met twee glazen en de fles aan tafel kan schuiven legt hij de foto’s voor mij neer. Ik herken de foto’s, heb ze al gezien op Facebook. Zijn kleindochter had ze eerder die dag gepost maar ik veins nieuwsgierigheid. ’Kijk, hier zit ik naast de burgemeester in de koets’. Trots straalt uit al zijn poriën. Zijn blauwe ogen twinkelen en zijn grijze snor doet mee. 87 jaar is hij al. Maar wat een kracht!  Met zijn mouwloze zwarte leren jasje over zijn donkerrode overhemd ziet hij er uit als een artiest, als een kunstenaar. Sterker nog. Hij ís een artiest, een kunstenaar. Op één van de foto’s is de sculptuur te zien die hij heeft gemaakt. Een beeld van lichamen, mooi vormgegeven. “Ik was eigenlijk al een beetje vergeten dat ik dit had gemaakt”. Hij strijkt met zijn hand door zijn grijze haar.

Terwijl ik de wijn inschenk en de foto’s bekijk werp ik een blik op Atze. Eén en al glimlach op zijn gezicht. Wat is hij trots. Trots op erkenning na al die jaren, trots op het feit dat er speciaal een koets voor hem van stal is gehaald om hem vijftig jaar na dato rond te rijden. Vandaag voelde hij zich bijzonder. Mijn buurman mocht zijn eigen -pas gerestaureerde- beeld opnieuw onthullen. Atze kijkt me aan terwijl hij zijn glas omhoog houdt. Zijn grote stevige hand houdt het ranke voetje van het wijnglas vast. Ik heb het gevoel alsof hij die ter plekke kan verpulveren. “Proost!”, zegt hij terwijl hij mij blij aankijkt. Met zijn andere hand pakt hij mijn hand en knijpt er even in. Mijn glas tikt tegen het zijne. Wat houd ik toch van deze man.

 

 

Zwart randje

Het stond wel volwassen vond ik, het zwarte randje rond mijn ogen. Zelfs na het afschminken bleef het een paar dagen zitten. Het zwart na afloop in mijn oorschelp en neusgaten vond ik minder leuk. Ik voel nog hoe mijn moeder met een wattenstaafje de schmink uit de randjes van mijn oor probeerde te krijgen. Dertien jaar was ik. Het was de eerste keer dat ik Zwarte Piet had gespeeld. Mijn ome Gem was een humoristische Sinterklaas, ome Arie had ons van schmink voorzien en mijn moeder was de juf van de peuterspeelzaal en organiseerde het feest. Ik deelde pepernoten uit en genoot.

Morgen maakt onze dertienjarige dochter Pien haar debuut. Wat was ze blij toen ze vorige week hoorde dat ze met Circus Amersfoort mee mag doen met de officiële optocht door Amersfoort. Ik kon niets anders dan enthousiast voor haar zijn. Met in haar ene hand een zak pepernoten en de andere hand in de lucht voor het evenwicht fietst ze morgen mee op haar eenwieler. Haar bleke huid zal worden geschminkt en ze krijgt een pruik op haar hoofd. Haar spijkerbroek en T-shirt worden verruild voor een kleurig zwartepietenpak.

Ik ben benieuwd wat voor kleur er op haar gezicht wordt gedaan. Waarschijnlijk hetzelfde zwart als bij mij destijds. Want volgens mij wordt in Amersfoort, in tegenstelling tot Amsterdam en Heemstede, nog redelijk vastgehouden aan de eeuwenoude traditie. Een traditie waar ik eigenlijk niet meer achter sta. Misschien wordt er toch nog wat geëxperimenteerd wat kleur betreft, maar om eerlijk te zijn kan het me op dit moment geen barst meer schelen. Ik ben klaar met de discussie.

Hoewel ik voor een diversiteit aan pieten ben vind ik het vooral belangrijk dat het een leuk feest wordt zonder demonstraties over de hoofden van kinderen heen. Verder hoop ik dat mijn dochter niet uitgescholden wordt omdat haar gezicht dit jaar waarschijnlijk nog in een diepzwarte kleur is geschminkt en dat ik geen haatmails krijg omdat Zwarte Piet wat mij betreft afgeschaft mag worden. Laat zwarte Pien alsjeblieft enthousiast thuiskomen. Dan maak ik met een wattenstaafje haar oren schoon en kijk ik met iets van heimwee naar haar zwartomrande ogen.

 

img_2723

Beste Fleur,

Wat heerlijk dat er in Amersfoort WMO-geld over is! Ik vind het knap dat je als wethouder zorg, wonen en wijken het afgelopen jaar zelfs hebt kunnen sparen. Klopt het dat het gaat om een paar miljoen euro? Wauw…

Je kent me; ik heb wel een paar ideeën waar het geld naar toe kan gaan. Als eerste zou ik de huishoudelijke zorg weer uitbreiden. Geef de mensen een paar uur extra waardoor de huishoudelijke hulpen ook eens tijd over houden voor een praatje en een kopje koffie. We weten beiden hoe belangrijk dat is. Misschien nog wel belangrijker dan een schoon en opgeruimd huis. Misschien kun je iets doen aan die hoge eigen bijdrage voor ondermeer thuisbegeleiding.Er zijn nu inwoners van Amersfoort met een redelijk normaal  inkomen die wel tweeënveertig euro per uur moeten betalen en dan heb ik het over hun eigen bijdrage hè?! Eigenlijk gek voor zorg die je juist laagdrempelig noemt. Ik vind tweeënveertig euro per uur nogal een barrière. Mensen haken af bij zo’n hoog bedrag en geef ze eens ongelijk!Jeugdhulpverlening krijgt vast al meer dan voldoende geld vanuit de gemeente, want ik kan me niet voorstellen dat daar op bezuinigd is de afgelopen jaren. We weten allebei: de jeugd heeft de toekomst. Verder gun ik de verschillende wijkteams wat extra personeel. Ik ken wijkteamleden die tot ’s avond laat nog aan het werk zijn en zich voortslepen richting cliënten. De werkdruk is het afgelopen jaar enorm hoog geweest en het gedoe met het datalek en alle administratieve taken hebben een behoorlijke wissel getrokken op de medewerkers.

En mocht er nog wat geld over zijn dan is het misschien wel leuk om die overwerkte wijkteamleden te trakteren op een dagje Wellness. Ook de mensen die boventallig zijn geworden na de reorganisaties van Ravelijn, Welzin, Stadsring 51 en andere instellingen verdienen wel zo’n dag.Sauna Omega in Soesterberg loopt niet zo lekker en kan wel wat klanten gebruiken. Doe maar wat kaartjes voor het sauna-gedeelte zonder badkleding. Tenslotte zijn zorg en welzijn de laatste jaren nogal uitgekleed. Zijn ze dus al aan gewend, die medewerkers.

Succes verder en laten we binnenkort eens een bakkie doen.

Groeten, Nienke

img_0787