Boodschap

img_8134In het winkelwagentje ligt een boodschappenbriefje. Uit gewoonte en met een zekere nieuwsgierigheid pak ik het eruit. ‘Koffie, melk, kipfilet, prei en sigaretten’ staat er op. Mooi zo. Dan gaan we dat vanavond eten. Kipfilet met prei. Rijst heb ik thuis nog wel. Koffie en melk kan ik ook wel gebruiken, maar die sigaretten laat ik gewoon zitten. Zonde om die dure dingen te kopen terwijl ik niet eens rook.

Het is een hobby van mij; andermans boodschappenbriefje uit een leeg winkelwagentje vissen en dan de opgeschreven boodschappen kopen. Dikwijls heb ik namelijk geen idee wat we moeten eten en ik merk dat we vaak in hetzelfde vervallen: Lasagne, schnitzel met sperziebonen of nasi. Ik ben vast niet de enige die het bedenken van de avondmaaltijd een crime vindt. Door andermans briefje te pakken raak ik geïnspireerd en koop ik producten die ik anders nooit zou kopen. Het is echt leuk hoor, probeer het maar eens! Het toeval wil dat Archief Eemland boodschappenlijstjes zoekt. Die willen ze morgen in het Eemhuis verzamelen want het boodschappenbriefje sterft uit. Dat was mij als briefjesjatter natuurlijk al lang opgevallen. Veel mensen gebruiken inmiddels hun telefoon voor het noteren van de boodschappen. Uiteindelijk wil Archief Eemland met de briefjes de eetgewoonten van de Amersfoorters onderzoeken. Hoe dat onderzoek er uit gaat zien kunnen ze nog niet zeggen. Het belangrijkst is dat de bron, de briefjes, bewaard worden zodat latere onderzoekers er mee aan de slag kunnen.

Ik vind het een prachtig idee. Wel denk ik dat er ook op andere plekken zo’n doos moet komen te staan. In het Eemhuis komen vooral boodschappenbriefjes terecht van leesgrage inwoners en van Amersfoorters die hun boodschappen doen bij de Appie om de hoek. Dat is geen afspiegeling van de Amersfoortse bevolking. Waarom niet ook een doos op het Neptunusplein, in Nieuwland, het Soesterkwartier en in Vathorst?

Morgen staat de verzameldoos Voorlopig in de hal van het Eemhuis. Als u mij ziet graaien in die doos en er een briefje uit ziet halen weet u waarom ik dat doe: ter inspiratie. Ik beloof dat ik het briefje na gebruik weer terug in de doos doe. Wat eet u eigenlijk vanavond? Lasagne, nasi of misschien ook kip met prei?

Bonnetjesaffaire

a3d46e05-697f-4c0f-81e6-8b1e2c9ace32

(foto ANP)

,,Dat en meer in de wereld draait doorrrrrr.”.Presentator Matthijs van Nieuwkerk kijkt van de camera naar zijn gasten. ,,Meneer Teeven, u weet als geen ander hoe het is om te liegen en te bedriegen en dat heeft u uiteindelijk de kop gekost. Kortom, u bent ervaringsdeskundige. Welkom.” Teeven knikt zuinigjes. Matthijs draait zijn hoofd naar zijn tweede gast. ,,Peter, jij ook welkom. We hebben jou gevraagd om de grote bonnetjesaffaire van Amersfoort te duiden.” Peter R. De Vries kijkt uitdagend in de camera en begint te vertellen. ,,Ja Matthijs, dit zaakje stinkt natuurlijk enorm. Wie had dat verwacht in zo’n lieflijk stadje als Amersfoort? ” Zijn stem klinkt nasaal en eentonig. ,,Hoe kan het dat raadslid Roel Mulder van Actief zoiets vreselijks doet? Zoveel geld van de burgers besteedt aan kunst? Of eigenlijk vooral aan de omlijsting.”

,,Ho ho, wacht eens even”, de stem van tafelheer Marc-Marie Huijbregts klinkt licht verontwaardigd. ,,Het gaat om twee prachtige etsen en Mulder heeft die aan de stad geschonken.” Teeven bromt ,,Het gaat wel om een flink bedrag en dat moet worden opgehoest door alle Amersfoorters. Vergeet niet dat burgers aan de balie van de sociale dienst soms ook een flinke duit moeten terugbetalen omdat ze niet helemaal eerlijk zijn geweest .“ De voormalig Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie zucht eens diep.

,,Zou de gemeente hier vooral zo bovenop zitten om het debacle rond de War te doen vergeten?” De hoge stem van Marc-Marie klinkt overal bovenuit. ,,Is het misschien een soort afleidingsmanoeuvre?” Er verschijnt een frons op het voorhoofd van Peter R. Het lijkt wel alsof hij nog niet aan deze mogelijkheid had gedacht.

Thomas Verhoef, klusser bij het programma Eigen huis & Tuin zit ook aan tafel. ,,Ik begrijp niet hoe iemand zoveel geld moet betalen voor twee lijsten. Bij de Gamma ben je voor twee tientjes klaar. Ik wil dat bonnetje wel eens zien.” ,,Dat is ook mijn gedachte”, bromt Teeven. Matthijs kijkt de camera in: ,,We hebben Roel Mulder om een reactie gevraagd, maar hij is te erg in de war. Straks zullen de collega’s van Nieuwsuur uitgebreid ingaan op de vijftig euro die die Hans van Wegen van de BPA verdonkeremaand heeft. Tot zover, tot morgen.”images

 

Samenleven

IMG_6815Een emmertje, wat zand en vooral ook water. Veel water. Meer hadden Teun en Pien niet nodig om zich te vermaken toen ze nog klein waren. Ik heb dan ook heel wat uren doorgebracht in de speeltuin aan de Pullstraat in de wijk Kruiskamp. Net als de moeders en vaders van Achmed, Floortje en Delano. In de speeltuin spelen kinderen nog steeds samen en mengen de Turkse, Antilliaanse en Marokkaanse ouders zich ook steeds beter dankzij de inzet van Marian Ben Shalom, bestuurslid van de speeltuin. Dat las ik deze week in een artikel in deze krant over onze wijk Kruiskamp. In de rest van de wijk was de saamhorigheid ver te zoeken. ‘We mengen niet’, zo stond er. Het zette me aan het denken.

Hoe zit dat in mijn eigen straat? Ik groet mijn Turkse buurman ‘Snor’ als ik hem tegenkom in de poort maar uitgebreide gesprekken voeren we niet. Maar dat doe ik ook niet met de van oorsprong Nederlandse buren die een paar huizen verder wonen. We leven toch in onze eigen bubbel. We mengen niet echt. Maar hoe erg is dat? Met sommige groepen ga je meer om dan met andere. Dat heeft volgens mij niet zo zeer met het land van herkomst te maken maar meer met gedeelde interesses. Iedereen vormt zijn eigen sociale kring en vaak zijn dat gelijkgestemden. In mijn vrienden- en kennissenkring zitten veel cultuurliefhebbers, creatievelingen en mensen die duurzaamheid hoog in het vaandel hebben. Zelf ken ik weinig mensen die van Nederlandstalige volksmuziek houden, wekelijks bingo spelen en elk jaar naar Lloret de Mar gaan. Maar dat geeft toch niet? We mengen dan misschien niet maar we leven wel op een normale manier naast en met elkaar.

,,De culturen mengen niet echt, lees ik hier”, dochter Pien zit aan tafel en heeft het artikel over de Kruiskamp voor zich liggen. ,,Wat een onzin!” zegt ze. ,,Op de basisschool had ik gewoon een Marokkaans vriendinnetje en Tina’s ouders komen uit Irak. En nu ik er over nadenk; Lara’s moeder komt uit Oostenrijk en Eline is half Tsjechisch. Maar daar denk ik normaal gesproken nooit over na.” Ik vind het wel mooi. Nooit over nagedacht. Onbewust multicultureel dus. Mengen we niet?

IMG_6801

Fabeltjes

Fabeltjeskrant

,,Leg gewoon op tafel wat het probleem is, dan hoeven we elkaar niet dit soort wijverige verwijten te maken. “ Jinek Ooievaar kijkt streng naar alle deelnemers in het praathuis. Naast haar zit Pauw de Uil, hij kijkt geamuseerd rond.Mark de Vos is in zijn element. ,,Hatsekidee”, zegt hij en kijkt lachend naar Alexander de Wolf die achter de bar staat. ,,Ik ben een optimistisch mens dus dat wordt smikkelen de komende vier jaar”. Alexander de Wolf kijkt hem meewarig aan en schenkt nog een sapje in.

Het is verkiezingstijd in het grote dierenbos. Marianne Zebra komt op voor alle dieren en is daardoor flink geliefd. De gebroeders Kees en Gert-Jan Bever zagen iedereen door over God en boren nieuwe normen en waarden aan. Alle lijsttrekkers doen hun best om hun zwevende dierenvriendjes te overtuigen dat hun partij de beste is.Jinek Ooievaar geeft het woord aan Sybrand Woefdram en hij begint een heel betoog over de Nederlandse identiteit. Zijn stem klinkt wat lijzig en alle dieren dutten een beetje in totdat hij zegt ,,…daarom vind ik dat alle kinderen op school het fabeltjeskrantlied weer moeten gaan leren”. ,,Tuut, tuut, tuut, tuut, “zegt Sylvana de Mier, terwijl ze haar bril rechtzet. Geert de Raaf sneert; ,,Dat is alleen maar verkiezingsretoriek. Eerder stemde je nog tegen een motie om de Fabeltjesvlag op te hangen in de klas en ons volkslied te laten zingen en nu zeg je ineens dit. Sybrand Woefdram probeert het nog eens; ,,Ik vind onze identiteit gewoon heel belangrijk!”.

Jesse de Haas springt op, stroopt zijn mouwen op en zegt; ,,Er zijn toch wel andere manieren om onze identiteit uit te drukken? Misschien moeten we wat meer windmolens neerzetten in ons dierenbos. Dat is duurzaam en goed voor het milieu.”  ,,Dan kun je beter eikebomen planten.” zegt Tunahan Paradijsvogel  ,,eikels genoeg”. ,,Hatsekidee zeg…” , zegt Mark de Vos tegen Tunahan. ,,Al het je niet bevalt dat pleur je toch gewoon op?”

De sfeer wordt grimmig. Jinek Ooievaar probeert de gemoederen te kalmeren voordat het debat uit de hand loopt.  Dan neemt Pauw de Uil het van haar over. ,,Jongens, we ronden af. Het is tijd om te gaan slapen. Dus oogjes dicht en snaveltjes toe. Slaap lekker”.

Stilletjes

Ze staat er niet. Al een paar weken niet. De eerste paar dagen verwachtte ik haar elk moment weer voor de Jumbo op het Neptunusplein, maar inmiddels denk ik dat ze misschien wel nooit meer terugkomt. Haar naam is Lily. Ze staat al jaren rechts van de deur. De Straatkrant in haar hand. Ooit heb ik geprobeerd een praatje met haar aan te knopen omdat ik nieuwsgierig was. Nieuwsgierig naar haar leven, nieuwsgierig naar haar achtergrond. Maar helaas. Ze sprak amper Nederlands. Ze maakte me duidelijk dat ze uit Bulgarije kwam en twee kleine kinderen had. Verder kwam ons gesprek niet.

Nu staat ze er niet meer en dat is een opluchting. Raar natuurlijk, want wat maakt het uit wanneer iemand voor de supermarkt staat te bedelen? Je hoeft niets te geven! Toch voelde het elke keer weer vervelend wanneer ik langs haar liep en haar niets gaf. De keren dat ik haar wel geld gaf voelden ook niet goed. Ik heb weleens proberen in te schatten hoe lucratief het was om daar te staan. Misschien verdiende ze per uur wel meer dan ik. Toch moet ik er niet aan denken zelf op die manier aan mijn geld te komen. Wachten tot iemand je iets toestopt. Nu staat er niemand meer te wachten, dat is gek na al die jaren.

Vijf jaar geleden stond ze er al. Ik had destijds een oude Nokia. Daar kon ik mee bellen en een spelletje ‘snake’ op spelen. Meer niet. Lily had toen al een smartphone. Ze werd in die tijd ook opgehaald door een man in een Mercedes. ‘Ze kan er gewoon een auto op nahouden’, dacht ik. Rare gedachtes en ook oordelend. Misschien was het gewoon een aardige kennis en had ze een goedkope telefoon op de kop getikt. Maar nu is ze dus al een paar weken weg. De meisjes achter de kassa weten ook niet waar ze is. Mijn gedachten gaan met me op de loop. Mag ze er niet meer staan van de filiaalchef? Zou ze genoeg verdiend hebben en terug zijn gegaan naar Bulgarije? Heeft ze een echte baan gevonden? Is ze ziek? Of heeft ze vakantie en komt ze binnenkort weer terug? Wie het weet mag het zeggen.

img_8134