Wegwijzers

,,Je woont hier nog niet zo lang hè?” vroeg ik de man die schuin tegenover ons huis woont. ,,Vier jaar”, was zijn antwoord. Ik dacht dat ik door de grond zakte. Deze man woont al vier jaar bij mij in de straat en nu pas maakten we kennis. Het was geen onwil, maar het gebeurde gewoon. Veel straatgenoten ken ik wel van gezicht, sommigen bij naam en een deel spreek ik regelmatig. Ik heb ook wat nieuwe buren leren kennen door de renovatie in onze straat. Toen de bomen werden omgehakt kwamen we allemaal uit onze huizen om te kijken hoe de bomenrij verdween en tijdens een warm weekend werd de bouwplaats eenmalig omgedoopt tot mega-zandbak. Dat verbindt!

Hoewel social media niet altijd even sociaal zijn zorgt onze Kruiskamp-buurtapp ook voor meer verbinding. Zo weet ik nu dat een buurvrouw kurken zoekt om samen met haar kinderen mee te knutselen, wordt er geappt over de fietsenrekken die in de straat komen en zijn de voorbereidingen voor het Sint Maartenfeest ook alweer in volle gang.

En wat zo gaaf is; sinds deze week hebben we heuse straatambassadeurs; Cyrille en Fela, twee enthousiaste buurvrouwen. Zij worden de wegwijzers van de straat Kruiskamp. Ze inventariseren wat er nodig is, zijn het aanspreekpunt voor straatgenoten en wanneer er een nieuwe bewoner komt maken ze even een praatje zodat iedereen zich welkom voelt in onze straat. Ook uit andere straten in de wijk Kruiskamp hebben zich straatambassadeurs gemeld en volgens buurtnetwerker Jolande Koelewijn van Indebuurt033 zijn uit de onderlinge contacten al mooie plannen ontstaan.

Een sociale stad begint met contact in de buurt en de straatambassadeurs kunnen daarbij helpen. Hopelijk komen er steeds meer. Eerst in de wijk Kruiskamp maar op den duur ook in andere wijken van Amersfoort.

Wat zou het fijn zijn wanneer we in onze buurt meer betrokken zijn bij elkaar en wat meer voor elkaar gaan zorgen als dat nodig is. Aan Cyrille en Fela zal het niet liggen. Ik op mijn beurt zal wat eerder onbekende straatgenoten aanspreken zodat ik niet na vier jaar weer zo’n stomme opmerking maak als ,,je woont hier nog niet zo lang hè”. Een leefbare buurt begint tenslotte ook bij mijzelf.IMG_4865

Advertenties

Goedemorgen!

IMG_5083Lege plekken. Waar eerst hoge bomen stonden staan nu  afgezaagde stammen. In het begin van de straat waren ze al weg, die voor onze deur moesten er gisteren aan geloven. De straat Kruiskamp gaat op de schop. Letterlijk en figuurlijk. De riolering wordt vervangen en de straat zo ‘klimaatproof’ mogelijk gemaakt. Maar daarvoor moeten ook de bomen weg. Als die bomen toch eens zouden kunnen praten… Zij hebben de afgelopen jaren veel meegemaakt in de straat. Slingers gezien wanneer er weer een kind werd geboren, ruzies gehoord, ze waren getuigen van inbraken en ze hoorden de gesprekken tussen de verschillende buren.

Door de werkzaamheden is er echt reuring in de straat. Graafmachines rijden af en aan, en zo’n tien mannen zijn bezig met scheppen, buizen en zand. Dit inspireerde een paar buren om tijdens een zonnige dag de opengebroken weg als zandbak te gebruiken. Met schepjes en emmertjes werd het een groot feest, voor jong en oud. Het is voor onze buurkinderen sowieso een feestje. Gewoon vanuit de huiskamer zicht op hele grote graafmachines. Je hebt geen ‘Cars’ meer nodig op de televisie. Live is veel leuker! Zelf heb ik ook vol bewondering zitten kijken hoe soepel er met die logge wagens gewerkt wordt. Met precisie worden stenen in een container geschept en kuilen gegraven.  Echt waanzinnig knap!

Het kappen van de bomen voor onze deur was toch wel een dingetje. Het vervulde me met weemoed. De nieuwe bomen zullen minder hoog worden en hun wortels zullen de stoepen minder beschadigen maar momenteel vind ik het vooral een kale bedoening.

Wat ik niet begrijp is waarom werkmannen altijd zo vroeg beginnen. Om half zeven wordt er met hekken gesleept, dan is het een half uur stil en om zeven uur stipt begint de graafmachine. Ik zou zeggen; sleep die hekken om vijf voor zeven aan de kant dat scheelt mij en mijn buren een half uurtje slaap.Gisterochtend werd ik trouwens om kwart over zes wakker van het verschuiven van hekken. Even later stond een busje stationair te draaien. Vlak voor onze deur. Meneer Enzofoort liep slaapdronken naar de werkman in de auto. ,,Kan de motor ook uit?” vroeg hij. Het antwoord: ,,Dat kan. De koffie is bijna doorgelopen.”

IMG_5090

Gestoord!

,, Ik heb het geprobeerd, gedaan wat ik kan. Maar alles gaat verkeerd ik ben ook maar een man…” Huub van der Lubbe schittert in het licht. Wat een gaaf optreden in Fluor! En wat een mazzel dat meneer Enzofoort net op tijd kaartjes heeft kunnen kopen want binnen no time was dit concert van De Dijk uitverkocht. Zoon Teun is ook mee. Ik kijk naar hem en bedenk me dat Teun al voor zijn geboorte kennis had gemaakt met deze Nederlandse band. Ik was zes maanden zwanger toen ik de bas tot op mijn stuit voelde tijdens een optreden in de Flint.

Voor me staat een vrij grote man het hele nummer op zijn mobiel op te nemen. In plaats van dat ik naar Huub kijk in zijn gekleurde pak, zie ik een arm met een mobieltje. Ik kan er niet omheen; wat leidt dat ontzettend af. Zal ik er wat van zeggen? Mijn buurman is mij voor en vraagt of de man zijn mobieltje weg wil stoppen. Hij doet het. Eventjes.

Hij is niet de enige die foto’s staat te nemen of hele nummers filmt. Er staan zelfs een paar dames in een onmogelijke houding met hun rug naar de band selfies te nemen. Ondertussen proberen ze Huub van de Lubbe ook op de foto te krijgen. Heel de zaal kijkt naar hen.

Het volgende nummer is alweer ingezet; ,, laat het vanavond gebeuren, laat het vanavond zo zijn…” Huub zingt wat ik denk. Geniet NU van het optreden in plaats van straks! Ik pleit voor een foto-momentje. Voor een nummer waarop iedereen zijn mobiel mag pakken. Maar daarna moet het uit zijn, is dat nu zo moeilijk?

Ineens begrijp ik waarom de man voor mij zoveel van het concert op staat te nemen. Zijn  vriendin kan het podium amper zien. Ze staat vooral tegen zijn rug aan te kijken. Als ze straks thuis zijn pakt hij vol enthousiasme zijn mobiel. Dan ziet zij ook waar wij naar gekeken hebben. Misschien realiseert ze zich dan dat haar vriend wel heel onaardig deed door voor haar te gaan staan en concludeert ze ,,Ik kan het niet. Ik kan er niet omheen”.

Traditie

img_006188_890x594_JPG-1

Boerenkool met worst. Heerlijk! Het doet mij denken aan mijn kinderjaren. Buiten was het donker en koud en binnen stond mijn moeder achter het fornuis. Aardappelen en de boerenkool in één pan en de worst daarboven op. Vaak een rookworst van Unox. Deze traditionele worst kan sinds kort worden vervangen door een vegetarische. Ik hoor er niemand over. Geen actiegroep maakt zich druk.

Zo hebben we ons volgens mij ook niet druk gemaakt om het feit dat er in Spakenburg of andere dorpen in de omgeving steeds minder mensen rondlopen in klederdracht. Het was een mooie traditie maar is niet meer van deze tijd. Ook doen we niet meer aan katknuppelen en het traditionele palingtrekken is ook al lang geleden afgeschaft.

Vroeger was er ook een traditionele rolverdeling thuis. Vrouwen stopten met werken wanneer ze gingen trouwen en stonden achter het fornuis. Nu zijn de vrouwen ook gewoon aan het werk en meneer Enzofoort kookt vaker en lekkerder dan ik. En wat te denken van het huwelijk? Vroeger mochten alleen mannen en vrouwen met elkaar trouwen, nu vieren we ook het huwelijk van twee bruiden of twee bruidegommen. Geen actiegroep te zien. Tijden veranderen!

Wat zou het onze stad sieren wanneer we meegaan in de verandering van het traditionele sinterklaasfeest. Wanneer de pieten dit jaar niet allemaal egaal lichtbruin geschminkt worden maar wat roetvegen krijgen zodat de pieten van Amersfoort er hetzelfde uitzien als de pieten van het Sinterklaasjournaal. Groen Links Amersfoort bekent in ieder geval al kleur omtrent het uiterlijk van de pieten. Hopelijk doen de sinterklaascommissies van Amersfoort en omgeving dat ook en blijven ze niet stug volhouden aan de traditionele zwarte Piet.

De wereld verandert en wij veranderen mee. Wanneer meneer Enzofoort binnenkort boerenkool klaarmaakt gaan wij de vegetarische worst een keer proberen. Gewoon om te ervaren hoe dat is. Wie weet is hij verrassend lekker en willen we niet anders meer. Misschien kunt u de komende maanden proberen om de roetveegpieten te omarmen. Gewoon eens kijken of het feest daardoor echt rigoureus verandert. Misschien blijkt wel dat de kleur van de pieten er niet echt toe doet. Voor de kinderen maakt het volgens mij niet uit. Zolang ze hun cadeautjes maar krijgen.