Met je kop boven het maaiveld

Lucas Bolsius zit thuis achter zijn laptop. Via ‘uitzending gemist’ kijkt hij Nieuwsuur terug. Hij bekijkt de uitzending van vorige week waarin hij geïnterviewd werd over de avondklok. Over zijn eigen aandeel is hij redelijk tevreden; hij kreeg genoeg ruimte om te vertellen waarom hij geen voorstander was van de avondklok. Dat optreden bij Nieuwsuur heeft veel aandacht opgeleverd, zowel landelijk als in zijn eigen gemeente. Het lukt hem steeds beter om boven het maaiveld uit te komen en dat heb je toch nodig als je iets wil bereiken in je leven. Met kleurloosheid en saaiheid kom je niet verder. 

Inmiddels is hij  62 jaar en als hij nog een stap wil maken qua carrière dan moet het nu. Jammer dat Utrecht al een nieuwe burgemeester heeft want hij was zichzelf net zo lekker aan het profileren. Het interview met hem in het AD in december was flink opgevallen. Zijn uitspraak over dat hij heel Amersfoort als eerste grote stad gevaccineerd wilde hebben werd niet zo groot opgepikt als gehoopt. Gelukkig had hij de afgelopen jaren “The Passion” en “Koningsdag 2019″ naar Amersfoort kunnen halen. Sinds deze grote evenementen was Lucas Bolsius geen onbekende meer in het land. 

 Collega Aboutaleb van Rotterdam had zich deze week ook duidelijk uitgesproken. Over de rellen in zijn stad. Bolsius kijkt dat filmpje nog eens terug. Wat een man. Wat een gezag.  Wat een uitstraling. Een collega merkte op dat Aboutaleb net zo relaxt voor de camera stond als hij. Dat zijn naam en die van Aboutaleb in één zin genoemd werden beviel hem wel. De burgemeester van Rotterdam verdient een ministerspost. Hij zou het goed doen als minister van Binnenlandse Zaken. Dat zou een prachtige overstap voor zijn collega Aboutaleb zijn. En als Aboutaleb minister wordt … 

Bolsius zijn echtgenote komt binnen en zet een kop koffie op tafel.  Terwijl ze zich omdraait en de kamer uit loopt vraagt Lucas: ,,zou je het leuk vinden om weer in Rotterdam te gaan wonen?”

Een Ommetje

,Ze zit me op mijn hielen”, bedenk ik me terwijl ik de ommetje-app inspecteer. ,,Nog een paar punten en ze haalt me in.’’ Op mijn werk-WhatsApp verschijnt een foto van een donkere straat. Mijn collega is vanmorgen al voor dag en dauw opgestaan om een wandelingetje te maken. Ze heeft hiermee wel 18 punten verdiend. Omdat ze voor 9 uur heeft gewandeld krijgt ze extra punten. Nu móet ik vandaag mijn ommetje wel maken, anders kom ik op achterstand.

Ik heb, net als vele anderen,  de ommetje-app van de hersenstichting gedownload op mijn mobiel. Ik heb het echt nodig om regelmatig te wandelen. Om mijn hoofd leeg te maken en mijn lijf in beweging te zetten na een dag achter de laptop aan de keukentafel. Zo probeer ik somberheid buiten de deur te houden en mijn conditie op peil te brengen.

Je kunt zelf je eigen wandelcompetitie starten met collega’s, vrienden of familie. Op de ranglijst zie je hoe jouw positie is ten opzichte van de anderen. Ik zit inmiddels in drie groepjes. Mijn collega’s vormen sinds deze week een groep,  ik ‘wandel’ met mensen uit mijn straat en ik zit in een groep met bekenden en onbekenden uit Amersfoort. En echt hoor, het werkt! Normaal gesproken wandel ik ook wel drie tot vier keer per week, maar sinds ik de app heb geïnstalleerd is het mijn eer te na om een dag over te slaan en ben ik net iets fanatieker.

Ik vind het ook zo’n gezellig woord; een ommetje. Dat klinkt als een makkelijk te behalen doel. En hoewel je de meeste wandelingen in je eentje maakt wandel je voor je gevoel toch een beetje samen. Het schept een band en dat kan ik wel gebruiken tijdens deze zware periode. Normaal gesproken kom ik ’s avonds na negenen terug van mijn ommetje, omdat ik vaak pas na het achtuurjournaal de moed heb gevonden om in beweging te komen. Misschien toch maar eens proberen of ik diezelfde wandeling ’s ochtends vóór 9 uur kan maken. Ik ben niet echt een ochtendmens, maar als het me meer punten oplevert….

Het moet geen wedstrijd worden…

,,Schat, dat meende je toch niet echt…?” Mevrouw Bolsius maakt zich klaar om naar bed te gaan en loopt naar de badkamer. Ze heeft net gekeken naar de digitale nieuwjaarsreceptie van Amersfoort. Het was een leuke uitzending maar het eind verraste haar. ‘Ik wil de eerste grote stad van Nederland zijn die helemaal gevaccineerd is’ had haar man Lucas aan het einde van de uitzending gezegd. Toen hij even later thuiskwam had hij meteen zijn ambtsketting met pak verruild voor een ruitjes-pyjama. ,,Ja”, antwoordt hij terwijl hij naar zijn bed loopt. ,,Het is wel weer eens tijd dat Amersfoort de voorpagina van de landelijke kranten haalt”. 

Meneer Jansen kijkt naar zijn vrouw die zich klaar maakt om naar bed te gaan. Ze is manager bij het Meander Medisch Centrum. Op haar bovenarm heeft ze een pleister. ,,Maak je niet zo druk, lieverd”, zegt hij. ,,Dat kun jij makkelijk zeggen”, antwoordt ze nijdig. Ze pakt  haar tandenborstel en poetst woest haar vieze smaak weg. Ze is gevaccineerd, net als veel van haar collega’s op de kritieke afdelingen, maar ze baalt. Mensen denken dat ze voordrong tijdens de vaccinatie. Het verhaal ligt genuanceerder. Halverwege de vaccinatie bleek dat het ziekenhuis minder vaccins kreeg dan verwacht, zij had haar prik toen al binnen. Natuurlijk snapt ze ook wel dat collega’s die echt op de werkvloer werken de prik eerder verdienen dan zij. Zij werkt immers vanuit kantoor.  Ze is geschrokken van aandacht die het Meander heeft gekregen.

Mevrouw Bolsius kruipt naast haar man. ,,Misschien is het toch handiger om op dit punt niet zo ambitieus te zijn. Zorg er nu maar gewoon voor dat Amersfoort een gemiddelde stad blijft, en niet al te veel opvalt. Weet je Lucas, vaccineren is geen wedstrijd. Voor je het weet ontstaat onrust en verdeeldheid en slaan mensen elkaars hersenen in om als eerste dat vaccin te krijgen. Kom je daarmee in de krant. Dat wil je toch niet, schat? Schat…!”  Bolsius snurkt zacht. 

Autoluwe binnenstad is leuk, maar die app…

,,Kijk Teun, als je die website opent op je mobiel dan zie je dit”, mijn man laat het scherm van zijn telefoon zien aan onze 19-jarige zoon. ,,Via ParkStart kun je de auto van bezoekers registreren.’’ Mijn zoon pakt de telefoon en probeert het uit. ,,Huh?”, zegt hij terwijl zijn wenkbrauwen omhoog schieten, ,,dit is toch geen app.” Hij begint keihard te lachen en geeft het mobieltje terug. ,,wat een bizar slechte site.”

Hij heeft gelijk. Wij hebben inmiddels door hoe we onze visite aan kunnen melden maar het blijft elke keer weer een gedoe. Nu moeten bewoners van de binnenstad deze ‘app’ ook gaan gebruiken omdat het centrum autoluw wordt gemaakt. Punt is dat hun bezoek binnen 15 minuten moet zijn aangemeld nadat ze het centrum zijn binnengereden. Dat zal flink wat stress opleveren, helemaal wanneer het ook nog even duurt voordat de visite een parkeerplaats heeft gevonden. 

Nou heb je als gemeente Amersfoort zo’n groot project in handen als het autoluw maken van de binnenstad. Er wordt over alles nagedacht; door welke straten mag er nog wel gereden worden, welke verkeersborden moeten er komen? Dat lijkt allemaal prima geregeld en dan investeer je niet in een goede, duidelijke app waardoor het voor iedereen eenvoudig is om bijvoorbeeld bezoek aan te melden of een tijdelijke ontheffing aan te vragen? 

Ik begrijp daar helemaal niets van. Al jaren lopen we te kloten.  Vier jaar geleden was dat via Key2Park. Toen dat een ramp bleek kwam er ParkStart maar dat is niet veel beter. Er is dikwijls over geklaagd en gesproken maar een oplossing is er nog niet gevonden. Dus wees niet verbaasd dat er nu weer klachten over komen. Dat was te voorspellen. Inmiddels is er een speciaal hulpteam in het leven geroepen om mensen uit te leggen hoe ze visite moeten aanmelden. Dat zegt wel iets over de kwaliteit van de app. Dus kom op gemeente. Zorg nu voor eens en voor altijd voor een goede parkeer-app. Dat zou een hoop onrust schelen.