Over enzofoort

Geboren in het jaar dat Armstrong de maan voor het eerst een voet zette op de maan. Opgegroeid in het Friese Bolsward. Na de School voor Journalistiek in Kampen en later in Zwolle een jaar doorgebracht in Australie, Nieuw Zeeland en Thailand. Daarna een tijdje gewerkt bij Stadsradio Rotterdam, vervolgens 'Jonge Hond' geweest bij de NCRV, verslaggeefster bij Radio M Utrecht en veel gedaan bij Omroep Gelderland. Nu het roer om en als thuisbegeleidster actief. Twee kinderen, een actief twitterende man en twee katten. Wonend in Amersfoort. Vandaar....Enzofoort!

Anderhalve ton

‘Wat een topmiddag was het’. Wethouder Hans Buijtelaar zit in zijn kamer in het stadhuis en denkt met genoegen terug aan afgelopen zondag. Vanuit zijn stoel ziet hij nog net tussen de bomen en de gebouwen de Eem liggen. Daar sprongen op 8 september meer dan driehonderd stadgenoten het water in om geld in te zamelen voor de Amersfoortse Editie Swim to fight Cancer. En hij was er een van.
Sportief als hij is draaide hij zijn hand niet om voor die twee kilometer zwemmen. Met een paar collega’s vormde hij het team “Wij zijn Amersfoort”. Terwijl zijn teamgenoten op de zondag trainden in het Bosbad, had hij zelf flink geoefend in de Amerena. Na elke training ging hij ook even de glijbaan af. Dat was voor hem de kers op de taart.
In totaal was de opbrengst ruim anderhalve ton en met “wij zijn Amersfoort” had hij bijna vier en half duizend euro opgehaald. Dat ging nog niet eens zo makkelijk. Hij had best een beetje moeten leuren bij vrienden, familie en collega’s. Hij was natuurlijk niet de enige. Ook de andere deelnemers hebben enorm veel energie gestoken in het krijgen van sponsorgeld. In totaal hebben ruim zevenduizend mensen een donatie gegeven voor de zwemmers van Swim to fight Cancer. ‘Zevenduizend! Dat zijn er toch een heleboel,’ flitst het door het hoofd van Buijtelaar.
Sowieso hebben ontzettend veel mensen meegewerkt om deze dag tot een succes te maken. Naast de driehonderd zwemmers waren er veel supporters op de been en er waren veel vrijwilligers om alles in goede banen te leiden. Maar het ging natuurlijk ook om een waanzinnig goed doel. Het bij elkaar gezwommen bedrag, ruim anderhalve ton, wordt namelijk ingezet voor wetenschappelijk kankeronderzoek. En aangezien 1 op de 3 mensen ooit in zijn leven kanker krijgt…
,,Hans?” Buijtelaar schrikt op uit zijn gemijmer. Hij had het kloppen op de deur niet gehoord en nu stond ineens een van zijn medewerkers naast zijn stoel. Zij houdt een papier onder zijn neus. ,,Hier zijn de officiële documenten over de naamswijziging van het station”. Hans kijkt het papier vluchtig door. Hij leest de woorden, ProRail, Centraal Station, anderhalve ton.  Achteloos zet hij zijn handtekening.
IMG_0797
De Eemhaven, waar driehonderd zwemmers geld bij elkaar zwommen op 8 september.
Advertenties

Bingo

Ik kijk uit het raam en zie mijn 90-jarige buurman op zijn fiets stappen. Hij gaat even koffiedrinken bij zijn dochter. Het is een buurman die volgens mij absoluut ongelukkig zou worden wanneer hij in een flat zou wonen met alleen oudere mensen. Hij houdt van reuring in de straat. Hij geniet van de kinderen die buiten spelen. Ik bedenk me dat ik het ook niet zie zitten om later in een seniorencomplex te wonen. Volgens mij zou ik na een tijdje net zo klagen als de rest. Over de lift die niet schoon is, over de organisatie van de bingo, over het geroddel onderling. Het is mijn schrikbeeld.

Ik denk dat het nooit goed is om een homogene groep mensen bij elkaar te zetten. Of het nu gaat om ouderen, studenten of mensen met een niet-westerse achtergrond. Ik denk dat mensen blijer worden van diversiteit. De gemeente Amersfoort en woningcorporatie Portaal laten nu een paar studenten in het wooncomplex aan de Paladijnenweg wonen om daar de leefbaarheid te vergroten. Een mooi initiatief. Studenten hoeven minder huur te betalen voor hun etage, maar moeten zich wel inzetten voor de mensen in het gebouw. Ze gaan samen met de bewoners kijken hoe het gezelliger en leefbaarder kan worden in het complex.

Ik vind het een mooi begin. Maar laat dan ook oudere mensen wonen in een aangepaste studentenflat, zorg dat bij nieuwbouw grote etages worden afgewisseld met woningen voor eenpersoonshuishoudens, bouw goedkope huizen naast duurdere zodat er automatisch een mix aan mensen komt. Dat levert volgens mij een fijne energie op. Hoe mooi is het wanneer er ouderen in je straat wonen die op kleine kinderen willen passen. Wanneer enthousiaste jongeren een klusje willen doen bij een oudere buurvrouw. Wanneer mensen die het Nederlands goed beheersen zich in willen zetten voor buren die het moeilijk vinden om ingewikkelde brieven te lezen.

Ik pak een kop koffie en ga bij het raam staan. Eigenlijk woon ik al in zo’n straat. Hopelijk blijven in de komende jaren veel verschillende mensen in onze straat wonen, met verschillende achtergronden, in verschillende leeftijdsgroepen. Dat werkt volgens mij het allerbest. Wie weet kan ik hier dan wel de rest van mijn leven blijven wonen, net als mijn buurman.IMG_0090

Boze Burgers

Het lijkt wel of wij Amersfoorters overal tegen zijn. Praten we over parkeervergunningen? Dan is het huis te klein. Zijn er plannen voor woontorens? Dan wordt er een actiegroep opgericht. En gaat het letterlijk over leven of dood? Dan maken we wel weer bezwaar tegen de uitruklocatie van de ambulances. Het moet toch niet gekker worden?!

Neem de bewoners van de Memlingstraat in het Vermeerkwartier. Met de invoering van het vergunningparkeren mochten de auto’s volgens de bewoners gewoon aan beide kanten op de stoep blijven staan. Maar de meerderheid van de gemeenteraad vond dat de stoep in ieder geval aan een kant van de weg vrij moest zijn van auto’s. Resultaat: boze bewoners.

Wat dacht je van de actiegroep ‘Bezorgd Liendert’. Zij balen van de plannen van een woontoren op de plaats waar vroeger het zwembad Liendert stond. Maar wanneer je zelf een zoon van achtentwintig hebt die het huis uit wil maar nergens in Amersfoort een betaalbare huurwoning kan vinden dan kijk je volgens mij ineens heel anders naar zo’n toren.

En stel je krijgt een hartverzakking. Dan wil je toch graag dat de ambulance op tijd bij je is? Zo’n wagen moet wel ergens staan voordat hij naar je toe kan rijden. Misschien is het Meander een goede plek? Helaas. Een deel van de bewoners van de Maatweg maakt bezwaar tegen een nieuwe standplaats voor ambulances in hun buurt. Ik snap dat dat onrust geeft en geluidsoverlast, maar die voertuigen moeten toch ergens gestationeerd worden?

Ik begrijp alle weerstand en snap dat je opkomt voor je eigen belangen, maar af en toe vind ik dat wel te ver gaan. Het is vrij egocentrisch om zelf ergens lekker te wonen, maar dat anderen niet te gunnen. Het is raar om het logisch te vinden dat je in de hele straat op de stoep moet kunnen parkeren, maar daarbij niet denkt aan buuf Sjaan met haar rollator of Jan met zijn blindengeleidehond. En het is bizar om wel te verwachten dat hulpverleners snel bij je kunnen komen, maar het niet goed te keuren dat ze hun wagens ergens parkeren.

Misschien moeten we verder kijken dan ons eigen straatje. Daar wordt de stad Amersfoort uiteindelijk mooier van.

IMG_0150

Ammehoela

,,Je gaat die pomp toch niet weggooien?” Een onbekende vrouw zit achter het stuur en heeft het raampje aan de bijrijderskant opengedaan. Ze wijst naar de pomp die achter in onze auto ligt. Het is een pomp voor een plastic bootje of een luchtbed. Even daarvoor had ik hem aangeboden aan de meneer van de Kringloopwinkel maar die wilde hem niet.

,,Wil jij de pomp? Oh fijn…”, antwoord ik en in één beweging pak ik de pomp uit de achterbak en geef hem door het raam aan de vrouw. ,,Wil je de peddels ook?” Ik zie haar twijfelen maar dan schudt ze haar hoofd. Twee jonge kinderen zitten achterin de auto.  ,,Ik heb ook nog strijkkralen.” Ik kijk de vrouw verwachtingsvol aan. ,,Oh, leuk…doe maar.” Ik geef haar een bak strijkkralen en bijbehorende vormpjes.  De vrouw bedankt me hartelijk en rijdt door. Ik loop blij naar de auto en kijk om me heen. Het is druk bij het milieubrengstation van de ROVA. Auto’s rijden af en aan. Verderop gooit Meneer Enzofoort een stapel dozen bij het papier. In de auto ligt nog een zak kleding.

Ik dacht een groot deel van onze overbodige spullen bij de kringloopafdeling achter te kunnen laten maar daar dacht de meneer van de kringloop anders over. ,,Nee mevrouw, die nemen we niet in want een pomp is een seizoensproduct en daar hebben we geen plaats voor”, zei hij. Ik keek de man verbaasd aan en vroeg hem; ,,Dan wilt u de roeispanen waarschijnlijk ook niet.” Hij knikte. ,,Klopt.” Wijzend op de strijkkralen; ,,dit kinderspeelgoed nemen we ook niet aan. Daarachter is een container waar u al uw overgebleven spullen in kan gooien.”

Ik ben lichtelijk in shock. Het is toch ongelooflijk. We hebben met zijn allen zoveel spullen verzameld dat zelfs de kringloop het niet meer wil. Balen wel. Ik vind het namelijk heel moeilijk om dingen die nog goed te gebruiken zijn weg te gooien. Gelukkig kon ik de pomp kwijt aan die onbekende moeder. Even twijfel ik of ik de roeispanen weg gooi of toch weer meeneem. Ik besluit het laatste. Seizoensproduct, ammehoela. Het wordt prachtig weer dit weekend. Dus als je wilt roeien en je hebt geen spanen; wie het eerst komt…

IMG_8588

 

 

Jeugdvriend voor het leven

IMG_9146,,Ik zie het nog precies voor me”. De 84-jarige Jan Roes wijst naar de richting van het schoolgebouw in Megchelen. ,,Mevrouw Hendriks kwam de klas binnen, fluisterde wat in het oor van de juf en daarna nam ze Nel zo mee de klas uit”. Hij kijkt me met vochtige ogen aan. ,,Jarenlang wist ik niet wat er met je moeder gebeurd was. Ik dacht dat ze misschien wel joods was en opgepakt.” Mijn moeder draait zich om naar het pand naast de school en wijst naar boven. ,,Daar goot Puck Hendriks altijd haar lampetkan leeg. Ze gooide het zo uit het raam”.

Ik kijk naar mijn moeder en haar vroegere klasgenoot. Ze halen herinneringen op aan de oorlog. Aan de tijd dat ze als kleine kinderen samen in de klas zaten. Mijn moeder, Rotterdamse, kwam in 1940 als hongerevacuee naar Megchelen en werd een klasgenoot van Jan. Ze hebben ruim drie jaar bij elkaar in de klas gezeten. Tot het moment dat mijn moeder uit de klas werd gehaald.

Wat Jan niet wist was dat mijn opa het tijd vond om zijn inmiddels achtjarige dochtertje Nelly terug naar huis te halen. Hij was bang dat het te gevaarlijk werd in Megchelen dat op de grens van Duitsland ligt.  Broer Dick en zus Luus werden naar het dorp gestuurd en zij namen hun zusje weer mee terug naar Rotterdam. Er werd geen afscheid genomen van de klas. Nadat Nellie met mevrouw Hendriks de klas uit liep zagen haar klasgenootjes haar nooit meer. Tot Jan en mijn moeder elkaar een paar jaar geleden weer voor het eerst na de oorlog ontmoetten.

Het zal zo’n tien jaar geleden zijn geweest dat mijn moeder een stukje plaatste in het plaatselijke krantje van Megchelen. Ze schreef daarin dat ze als kind tijdens de oorlog een aantal jaren in Megchelen had gewoond en dat ze nu in Bolsward woonde. Het werd gelezen door verschillende bekenden van mijn moeder, maar niet door Jan.

Jan woonde inmiddels in Ulft, een dorpje vlakbij Megchelen en had een carrière als profvoetballer achter zich. De oorlog had flink veel indruk op hem gemaakt en was dan ook dikwijls een onderwerp van gesprek. Op een keer sprak hij met dorpsgenoten over die periode en vroeg zich hardop af; ,,Wat zou er toch gebeurd zijn met Nelly Baars? In het gezelschap zat iemand die het stukje in de krant had gelezen en zij antwoordde: ,,Die woont in Bolsward”.

Toch kwam er nog geen contact op gang. Pas toen een buurvrouw van Jan mijn moeders telefoonnummer achterhaald had kwam het eerste contact. De buurvrouw belde mijn moeder en vertelde dat Jan die dag 75 jaar geworden was en gaf mijn moeder zijn telefoonnummer. Mijn moeder belde en kreeg een verbaasde en enthousiaste Jan aan de telefoon. Het eerste contact was gelegd. Mijn moeder is de afgelopen jaren twee keer eerder bij Jan en zijn vrouw Riekie op bezoek geweest.

Deze keer had ik de eer om mee te gaan. Het was een prachtige dag. Het verhaal over Jan Roes en mijn moeders jeugd in Megchelen ging toen pas echt leven. Vijfenzeventig jaar nadat mijn moeder de klas uitgehaald was stonden ze samen herinneringen op te halen. Hoe mooi is dat!IMG_9142

 

 

Grenzeloos

IMG_8549Ik staar naar de foto in de krant. Op de foto staat de 19-jarige Eltjo Booi uit Amersfoort. Zelfs op de foto is te zien dat hij lef had. Dat zie je aan de blik in zijn ogen. “Altijd op zoek naar de grenzen”, staat er boven het artikel.

Eltjo sprong van de Stichtse Brug. Ik ken de brug. Ik ken de jongen niet maar zijn sprong was fataal en zijn overlijden grijpt me naar mijn strot. Door de foto krijgt dit drama een gezicht en realiseer ik me dat het ook mijn zoon Teun had kunnen overkomen. Of een van zijn vrienden, een buurjongen, of een neefje.

Jongens zijn vaak grenzeloos en dat begint soms al op jonge leeftijd. Ik herinner me nog die keer dat de overbuurman mij vertelde dat hij het toch niet zo fijn vond om Teun op het dak te zien zitten. Onze destijds 11-jarige zoon was uit het zolderraam geklommen en zat op de nok van het dak. In zijn hand een houten zwaard. Hij vocht met denkbeeldige demonen, zich van geen kwaad bewust.

Nu is hij bijna achttien en doet hij ook dingen waar ik geen weet van heb. Binnenkort gaat hij met een groep vrienden naar de Belgische Ardennen. Hoewel ik de neiging heb hem voor van alles en nog wat te waarschuwen houd ik me in. Omdat je je leven niet moet laten regeren door angst. Ik doe dan ook heel erg mijn best om hem los te laten. Loslaten hoort bij opvoeden. Altijd op zoek naar de grenzen, dat hoort bij Teuns leeftijd. Uitdagingen aangaan, denken dat je alles aankunt. Honderd keer gaat het goed, af en toe gaat het fout. Het zal je kind maar zijn.

Het getuigt van moed om zo kort na het overlijden van je zoon de verslaggeefster van de krant te woord te staan. Om haar te vertellen dat Eltjo vast niet de eerste en ook zeker niet de laatste jongere zal zijn die van de Stichtse Brug afspringt. “Al zouden we er maar één iemand ervan kunnen weerhouden door dit verhaal te vertellen, dan zou dat mooi zijn.”  Ik laat de krant open op tafel liggen. Mijn bijna 18-jarige zoon komt zo thuis…

Weer thuis

Wat heb ik toch een hekel aan thuiskomen. Normaal gesproken niet hoor, dan ben ik bij wanneer ik weer over de drempel stap. Maar thuiskomen na een vakantie, daar heb ik moeite mee, en niet zo’n beetje ook.

Vlak voor we de Kruiskamp inrijden heerst er nog een soort verwachtingsvol gevoel; zal er post liggen (nee), hoe gaat het met de kat (die merkt niet eens dat we binnenkomen) en heeft zoon Teun er een puinhoop van gemaakt (valt wel mee).

Maar dan komt het uitpakken. We gingen weg met schone was en alles was geordend ingepakt, we komen thuis met een bult campingspullen vol zand en dennennaalden. Overal in huis ligt rommel en na tig keer de trap op en neer lopen, het schoonmaken van de geleende vouwwagen en het wassen van bergen was realiseer ik me dubbel en dwars dat de vakantie over is.

Net na thuiskomst geniet ik nog van een eigen douche en toilet en van een papieren krant in plaats van een digitale, maar ook dat plezier verdwijnt alweer snel.

Het boek waar ik nog niet aan toegekomen was op vakantie breng ik waarschijnlijk ongelezen terug naar de bibliotheek, want ondanks mijn goede voornemens val ik snel terug in mijn oude gewoonten. Ik tuur weer veel te lang en te vaak naar de verschillende schermen, terwijl ik me had voorgenomen bij thuiskomst sowieso mijn mobiel links te laten liggen. Tijdens de vakantie was dat makkelijk; mijn data was op en omdat er geen stroom op de camping was en ook wifi was het minder gebruiken van mijn mobiel niet zo’n probleem. Maar nu ik weer thuis ben merk ik dat ik er constant op kijk.

Ik heb allerlei leuke dingen in het vooruitzicht maar toch nestelt het woord ‘moeten’ zich weer in mijn hoofd. Mijn to-do-lijst ligt weer prominent op de tafel en groeit met het uur.Dat was juist zo heerlijk van de vakantie; even niets moeten.

Arme familie Enzofoort. Zij hebben nooit last van zo’n post-vakale-depressie en zijn juist blij dat ze weer thuis zijn. Ondertussen zit ik te mokken. Ik hoop dat het deze keer niet al te lang duurt. Ik zal toch niet de enige zijn die hier last van heeft?

IMG_8362