Over enzofoort

Geboren in het jaar dat Armstrong de maan voor het eerst een voet zette op de maan. Opgegroeid in het Friese Bolsward. Na de School voor Journalistiek in Kampen en later in Zwolle een jaar doorgebracht in Australie, Nieuw Zeeland en Thailand. Daarna een tijdje gewerkt bij Stadsradio Rotterdam, vervolgens 'Jonge Hond' geweest bij de NCRV, verslaggeefster bij Radio M Utrecht en veel gedaan bij Omroep Gelderland. Nu het roer om en als thuisbegeleidster actief. Twee kinderen, een actief twitterende man en twee katten. Wonend in Amersfoort. Vandaar....Enzofoort!

Gedrocht

IMG_6339Tien jaar geleden: Pien pakt verwachtingsvol een zelf gekleid beeldje uit haar tas. ,,Oh, wat prachtig…” zeg ik. Ik neem het beeldje van Pien over en zet het bovenop het televisiekastje. Midden in de kamer. Goed te zien voor iedereen. Pien was op dat moment zes en had haar knuffel gekleid. Of iets dat er op leek. Ze keek me vol trots aan en ik kon niets anders dan haar prijzen voor haar kunstwerk. Diezelfde dag laat de Haagse kunstenares Ingrid Mol verwachtingsvol haar versie van de jonge Johan van Oldenbarnevelt zien aan haar opdrachtgevers. Johan en zijn leeuw. Gemaakt van keramiek. De leden van de selectiecommissie knikken goedkeurend en kunnen niets anders dan haar prijzen voor haar kunstwerk.

Wanneer meneer Enzofoort even later thuiskomt wijst hij op de klei op het televisiekastje en vraagt wat het is. ,,Een beeldje van Piens knuffel”, antwoord ik. Meneer Enzofoort trekt een wenkbrauw op en gaat over tot de orde van de dag. Op datzelfde moment evalueert de selectiecommissie de beelden van Ingrid Mol en noemt ze ‘acceptabel’.

Na een tijdje verplaats ik het beeldje van Pien naar haar slaapkamer. Ik zet het op het nachtkastje zodat haar knuffel goed naar zijn evenbeeld kan kijken. De beelden van de jonge Johan van Oldenbarnevelt en zijn leeuw krijgen een plekje bij de Muurhuizen waar de raadpensionaris opgroeide. Buurtbewoners zijn niet echt blij, sommigen noemen de beelden zelfs ‘spuuglelijk’. In overleg met omwonenden wordt afgesproken dat de beelden na tien jaar weggehaald worden.

Het beeldje van Pien was inmiddels naar de boekenkast op de overloop verhuisd. Het viel een keer  terwijl ik een boek uit de kast pakte. Wekenlang lagen de stukken op de plank. Niet lang daarna heb ik de stukken in de container gegooid. Pien heeft er nooit meer naar gevraagd. Maandag worden de beelden van Ingrid Mol weggehaald uit de binnenstad. Ze gaan naar Park Randenbroek. Lekker handig. Daar zijn geen bewoners die actie gaan voeren omdat ze die bijzondere beelden niet in hun achtertuin willen hebben. Met een beetje geluk verdwijnen Van Oldenbarnevelt en zijn leeuw binnen een paar jaar tussen de rododendrons. Als iedereen ze vergeten is, belanden ze alsnog in de container. Niemand die ze mist.

 

safe_image.php

 

Hallo Jumbo!

Ik doe de droger open en haal de schone droge was eruit. Tussen de zwarte T-shirts zie ik het shirt liggen dat vanmiddag schoon moet zijn. Het zwart-gele werkshirt van Pien. Ze heeft hem sinds ze bij de Jumbo op het Neptunusplein werkt. Al een half jaar vult ze de vakken met augurken, blikken soep en rijst. Ineens heeft ze het over de vulploegleider, het halen van de vultijd en spiegelen. En over haar eigen pad. Dat is binnenkort verleden tijd want deze Jumbo stopt over ruim een maand. Dat kregen Pien en haar collega’s deze week te horen.

Het zat er al aan te komen. Twee jaar geleden was er al sprake van dat de Jumbo zou verdwijnen in verband met de komst van de Aldi op hetzelfde plein. Toen bleven ze uiteindelijk toch maar nu is de kogel door de kerk en gaat het echt gebeuren.

Pien nam het nieuws laconiek tot zich. Ze wilde toch al stoppen. Maar ik heb het er best moeilijk mee. Waar moet ik nu de lekkerste Griekse Yoghurt halen en mijn favoriete ribbelchips?

Eigenlijk vind ik het enorm suf van me dat het me zoveel doet. Gek dat ik er zo van baal dat deze winkel na ruim tien jaar verdwijnt. Ik merk dat ik het toch heel fijn vind om precies te weten waar alles staat in een winkel. Ook is het leuk om sommige personeelsleden min of meer op te hebben zien groeien. Ze worden toch een soort bekenden van je. Soms ga ik in de langere rij staan omdat ik dan geholpen word door die aardige caissière met de vrolijke uitstraling. Maar 21 maart sluiten de kassa’s voorgoed en moet het personeel elders aan de slag.

Wat gaat er met het pand gebeuren? Kan het omgetoverd worden tot een aantrekkelijk buurthuis waar iedereen terecht kan voor een bakje koffie en een praatje? Of komt er een Albert Heijn, een Plus of een andere supermarkt? Alles beter dan leegstand, want daar wordt niemand blij van.

Ik loop met de was naar de tafel en haal Piens shirt eruit. “Ik help u graag!” staat er met grote letters op de achterkant. Ik strijk hem glad en vouw hem op. Nog een paar weken…

Dag Jumbo!

IMG_8134

 

Stadsmariniers

Ik kijk uit het raam en zie vijf stoere mannen en vrouwen in camouflage-kleding. Twee van hen duiken weg achter onze auto. De drie anderen staan met hun rug tegen de rode bus van de buurvrouw.  Wapens in de aanslag. Wanneer de jongeren die verderop staan met lucifers een doos in brand proberen te steken, slaan de stadsmariniers toe.

Zo’n scene verwacht ik bij de term ‘stadsmariniers’. Ik had er nog nooit van gehoord totdat VVD-raadslid Hanneke Lap aangaf stadsmariniers in te willen zetten tegen de sterk gestegen overlast door jongeren. Het aantal incidenten met jongeren in Amersfoort is het afgelopen jaar met 23 procent gestegen en daar moet maar eens wat aan gedaan worden vond het raadslid. In Rotterdam en Breda heb je ook stadsmariniers en inzet van deze mensen zou misschien ook wel een goede oplossing zijn voor de overlast in Amersfoort.

Ik zag meteen topfitte gespierde mannen en vrouwen voor me waar je als jongere echt ontzag voor hebt. Getrainde mariniers met hun wapen in de aanslag. Maar ik zit er helemaal naast. Het gaat om ‘gewone mensen, ambtenaren, met een speciale bevoegdheid die in alle delen van de stad opereren en kunnen ingrijpen. Opsporingsambtenaren met een ruim veiligheidsmandaat’. Klinkt mooi maar hebben we die niet eigenlijk al? We hebben immers al gebiedsmanagers.

Die gebiedsmanagers zijn toch ook al een soort superambtenaren die weten hoe het zit met de veiligheid in hun wijk en die contact hebben met verschillende partijen die met jongeren werken? Misschien is één manager per gebied wat weinig en kan er naast elke ‘gewone’ gebiedsmanager een manager worden aangesteld die speciaal gericht is op jongeren.

Maar misschien is het nog beter om hiervoor extra wijkagenten in te zetten. Die zijn dikwijls goed op de hoogte welke jongeren in hun wijk rondlopen en hoe het zit met eventuele criminele activiteiten. Ze zijn voor dit werk opgeleid, hebben volgens mij voldoende bevoegdheden en kennen de wijk en de verschillende instanties op hun duimpje. Kortom; we moeten gewoon wat meer geld steken in het aannemen van voldoende, capabele wijkagenten!

Zitten we wel met die term. Wijkagent klinkt niet zo flitsend en stoer. Misschien kunnen we hen voortaan gewoon stadsmariniers noemen. Is dat imagoprobleem ook weer opgelost!Duran en Spek bij het Neptunusplein

Duveltje

,,Drink mij, drink mij…” Hoor ik het nou goed? Ik doe de koelkast dicht en het geluid verdwijnt. Wanneer ik de koelkastdeur weer opendoe hoor ik het weer. Heel zachtjes. ,,Drink mij…” Ik zet het pak yoghurt aan de kant, verschuif de boter en zie een ‘Duvel’ staan. Het lievelingsbiertje van meneer Enzofoort. Hij doet aan ‘Dry January’. Een maand lang niet drinken om je gewoontes te veranderen en te ervaren hoe minder alcohol drinken je leven kan verbeteren. Dat klinkt wel goed, want ik moet eerlijk toegeven; we hadden veel lege flessen gespaard gedurende de decembermaand.

Terwijl meneer Enzofoort op 2 januari de laatste oliebol naar binnen werkte vroeg hij of ik ook mee wilde doen. Ik twijfelde. Ik dacht al aan de filmavonden met mijn vriendinnen, het weekend weg samen met meneer Enzofoort en het feestje bij de buren. Ik besloot dan ook om wel solidair te zijn maar niet helemaal op de 0% te gaan zitten. En zo geschiedde. Terwijl meneer Enzofoort zich strikt aan een alcoholvrij leven hield, nam ik af en toe een wijntje. In totaal waren ze op één hand te tellen.

Of we mentaal fitter zijn geworden? Ik betwijfel het. Slaap ik beter? Nee. Ben ik afgevallen? Integendeel. Ook meneer Enzofoort merkt niet zoveel fysieke voordelen. Misschien dat het daarom wel bijna mis ging woensdag. Hij ging naar een concert in Haarlem en tijdens het avondeten gaf hij aan dat ‘Dry January’ voor hem misschien wel afliep die dag.

,,Zie je wel dat je eigenlijk verslaafd bent aan alcohol?’’ zei onze 18-jarige zoon Teun. ,, Als je niet eens tot zaterdag kunt wachten…“ ,,Ik zeg niets!’’ Zei dochter Pien wijselijk. Ook ik kon het niet laten om te zeggen dat het toch jammer was te stoppen met het eind van de maand in zicht. Een paar uur later kreeg ik een foto toegestuurd vanuit het poppodium. Op de foto een blikje bier. Alcoholvrij. Vanavond gaat meneer Enzofoort het biertje nemen dat al een maand om aandacht staat te vragen. Toen mijn man begon met deze uitdaging had hij al bedacht dat vandaag een prima dag was om de ‘duvel’ te drinken. Gelijk heeft hij. Wordt het ook weer wat rustiger in onze koelkast.

IMG_9772

Isolement

De reacties waren niet mis. ‘Eerst maar aandacht voor onze eigen ouderen!’ , schreef de een. ‘Lekker terug naar het land van herkomst’, schreef de ander. Ze reageerden op het plan van verschillende politieke partijen in Amersfoort om een speciaal verpleeghuis voor oudere migranten op te zetten. Om eerlijk te zijn dacht ik in eerste instantie ook; moet dat nou, zo’n speciaal huis voor migranten om ze uit hun sociale isolement te halen?

Toen dacht ik aan mijn eigen tante Riekje. Zij is geëmigreerd naar Australië omdat haar dochter en kleinkinderen daar wonen. Ze spreekt nu vloeiend Engels, maar wanneer zij dement wordt zal ze waarschijnlijk weer Nederlands gaan praten. Natuurlijk zal haar dochter haar zo veel mogelijk ondersteunen, maar als dat niet meer gaat is het fijn dat ze in een tehuis terecht kan waar ze Nederlands praten zodat ze begrepen wordt.

Hoe de situatie in Australië is weet ik niet, maar hier mag je pas naar een verzorgingshuis wanneer je er fysiek of geestelijk slecht aan toe bent. Tot die tijd proberen mantelzorgers de ballen hoog te houden. Die laatste jaren zijn vaak niet de makkelijkste.

Zolang er bij de doorverwijzing naar een instelling wordt gekeken naar de situatie en niet alleen naar de culturele achtergrond lijkt een speciale plek voor oudere migranten mij een prima idee.

Ik pleit voor een verzorgings- of verpleeghuis voor álle mensen die het nodig hebben. Een instelling waar meneer Yildiz Turks kan praten. Waar oma Jansen kan genieten van Nederlandstalige muziek. Waar mevrouw Hoekstra lekkere Fryske dúmkes bij de koffie krijgt en waar couscous wordt gemaakt voor het echtpaar Malik. Misschien allemaal op een eigen afdeling, maar wel bij elkaar in een huis. We willen toch allemaal graag oud worden in een omgeving waar we ons thuis voelen?

Ik betrap me er op dat ik zelf ook onderscheid blijf maken tussen migrantenouderen en ‘onze’ autochtone ouderen. Hoe lang moeten mensen in Nederland wonen voor we ze Nederlands noemen en we hen bij ‘onze’ ouderen scharen?  Ik sprak een man bij een bijeenkomst in Schothorst en toen hij weg liep vroeg ik aan iemand die naast me stond of die man nou uit Turkije of uit Syrië kwam. Het antwoord? Uit het Soesterkwartier!

IMG_5791

 

Scheve Schaats

Ik denk dat wethouder Hans Buijtelaar niet zo van schaatsen houdt. Wel om naar te kijken, maar niet om zelf te beoefenen. Hoewel… Misschien houdt hij wel van schaatsen op natuurijs maar vooral niet in een hal op het Eemplein. Daar is het misschien te druk voor hem. Stel je voor; al die enthousiaste kinderen die daar gillend van plezier hun rondjes rijden. Of die oudere Amersfoorters die vertederend naar hun schaatsende kleinkinderen kijken terwijl ze zelf warme chocolademelk drinken. Of misschien vindt wethouder Buijtelaar het niet leuk om te zien hoe nieuwkomers voor het eerst voorzichtig over het ijs schuifelen. Het valt natuurlijk ook niet mee om je op glad ijs te begeven tussen vijfentwintig duizend bezoekers die wel de lol inzien van zo’n ijsbaan op het Eemplein.

Of er volgend jaar weer een ijsbaan op het plein komt is nog maar de vraag. Exploitant André van Gelderen is er wel klaar mee. Jaar na jaar investeert hij in deze ijsbaan en jaarlijks moet hij er op toeleggen. Dit jaar had hij een tekort van zo’n vijfduizend euro. Een bijdrage van de gemeente heeft hij niet gekregen en wanneer er volgend jaar weer geen subsidie wordt verstrekt wordt de stekker eruit getrokken.

Er moet toch potverdikkie wel een sport-potje zijn waaruit dit soort activiteiten betaald kan worden! De wethouder wil toch ook graag dat jongeren meer gaan sporten? De raadsleden zien toch ook graag dat nieuwkomers meedoen aan de maatschappij? De gemeente wil toch ook dat mensen die weinig geld te besteden hebben de kans krijgen om hun zorgen opzij te zetten door te schaatsen op de tijdelijke baan?

Ik begrijp er helemaal niets meer van. Terwijl er jaarlijks tienduizenden euro’s extra door de gemeente wordt bijgelegd om de Amerena draaiende te houden kan er geen geld af voor een evenement als het WinterparadIJS. De schaatsbaan op het Eemplein bereikt een hele andere doelgroep dan de Amerena en dat is juist zo waardevol! Dat moet de gemeenteraad toch ook wel zien? Je mag geen appels met peren vergelijken maar ergens klopt het niet. Vloeibaar water mag wat kosten maar zodra het bevriest…. Kom op gemeente Amersfoort. Wees sportief. Verzin een list. Doe iets. Zodat wij weer kunnen schaatsen volgend jaar.IMG_8894

Opgeruimd

,,En, heb je nog plannen voor de kerstvakantie?’’ Mijn vriendin vroeg het me twee weken geleden terwijl ze een kopje koffie naar me toe schoof. ,,Uitrusten”, was mijn antwoord. ,,Uitrusten en kasten opruimen.” Mijn vriendin keek me grijnzend aan. ,,Wat grappig, dat heb ik ook in mijn hoofd, dat opruimen. Kasten uitzoeken en rommel weggooien zodat ik met een opgeruimd gevoel het nieuwe jaar in ga.” Ik vertelde haar dat ik jaren geleden eens een ‘kastvakantie’ had gehouden en dat ik toen elke dag een la of kastje onder handen had genomen. Had ik veel zin dan stortte ik mij op de kledingkast, was het een drukke dag dan deed ik enkel een laatje. Aan het eind van die vakantie had ik bijna alle kasten in huis gehad. Dat gaf een heerlijk opgeruimd gevoel.

We zijn nu twee weken verder en van beide plannen is niets terecht gekomen. Het uitrusten viel bar tegen want de dagen vlogen voorbij. Als ik terugkijk naar de afgelopen weken heb ik bijna geen moment stil gezeten. Ritjes naar de moeders in Eemnes en Friesland. Een circusvoorstelling waar onze dochter aan meedeed. Mooie films in de Lieve Vrouw met lieve vrouwen. Een borrel hier en daar. Of eigenlijk meerdere borrels, met alle gevolgen van dien. En dan natuurlijk de kerstdagen en oud en nieuw zelf met de nodige boodschappen en georganiseer.

Mijn conclusie is dan ook; de kerstvakantie is geen vakantie om lekker uit te rusten! Ik heb veel vrienden en familie gezien de afgelopen weken en dat is mij ook heel veel waard maar om nu te zeggen dat ik met een opgeruimd huis en een opgeruimd gevoel het nieuwe jaar in ga; nee. Mijn kledingkast schreeuwt om overzicht en de laatjes in mijn ladenkast willen ook wel weer eens dicht kunnen. Net als mijn hoofd en de knoop op mijn broek. Misschien zet ik nu alvast in mijn agenda dat ik volgend jaar rondom de kerstdagen gewoon ga werken. Dan neem ik de eerste week in januari vrij om weer bij te komen. Terwijl ik mijn agenda pak, krijg ik een appje binnen van mijn vriendin. Een foto van haar boekenkast. Ze is druk bezig de boeken te ordenen. Zij wel.

Unknown-1UnknownBoekenkast van Greet, voor en na het opruimen….