Over enzofoort

Geboren in het jaar dat Armstrong de maan voor het eerst een voet zette op de maan. Opgegroeid in het Friese Bolsward. Na de School voor Journalistiek in Kampen en later in Zwolle een jaar doorgebracht in Australie, Nieuw Zeeland en Thailand. Daarna een tijdje gewerkt bij Stadsradio Rotterdam, vervolgens 'Jonge Hond' geweest bij de NCRV, verslaggeefster bij Radio M Utrecht en veel gedaan bij Omroep Gelderland. Nu het roer om en als thuisbegeleidster actief. Twee kinderen, een actief twitterende man en twee katten. Wonend in Amersfoort. Vandaar....Enzofoort!

Kloteoorlog!

De jongen kijkt me indringend aan. Hij had mijn zoon kunnen zijn. Ik kijk naar zijn geboortedatum. Geboren in hetzelfde jaar als Pim. Sterker nog; in dezelfde maand. Hij had mijn zoon kunnen zijn.

Mijn zoon had me de foto doorgestuurd via Whatsapp. Ik was even in verwarring. Het was een Russische jongen, dat was wel duidelijk. “Is dat die vriend van je die misschien in militaire dienst moet?” vraag ik. “Nee”, was het antwoord. “Gewoon een dode Russische soldaat. Nou ja…gewoon.”

De oorlog komt binnen. Ook bij mijn zoon. Hij studeert Gamedesign in Visby op Gotland. Een Zweeds eiland waar nu heel veel militairen zitten. Het eiland kan makkelijk bereikt worden door Russische raketten vanuit Kaliningrad, een stukje Rusland tussen Polen en Litouwen. Nu heeft Rusland zijn handen vol aan Oekraïne maar begin maart toonde Poetin wel even zijn spierballen door ongeoorloofd vier straaljagers over het eiland heen te laten vliegen. Pim had ze over horen komen. 

Hij hoorde van een van zijn Russische game-vrienden dat die binnenkort naar een medische keuring moet om daarna in het leger te kunnen. Zou Pim ook zomaar opgeroepen kunnen worden als Nederland in deze krankzinnige oorlog terecht komt? Ik kan het bedenken, maar ik kan het niet voelen. Zo kan ik me ook geen voorstelling maken van het verdriet dat de moeder van de dode Russische soldaat moet hebben.

Ik begrijp niets van oorlog. Steden kapotschieten. Militairen en burgers doden. Je macht tonen. Waarom? Hoe kan een psychopaat zoals Poetin het zo ver hebben geschopt? Wat voor kronkels moet je hebben in je hoofd om dit voor jezelf te kunnen verantwoorden?

Drie weken geleden was ik in paniek. Ik heb een paar nachten slecht geslapen. Maar ik heb besloten om de oorlog zoveel mogelijk buiten te sluiten en ik constateer nu al dat het al ‘een soort van’ went. Alsof ik in een parallelle wereld woon.

Vroeger dacht ik dat ik wel moedig zou zijn ten tijde van oorlog. Nu weet ik dat ik dat niet ben. Eigenlijk vind ik dat we Oekraïne moeten helpen met manschappen en luchtverdedigingswapens, maar als ik kan kiezen kies ik toch liever voor onze eigen veiligheid. Ik hoop en bid ik dat wij geen rechtstreekse vijand worden van de Russen. Ondertussen heb ik het gevoel dat we Oekraïne laten stikken.

Ik wil gewoon niet dat de foto van mijn zoon naar anderen wordt gestuurd omdat hij zou zijn gesneuveld in een strijd die ik niet wil. Die mijn zoon niet wil. Die bijna niemand wil. 

Kloteoorlog!

Vrije Vogel

,,Als ik een vogel was, hield de wind me vast” . Pim was drie jaar toen hij deze prachtige zin uitsprak. Ik weet het nog precies. Hij zat naast me in de auto en we waren op weg naar tandarts Roof in Hilversum. Hij had naar boven gekeken, naar een vogel in de lucht. 

We zijn nu 17 jaar verder. Gister hield de wind hem vast toen hij in het vliegtuig vertrok naar Stockholm. Vandaar vertrekt hij vandaag per boot naar het eiland Gotland waar hij sinds vier maanden woont.  

Een vrije vogel is hij, mijn zoon. Geheel autonoom. Voor plannen maken heeft hij geen andere mensen nodig, hij zoekt het allemaal zelf wel uit. Zo bedacht hij vorig jaar dat hij gamedesign wilde gaan studeren in het plaatsje Visby. En zo geschiedde….

We brachten hem gister naar Schiphol. Hij liep voor me. Ik voelde me trots, maar ook wat weemoedig. Ik kijk nu alweer uit naar de zomer….

The Seven Year Itch

The Seven Year Itch is een Amerikaanse film uit 1955. Het is een film van voor mijn tijd, maar de scene waarin de jurk van Marilyn Monroe opwaait omdat ze boven een ventilatierooster staat ken ik wel. De ‘Seven Year Itch’  is ook een term uit de psychologie. Het idee is dat er na een relatie van zeven jaar,  barstjes ontstaan en de sleur op de loer ligt.

Nou heb ik de laatste tijd ook enorm veel jeuk. Het begon als kleine vlekjes. De vlekjes werden bultjes en ze werden steeds roder, groter en overheersender. Zalf, rust, negeren…niets hielp. Mijn huwelijk is al 20 jaar prima, dus dat was het niet. Na diepgaand onderzoek was ik eruit! Elke keer wanneer ik bezig was met het schrijven van mijn column vlamden de vlekjes op.

Ik ergerde me aan de kleuterklas van raadsleden, schreef wederom over de grote woningnood in onze stad en ook de kwestie Vahstal kwam meerdere keren voorbij. Om over de grote hoeveelheid zwerfafval, het knallen van vuurwerk of het debacle Westelijke Rondweg maar niet te spreken.  Wat blijkt: De steeds terugkerende onderwerpen gaan schuren, veroorzaken jeuk. Zelfs het vertrek van wethouder Buijtelaar zorgde niet lang voor verlichting.

Zeven jaar lang schreef ik met veel plezier maar het is nu tijd voor een volgende stap. Ik stop met deze column. Daarmee komt er meteen meer ruimte voor een mooi boek over Amersfoort, waar ik samen met fotograaf Bram Petraeus en mijn man Marcoen aan werk.

Er bestaat overigens onenigheid of die ‘Seven Year Itch’ nou echt bestaat of slechts een mythe is, er zijn zelfs onderzoeken waaruit naar voren komt dat die sleur niet na zeven jaar maar na twaalf jaar intreedt. Houd daarom burgemeester Bolsius in de gaten! Zit hij er niet al twaalf jaar? Voor je het weet gaat hij er ook vandoor; zijn naam schijnt genoemd te zijn in Den Haag. Hoe dan ook; ik zal er in deze krant niets meer over schrijven!

Kleuterklas geeft weinig vertrouwen….

Jemig, wat een aandachttrekkerij!  Zou Van Wegen geïnspireerd zijn geraakt door de ruzie tijdens het emancipatiedebat  tussen Sylvana Simons van BIJ1 en de voorzitter Ockje Tellegen? Deze laatste siste: ,,Het lijkt hier wel een kleuterklas.”  Ze had gelijk. Echt een vreselijke vertoning. Niet in de laatste plaats door de manier waarop Ockje zelf reageerde. 

Prompt liet kleuter Van Wegen van de Burger Partij Amersfoort ook weer van zich horen.  Volgens mij schreef hij doelbewust discriminerende opmerkingen om GroenLinks-raadslid Youssef el Messaoudi uit de tent te lokken. En dat is gelukt.  Van Wegen heeft zijn zin; hij krijgt weer aandacht, zelfs landelijk. Ik zucht. En zucht nog eens. Eigenlijk ben ik zo klaar met de politiek. Landelijk is het een zooitje, maar op de lokale politiek is ook wel wat af te dingen. 

Zo hebben de drie musketiers Ben, Rob en Marc afgelopen jaar alledrie besloten zich terug te trekken uit de Amersfoortse politiek. Dat zegt toch al genoeg? Marc Smits (SP) vindt dat er een verziekte politieke sfeer heerst in de Amersfoortse gemeenteraad. ,,Coalitiepartijen houden elkaar de hand boven het hoofd en er gebeurt meestal wat de wethouder wil.’’ Ben Stoelinga  van Amersfoort 2014 is vertrokken omdat het gemeentebestuur vaak erg weinig transparant opereert. En Rob Molenkamp (SP en lijst Molenkamp) stelt zich niet meer verkiesbaar omdat hij ontmoedigd was door de gebrekkig functionerende democratie in Amersfoort. ,,Als oppositiepartij heb je het idee dat je een voetbalwedstrijd speelt waarbij van te voren duidelijk is wie gaat winnen.” 

In maart zijn de gemeenteraadsverkiezingen. De raadsleden laten weer overal hun neus zien en komen met prachtige plannen. Of loze beloftes. Eigenlijk heb ik zin om die hele verkiezingen aan mij voorbij te laten gaan. Er is één reden om toch te gaan stemmen. En dat is juist die man met de rode sjaal. Ik heb altijd het gevoel dat als ik niet ga stemmen mijn stem automatisch naar de tegenpartij gaat en dat laatste wil ik te allen tijde voorkomen. Dus ik hijs me in maart waarschijnlijk toch naar een stemlokaal en kleur een vakje rood. Maar niet van harte.

Bellenblazen en dat meteen weer vergeten…

,,De verpleegkundige ging eerst naar binnen en toen hoorde ik Olga roepen dat ze niet mee wilde, maar toen ik zelf om het hoekje keek riep ze blij mijn naam.’’  Mijn 86-jarige moeder vertelt me over haar bezoekje aan haar vriendin die ze al meer dan een halve eeuw kent. Mijn moeder woont nog zelfstandig maar vriendin Olga zit inmiddels in een instelling voor mensen met dementie. Het gaat steeds slechter. Ze is bozig, heeft veel pijn en begrijpt niets meer van de wereld, maar als mijn moeder binnenstapt leeft ze weer een beetje op.

Het is mijn grootste nachtmerrie; dement worden en de grip op mijn leven verliezen. Ik raak nu al in paniek wanneer ik namen vergeet of niet op woorden kan komen. Het schijnt met mijn leeftijd te maken te hebben. Hoe het moet zijn om echt te dementeren wil ik nooit mee maken; die onzekerheid, de angst, het onbegrip. Daarom ben ik blij dat de Artsenorganisatie KNMG hun standpunt hebben verruimd omtrent euthanasie. Als ik helemaal wilsbekwaam een euthanasieverklaring invul en ik word daarna zo dement dat ik mijn wens om dood te gaan niet meer aan kan geven dan is er meer mogelijk dan voorheen. Dat stelt me toch min of meer gerust. 

Mijn moeder vertelde verder: ,,Ik had bellenblaas meegenomen. Eerst deed ik voor hoe ze moest blazen en daarna probeerde Olga het ook. Toen het uiteindelijk lukte werd ze helemaal blij. Oh, mooi…riep ze steeds.” In gedachten zag ik mijn moeder naast haar vriendin zitten; even een geluksmoment voor beiden.

Het blijft natuurlijk een dilemma; wat is nog een goed en waardig leven? Bellenblazen met veel moeite? En dat vijf minuten later weer vergeten zijn? Ik hoop dat ik, wanneer er bij mij dementie geconstateerd wordt, op tijd mijn euthanasieverzoek in kan dienen, want ik denk niet dat deze column voldoende bewijs is. Er zullen eerst een paar zware gesprekken aan vooraf gaan. Ik hoop -en bid- dat ik dat gesprek nooit hoef te voeren…

Saai plein nu vol avontuur!

,,Wauw, wat een geweldig schoolplein wordt het en wat jammer dat Teun en Pien dit niet hebben meegemaakt”,  dacht ik toen ik laatst over de Schimmelpenninckkade liep. Het oersaaie schoolplein van basisschool Sint Joris heeft namelijk een metamorfose ondergaan. De grijze stoeptegels hebben plaatsgemaakt voor onder andere speelheuvels, verstopplekken en een pomp met water en zand. 

Terwijl ik sta te kijken wordt er gesjouwd, geschept en getimmerd. Van de bouwer hoor ik dat er van de stenen die uit het plein zijn gekomen een soort amfitheater gemaakt gaat worden waar de kinderen straks buitenles krijgen en er komt ook nog een boomhut. Niet in de 180 jaar oude plataan, want daar kunnen zijn wortels en stam niet tegen. De oude zal boom tijdens de verbouwing zoveel mogelijk met rust gelaten worden. 

De senioren boven de school krijgen ook meer rust want zo’n natuurplein scheelt vast enorm in het geluid. Het dempt, en ik denk dat de kinderen minder ruzie maken; ze hebben het te druk met spelen en klooien. In de zomer is het er niet meer zo loeiheet en tijdens de regenbuien in de herfst kan het water beter weglopen. Verder ziet het er natuurlijk ook veel avontuurlijker uit. Kortom; win-win! De wasmachines van de ouders moeten misschien frequenter draaien en er zal vaker een scheur in een broek  of een splinter in een hand zitten, maar dat mag de pret niet drukken. 

De kinderen zijn nauw betrokken bij het project. Ze hebben geld opgehaald met de verkoop van toffe sokken en in groepjes meegeholpen met de aanleg. Morgen vanaf 10 uur mag trouwens iedereen meehelpen; ook buurtbewoners. Het einde van de bouw is in zicht. Als de scholen niet dichtgaan kan de feestelijke heropening misschien nog dit jaar plaatsvinden. Betrokkenen kijken vanavond vast met extra interesse naar de persconferentie. Hoe dan ook; ik hoop dat alle  Amersfoortse scholen die nog een recht-toe-recht-aan-schoolplein hebben de Sint Joris volgen. Zo’n prachtige speelplek bij school gun je toch ieder kind?!

Halfzacht gedoe leidt tot niets…

Huh?! Wethouder Kees Kranen die met veger en blik de rommel opruimt na vernieling van een bushokje door vuurwerk? Ik schoot bijna in de lach toen ik de foto gisteren in de krant zag. Alsof hij zelf de zooi staat op te vegen… “En pa en ma maar klagen dat de belasting omhoog gaat”, aldus een woedende wethouder, doelend op de kosten die de vernielingen met zich mee brengen. Mooi hoor, die verontwaardiging, maar het was vooral voor de bühne denk ik. Als je echt baalt van de vernielingen door vuurwerk dan sta je toch achter een algeheel vuurwerkverbod?

GroenLinks en Lijst Sanders hebben vorige maand een motie ingediend maar omdat het te kort dag was om aan alle eisen te voldoen komt er weer geen algeheel verbod in Amersfoort. Kraanens partijgenote Hanneke Lap was maar wat blij want ze vindt dat vuurwerk bij Oud en Nieuw hoort. Als het veilig kan. En dat is het hem juist. Veilig vuurwerk bestaat niet. Niet alleen in Amersfoort gebeurt er volgens mij veel te weinig; ook landelijk komt er waarschijnlijk geen vuurwerkverbod. Het lijkt wel of iedereen moe is van de discussies, of bang is voor gedoe. Een rigoureus verbod voor al het vuurwerk is volgens mij het duidelijkst.

Onze wethouder Kraanen maakt zich zorgen om de grote kosten van de bushokjes. Ik vind het bijna peanuts in vergelijking met wat vuurwerk de maatschappij sowieso kost: Milieuverontreiniging, dierenleed, gezondheidsproblemen. De wethouder heeft het ook nog over het menselijk leed door deze vernielingen. Maar menselijk leed, meneer de wethouder, dat is wanneer je vader met COPD een paar dagen ziek is omdat er zoveel rotzooi in de lucht zit na oud en nieuw of wanneer je kind een vuurpijl in zijn oog krijgt.

Ik ben wel blij met deze wethouder die zich zo druk maakt. Misschien kan hij zijn partijgenoten meekrijgen zodat de plaatselijke VVD ook voor een vuurwerkverbod is. En dan wel even doorpakken lijkt me. Het heeft lang genoeg geduurd.

Kortsluiting in mijn hoofd…

‘Festival van Inzicht’ gaat het heten. Bij mij veroorzaakt het een soort kortsluiting in mijn hoofd. Ik begrijp het niet. Eind maart wordt een deel van de Stadsring afgesloten en wordt er op die afgesloten rijbanen een festival georganiseerd. De gemeente heeft al een ton toegezegd.

De initiatiefnemers D66 en GroenLinks willen kijken wat er gebeurt met de verkeersstroom wanneer je een deel van de stadsring afsluit. Huh? Daar heb je toch geen festival voor nodig? Als je dat echt wil testen dan sluit je de Stadsring toch gewoon af?  En dan doe je dat toch juist tijdens de spits en niet in een weekend?

Ik denk dat het experiment ‘Festival’ wordt genoemd om draagvlak te creëren bij de Amersfoorters. Ik zou echt geen andere reden weten. ,,Laten we voor verschillende groepen wat organiseren dan krijgen we iedereen mee”, zal er wel zijn geopperd.,,Om dertigers te trekken regelen we muziek en voor kinderen organiseren we wat stoepkrijt”, zei het ene raadslid. Een ander voegde daar aan toe, ,,we moeten ook iets sportiefs inplannen”. En vanaf de achterste bankjes riep iemand,,O ja, laten we straattheater niet vergeten” Kortom: Het wordt een soort potpourri aan festiviteiten, zonder visie. Ik vind het raar. Voor cultuur hebben we al prachtige locaties zoals De Hof, de Nieuwe Stad of het Eemplein. Sporten kan op de velden en stoepkrijten kun je, de naam zegt het al, gewoon op de stoep doen in de straat waar je woont.

Dit bijzondere experiment wordt gehouden om te kijken of de Stadsring in de toekomst omgevormd kan worden tot een stadsgracht met park. Prachtig idee natuurlijk, maar volgens mij heeft Amersfoort momenteel urgentere zaken die aandacht vragen: De enorme kosten van het nieuwe stadhuis, de woningnood en de claim van Vahstal.

Festival van Inzicht. Het kwartje, of in dit geval de ton, is bij mij nog niet gevallen. O, wacht eens…maart 2022,  was er dan niet iets met gemeenteraadsverkiezingen? Hmm…een bijzondere timing D66 en GroenLinks, maar een waardeloos idee! 

Filezwemmen in de Amerena…

Kleedkamer 7 van de Amerena. Ik duw de deur open en val net in een gesprek van twee dames die zich aan het afdrogen zijn. ,,De paralympische ploeg heeft extra banen tot half elf, vandaar dat het zo druk was”, zegt een van de dames terwijl ze zich net in haar onderbroek hijst. ,,Ik hoorde in de wandelgangen dat ze er flink voor betalen’’. zegt de ander terwijl ze haar natte haren kamt. ,, Van die paar euro die ze van ons krijgen kan het zwembad niet blijven bestaan natuurlijk.”

De twee vrouwen zijn al klaar en ik moet nog. Het kost me altijd wat moeite om de stap naar de Amerena te zetten, maar het is gelukt. Ik doe mijn badpak aan en loop naar het 50-meter bad. Het is inderdaad druk. Nog drukker dan vorige week. Zes banen zijn bezet door de paralympische zwemploeg. Eén topper per baan. In de overige banen is het file-zwemmen. Ik zie een  bordje ‘snel tempo, Borstcrawlbaan’.  Hmm… ik ben niet snel en ik kan al helemaal geen borstcrawl maar toch laat ik me langzaam in het water van die baan zakken. Het is de minst drukke, vandaar. 

Misschien ben ik wel verwend geraakt tijdens de laatste lockdown. Toen moest je intekenen voor een tijdslot en had je bijna een baan voor jezelf. Nu word ik links en rechts ingehaald en voel ik af en toe een been of arm van een van de andere recreatiezwemmers. Niet echt fijn.

Het is natuurlijk super voor Amersfoort om topsport binnen de stadsgrenzen te hebben , maar een bad als de Amerena moet toch ook voor de gewone Amersfoorter aantrekkelijk blijven? Voor je het weet haken mensen af door de drukte. 

Ik besluit minder lang te zwemmen dan normaal. Als ik even later naar mijn fiets loop zie ik bij de uitgang het kunstwerk staan met namen van de Paralympiërs die prijzen binnen hebben gesleept. Ondanks mijn gemopper ben ik toch plaatsvervangend trots. Dat dan weer wel.

Laat niemand in de kou staan!

,,Hoe zit dat eigenlijk bij ons?” vraag ik mijn man terwijl ik een kop koffie inschenk. Mijn man pakt zijn iPad en zoekt op hoe wij onze energie hebben geregeld. ,,Oh, wij hebben mazzel”, antwoordt hij. ,,Wij hebben een contract waarbij de prijzen vaststaan tot…even kijken….begin 2023.”

Wat een geluk: Toen wij ons energiecontract regelden konden we niet vermoeden dat de energieprijzen dit jaar zo gierend uit de klauwen zouden lopen. Het was meer geluk dan wijsheid dat we het zo geregeld hebben. Wij mogen dan wel geluk hebben maar ik krijg buikpijn als ik denk aan al die Amersfoorters die al amper rond kunnen komen en misschien wel zo’n duizend euro meer moeten gaan betalen. Die komen er niet met de compensatie van de overheid. 

,,Het maakt niet uit of je in een villa in het Bergkwartier woont of een bijstandsmoeder bent uit de Koppel die in een slecht geïsoleerd huis woont. Iedereen wordt ongeveer evenveel gecompenseerd.” Mijn man neemt een slok van zijn koffie. ,,Wat bizar dat wij dan straks ook ongeveer 400 euro compensatie krijgen”, zeg ik. ,,wij hebben dat helemaal niet nodig gezien ons vaste contract.”

,,Misschien kan de gemeente Amersfoort een fonds opzetten waar wij en anderen die compensatie in kunnen storten”, mijmert mijn man. ,,En mensen die hun energierekening niet kunnen betalen zouden dan geld uit dat fonds moeten kunnen krijgen”, gaat hij verder.  ,,Anders is het misschien iets voor het Sociaal Fonds of de voedselbank”, voeg ik toe. ,,We hebben al een motto: Amersfoort laat niemand in de kou staan.’’

Wij worden steeds enthousiaster. Wij hebben het al besloten. De 400 euro compensatie die we van de overheid krijgen geven wij aan Amersfoorters die het echt nodig hebben. Ik hoop dat een betrouwbare Amersfoortse organisatie opstaat die dit financieel gaat regelen en dat er meerdere stadgenoten meedoen. Laten we solidair zijn. Daar wordt de wereld beter van en Amersfoort in het bijzonder!