Lachgasgast

Daar stond hij. In de stomende regen. Een jongen met een ballon aan zijn lippen en in zijn hand een flinke tank met lachgas. In de steeg. Onze steeg. De jongen was doorweekt.Ik schrok van de aanblik, was even sprakeloos en fietste door.Toen ik thuiskwam en mijn telefoon bekeek, zag ik dat er al een hele app-geschiedenis was over deze jongen. Hij stond er al meer dan twee uur. Meerdere buren hadden hem gezien en gevraagd of hij weg wilde gaan.

Het was eigenlijk voor het eerst dat ik zo geconfronteerd werd met lachgasgebruik. Natuurlijk had ik wel eens zilverkleurige patronen zien liggen, maar om iemand daadwerkelijk aan een ballon te zien lurken deed me wel wat. Lachgas klinkt zo leuk en onschuldig, distikstofmonoxide klinkt al een stuk schadelijker, wat het ook is.

Deze week is er nog over gesproken in bij de gemeenteraad. Er valt weinig te doen aan de verkoop van lachgas omdat het nog steeds onder de warenwet valt. Burgemeester Bolsius zegt genoeg handvatten te hebben om de openbare orde en veiligheid te waarborgen maar dat vraag ik mij af. Er is door verschillende bewoners naar 0900-8844 gebeld met de vraag of de wijkagent langs kon komen. En misschien heb ik het gemist maar ik heb geen agent gezien. Er blijken daar vaker jongeren met lachgas te staan, het heeft vast geen prioriteit en het is waarschijnlijk dweilen met de kraan open.

Ondertussen denk ik aan mijn kleine buurjongetjes van amper zes. Die zijn dol op ballonnen. Wat als de buurkinderen lekker buiten gaan spelen en zo’n jongen compleet stoned de kinderen een ballonnetje aanbiedt? Het is niet alleen een probleem in onze straat, maar in het hele land.  Staatssecretaris Blokhuis zal nog voor het eind van dit jaar kijken wat er te doen is aan maatregelen en voorlichting. Vooral waar het gaat om de combinatie lachgas en het verkeer. Ik ben benieuwd naar de campagne. Zal die zo’n jongen die bij ons in de steeg stond aanspreken?

Twee buurvrouwen hebben nog een gesprek met onze lachgasgast gehad en uiteindelijk droop de jongen, letterlijk en figuurlijk af. Hij zocht een nieuwe plek aan de andere kant van de straat. Volledig naar de klote. Triest wel.

IMG_1560

Dat ik je mis

,,Je kust me, je sust me, omhelst me, gerust me…” De stem van Pien klinkt helder, haar gitaarspel is subtiel. Ze zingt het nummer van Maaike Ouboter. Loepzuiver, met grote overtuiging.  Naast me zitten Teun en meneer Enzofoort. Ik kijk achter me. Mijn moeder, broer en zijn vriendin zijn er ook. Op het balkon mijn vriendinnen. Verder veel familieleden.

,,Met je krullen als nacht, hoe je praat hoe je lacht”, Pien zingt verder. Het is muisstil in de zaal. Iedereen luistert. Bijna iedereen. Juist degene voor wie ze dit lied zingt hoort haar niet. Haar opa Cees. Hij ligt in de kist die naast Pien staat. Achter me hoor ik mensen snikken. Het liedje komt binnen.

Het was een bizarre week. Ik heb hem in een roes beleefd. Het telefoontje dat het slecht ging met Cees, zijn dode lichaam op het ziekenhuisbed, het uitzoeken van foto’s, het bedenken van de tekst op de kaart en nu de uitvaart.

Pien haalt adem en zingt: ,,Ik aai je, ik streel je, ik knuffel en kroel je…” Mijn gedachten gaan terug naar die ochtend. Naar mijn schoonmoeder. Hoe ze op haar tenen moest staan om over de rand van de kist haar man te kunnen kussen. Voor de laatste keer. Afscheid nemen, na zestig jaar samen. Het raakt me diep.

,,Maar houd me vast als het nodig is”, Pien kijkt me vluchtig aan terwijl ze verder zingt.  Wat hebben we elkaar vastgehouden!  En gemerkt hoe belangrijk kennissen, vrienden en familieleden zijn. Tientallen mensen kwamen thuis bij Cees afscheid van hem nemen. Kannen koffie gingen er doorheen. Zijn hele leven kwam voorbij. Oude vrienden, nieuwe buren, verhalen die ik voor het eerst hoorde, anekdotes die ik al kende.

,,Maar al denk ik soms dat het zo beter is, kan ik het niet helpen dat ik je zo mis.” Mijn schoonvader Cees was op. Vijfentachtig jaar is hij geworden, maar de laatste drie jaar waren zwaar. Voor hem, voor mijn schoonmoeder. Zijn energie werd minder, regie houden lukte niet meer. Er zaten steeds minder krenten in zijn havermoutpap.

De laatste regels van het lied klinken. ,,Je blijft heel dichtbij me, maar in mijn hoofd rust je.” En zo is het. Dag Cees!

ED0BCF34-6D24-4EEF-9185-9D630EC1A39E

Briljant idee

Shit man, wat een knal. Mijn hart slaat ineens een stuk sneller. Ik zit net met een kopje koffie aan tafel terwijl er buiten vuurwerk wordt afgestoken. Aan de linkerkant hoor ik geblaf van een hond, aan de rechterkant het zachte gehuil van een pasgeboren baby. Beiden vast geschrokken. Net als ik. Dat klote-vuurwerk!

Nu las ik dat de gemeente het fantastische idee heeft opgepakt om tien vrijwillige vuurwerkvrije zones in te richten in de stad. Het is een proef. Het is de bedoeling dat je bij je buren gaat vragen of ze zo’n zone willen. Ze zien me al aankomen. We hebben nogal een lange straat dus dat betekent dat ik bij zo’n honderd mensen aan moet bellen. Zestig procent moet ermee eens zijn. Misschien dat een groot deel van de bewoners achter zo’n zone staat, maar ik ben bang dat de buren die juist wel vuurwerk willen afschieten mij nooit meer gedag zullen zeggen.

Wanneer onze straat wordt uitgekozen door de gemeente krijgen we vier borden waarmee de zone wordt aangegeven. Mijn buren krijgen dan ook een brief van de gemeente met informatie. Maar van enige handhaving is geen sprake; het gaat namelijk om onderlinge afspraken tussen buren.

En dan misschien wel het meest irritante; de vuurwerkvrije zone zou moeten gelden op oudjaarsdag tussen 18.00 uur en 02.00 uur ‘s nachts. Dat is nou precies de periode dat ik het minst last heb van vuurwerk omdat ik me er dan op in stel. Ik erger me vooral in de periode voorafgaand. Wanneer je boodschappen doet en een rotje naar je hoofd krijgt. Of wanneer je midden in de nacht ineens wakker wordt gedreund.

Ergens vind ik dat je beslissingen over vuurwerkvrije zones niet bij de burgers moet neerleggen. Het is laf van de gemeente om zelf geen keuze te maken. Verwachten ze nou echt dat mensen hun nek uit steken voor een vuurwerkvrije straat?

Ik ben benieuwd welke briljante geest dit heeft verzonnen. Het staat misschien leuk op papier maar ik denk dat het in de praktijk niet gaat werken. Een algeheel verbod voor heel Amersfoort lijkt me beter. Gewoon voor altijd. Met flinke boetes bij overtreding. Dat is fijner voor de buurhond, de pasgeboren baby en voor mijn hart.

IMG_1577

Queens

Het kan zomaar zo zijn dat ze gisteravond bij ‘Pauw’ te zien was en dat Jeroen haar met zijn uitdagende lachje heeft gevraagd wat ze vond van alle commotie. Hart van Nederland is in ieder geval al langs geweest en ook columnist Özcan Akyol heeft een stuk over haar geschreven. Als ik Paula Bouwer van Queens was geweest had ik de eerste boot naar Terschelling genomen en mij voorlopig niet laten zien. Maar zo zit de eigenaresse van het Queens City Vintage Hotel niet in elkaar.

Deze uitbater van het hotel aan de Groenmarkt blijkt de afgelopen jaren in niet mis te verstane bewoordingen te hebben gereageerd op negatieve recensies. In eerste instantie gaf ik haar groot gelijk; iedereen kan wel van alles schrijven. Maar tijdens het lezen van Paula’s reacties viel mijn mond open van verbazing. Zelfs op redelijk positief commentaar reageert ze uitermate fel. Volgens mij kun je twee dingen doen bij slechte recensies: Nadenken of er een kern van waarheid in zit en er iets aan doen of gewoon negeren.

Ikzelf vind de ‘Vintage Bakery’ overigens een prima plek. Ik wilde eens op een zaterdag bijkletsen met een vriendin maar alle horecatenten rondom de Hof zaten overvol. We besloten even het steegje door te lopen en kwamen uit bij Queens waar we heerlijk rustig konden zitten. Geen andere klanten, geen interesse vanuit het personeel; ideaal!

Maar goed, wanneer zoveel verschillende mensen commentaar hebben op de rommel of de onvriendelijke ontvangst dan probeer je daar toch wat aan te doen?

Zelf ben ik door alle commotie enorm nieuwsgierig geworden. Ik heb bijna zin om een keer in het hotel te overnachten met meneer Enzofoort. Het lijkt me grappig om via het trappetje naar het matras te klimmen en daar een romantische nacht te beleven. Slapen schijnt er niet van te komen door de geluidsoverlast, je stoot je hoofd wanneer je op het bed zit, maar het ontbijt maakt vast veel goed.

Queens krijgt het door de alle publiciteit vast druk de komende weken. Wie wil er nou niet met eigen ogen zien hoe het hotel is ingericht en ervaren hoe hartelijk je ontvangen wordt? Binnenkort gaat Paula zich richten op ‘The Perfect Wedding’. Soort kers op de taart. Of pruim.

IMG_4722 (1)

Niet Pluis

,,Ik had al het gevoel dat er iets niet helemaal in orde was aan het einde van de lange oprijlaan”, vertelde een man die al jaren naast de boerderij in het Drentse Ruinerwold woonde. Dat er in een geïsoleerde ruimte bij de boerderij al negen jaar een man leefde met vijf volwassen kinderen dat had hij natuurlijk nooit kunnen bedenken. ,,Hij zal wel iets met drugs doen”, dacht de buurman. En daar stopte zijn bemoeienis met zijn buren.

,,Had toch wat gedaan!”, was mijn eerste gedachte. Maar toen realiseerde ik mij dat het zo niet werkt. Mensen hebben recht op privacy en zijn niet altijd blij met bemoeienis van buitenaf. En we respecteren dat dikwijls. Vinden het ook wel makkelijk om ons daarachter te verschuilen.

Want wanneer onderneem je zelf actie? Bel je de politie wanneer je langs een huis loopt en hoort dat iemand wordt geslagen? Bel je Veilig Thuis, wanneer je vermoedt dat een kind mishandeld wordt? Bel je zelf aan om te vragen hoe het gaat met je buurvrouw die al weken haar gordijnen dichthoudt? Wanneer grijp je daadwerkelijk in?

Jaren geleden kwam een meisje van de school van onze kinderen bij ons thuis spelen. Ze was heel beleefd en lief, echt een schatje. Toch had ik het gevoel dat er iets niet klopte maar kon er mijn vinger niet op leggen. Ik twijfelde maar heb toen toch tegen de juf gezegd dat ik me zorgen maakte. Het enige dat zij kon zeggen was dat ze ‘ermee bezig’ waren. Voor mij was dat een opluchting; de verantwoordelijkheid viel van mijn schouders.  Achteraf bleek dat mijn gevoel juist was geweest.

De uitbater van de kroeg in Ruinerwold had ook een niet-pluisgevoel. Hij tipte de politie waardoor eindelijk een eind kwam aan de bizarre situatie op de boerderij. Misschien moeten we allemaal wat beter naar ons gevoel luisteren en eerder in actie komen. Beter hulptroepen inschakelen terwijl het uiteindelijk niet nodig blijkt dan mensen in hun sop gaar laten koken en achteraf zeggen: ik had wel een niet-pluisgevoel maar dacht dat het wel mee zou vallen. Je zult maar het slachtoffer zijn en achteraf horen dat mensen wel iets vermoedden maar niets deden. Dat is toch onverteerbaar…

IMG_0371

 

Krachtig

IMG_0686,,Ik had jou hier nog helemaal niet verwacht”, zegt kunstenaar Theo van der Hoeven tegen Ella Vogelaar die net binnen is gekomen. ,,Ik jou wel!”, antwoordt Ella terwijl ze nieuwsgierig om zich heen kijkt. ,,Goh, dit is dus de hemel?”. Theo beaamt het. Hij laat de oud-minister even landen en neemt haar daarna mee naar het uitkijkpunt. Ze zoomen in op de wijk Kruiskamp. De wijk waar ze elkaar ruim 12 jaar geleden ontmoet hebben.

Ella kijkt weemoedig. ,,Volgens het Sociaal & Cultureel planbureau heeft al mijn inzet geen meetbaar resultaat opgeleverd”, zegt ze. ,,Flauwekul!”, antwoordt Theo.,, Ik begrijp niet hoe ze dat hebben gemeten. Voor de wijk Kruiskamp heb je wel veel betekend. Mensen gingen weer geloven in een fijne leefomgeving. Er werden allerlei initiatieven ontplooit. Kruiskampers werden weer trots op hun wijkje. Dat is misschien niet uit te drukken in geld, maar heeft wel degelijk bijgedragen. En doordat Kruiskamp een Krachtwijk werd mocht ik wijkkunst maken. Dat was voor mij een inspirerende periode waar ik met een goed gevoel op terug kijk.”

Ella tuurt naar beneden. ,,Oh, kijk…de speeltuin aan de Pullstraat heeft een nieuw gebouw gekregen!” Ze is blij verrast. ,,En je kunstzinnige schip op het Neptunusplein staat er ook nog!“ Kunstenaar Theo van der Hoeven lacht schamper. ,,Ja, voor zolang dat nog duurt. Er zijn klachten over het schip omdat het bij regen vol loopt.”

Ella’s glimlach verdwijnt. ,,Ik ben maar twintig maanden minister geweest Theo! Ik had het zo graag anders gezien.” De kunstenaar kijkt de oud-minister aan; ,, Veel ministers zijn na een paar jaar alweer vergeten maar bijna elke Nederlander kent jouw naam. Je bent voor altijd verbonden aan de krachtwijken. Vergeet niet dat veel mensen uit de Kruiskamp je betrokkenheid, warmte en positiviteit enorm gewaardeerd hebben.”

Ella’s blik wordt gevangen door de vlinders bij basisschool de Vlindervallei. ,,Ik genoot zo van die vlinders. Ik verlangde ernaar om net als die vlinders te kunnen vliegen, vrij te zijn!” ,,Ik had er nog veel meer willen maken, antwoordt Theo, maar helaas was die tijd mij niet gegeven”. De kunstenaar kijkt de oud-minister berustend aan. ,,Maar we hebben wel degelijk verschil gemaakt in de Kruiskamp.” Ella’s ogen lichten op. ,,Ja, dat hebben we toch mooi voor elkaar gekregen!”

IMG_0192

Geen Taboes

IMG_9711Oeps. Het gaat niet zo lekker in Amersfoort. De Amersfoortse meerjarenbegroting is gepresenteerd en financieel wethouder Willem-Jan Stegeman had niet zulk goed nieuws. Er is namelijk de komende drie jaar zo’n 17 miljoen euro tekort op de begroting.De wethouder vindt dat er geen taboes moeten zijn in de gesprekken over de nieuwe bezuinigingen. Een man naar mijn hart. Er moeten ‘scherpe en gedurfde keuzes’ worden gemaakt!

Nou. Dat hoef je mij geen tweede keer te vertellen. Ik heb wel een paar suggesties. Een inkoppertje is natuurlijk gewoon stoppen met de aanleg van de rondweg. Probleem opgelost. Maar volgens de raad is dat station inmiddels al gepasseerd, hoewel de aanbesteding nog moet plaatsvinden. Dan dat nieuwe stadhuis. Totaal overbodig. Misschien kunnen de ambtenaren letterlijk het hart van de stad vormen door te gaan flexwerken. Laptop mee en dan een plekje zoeken in de kantine van een verzorgingshuis of in een van de buurthuizen. Goed voor de binding met de stad en lekker goedkoop.

Toen er bezuinigd moest worden bij mijn vorige baan werd ik boventallig verklaard. Omdat ik als laatste van mijn leeftijdsgroep binnen was gekomen, moest ik weer vertrekken. Dat lijkt me ook wel een handige en eerlijke manier bij de wethouders. Zeven wethouders is natuurlijk best veel voor een stad als Amersfoort. Afschaffen van vuurwerk in heel Amersfoort in plaats van tien extra vuurwerkvrije zones scheelt veel overleg en dus geld. Het is ook duidelijker en het scheelt schoonmaakkosten. Mensen met een uitkering die vuurwerk op zich wel leuk vinden kunnen worden ingezet als handhavers. Twee vliegen in een klap. Geen taboes toch?

Koningsdag kunnen we niet meer terugdraaien maar het schijnt veel toeristen te hebben opgeleverd, dus omhoog maar met die toeristenbelasting. Amersfoort heeft genoeg gefeest wat mij betreft dus de nieuwjaarsreceptie kan afgeschaft worden! Dat plan van die reclameborden is geweldig. Laten we vooral de hele stad volhangen. In elke straat eentje, dat levert enorm veel geld op. En we kappen alle eikenbomen. Doei processierups! Een andere suggestie was de hondenbelasting te laten stijgen. Toen de controleur bij ons aanbelde om te vragen of we een hond hadden kon ik dat vol overtuiging ontkennen. Maar ik heb wel een kater. Een flinke ook.

IMG_0028