Geloof het of niet… Het virus maakt geen onderscheid

Even dacht ik dat ik het niet goed las. Maar het stond er echt. De kerkdiensten in Urk gaan gewoon door! Er komen niet meer dan dertig mensen, want dat is het maximaal aantal dat mag volgens de regering. Maar de kerkdiensten gaan door want ‘de Bijbel roept op’. Een vloek ontsnapt uit mijn mond.

Ik heb vaak een lichte jaloezie naar mensen die geloven. Ik verbaas me altijd over het grote vertrouwen dat mensen in hun God hebben. Wanneer het virus weggebleven zou zijn van een bepaalde groep gelovigen zou ik me meteen gaan verdiepen in dat geloof. Maar nee hoor, ook gelovige mensen worden besmet. Sterker nog; er zijn geloofsgemeenschappen waar het virus extra hard heeft toegeslagen. Stadgenoot en ChristenUnie-fractievoorzitter Gert-Jan Segers roept kerken dan ook op de grens niet op te zoeken. Ik hoop dat ze naar hem luisteren.

Iedereen moet zich aanpassen. De wereld is niet meer wat hij was. Voor veel christenen zal Pasen dit jaar anders zijn dan anders, maar ook veel moslims gaan een moeilijke tijd tegemoet. Op 23 april begint de ramadan. Bij uitstek een maand om met meerdere mensen te eten en samen te bidden. Maar helaas, het virus laat geen ruimte voor uitgebreide iftars, gezellig chillen door de jongeren tijdens de avonduren en een feestelijke afsluiting in de vorm van het Suikerfeest. Zelfdiscipline wordt extra beproefd. Hoe wrang ook.

Ik vind het arrogant wanneer je als gelovige je verantwoordelijkheid niet neemt en je verschuilt achter de landelijke regels. Om eerlijk te zijn begrijp ik ook niet waarom die regels zo zijn opgelegd. Waarom is een kerkelijk huwelijk anders dan een huwelijk van mensen die niet geloven? Waarom niet een verbod op bijeenkomsten voor iedereen? Gelovig of niet? Burgemeester Aboutaleb van Rotterdam vindt dat ook en heeft gevraagd om een totaalverbod op religieuze bijeenkomsten. Het lijkt mij een logische stap en het is wel zo duidelijk.

Iedereen moet zijn eigen verantwoordelijkheid nemen. Het kan toch niet zo zijn dat ik niet naar mijn moeder ga om haar te behoeden voor corona en dat anderen elkaar gewoon opzoeken om samen te bidden en daardoor juist zorgen voor verspreiding van het virus. Ik denk niet dat God dat een goed idee vindt.

PICT0032-17

 

Wakker in een vreemde wereld

IMG_2541Dat moment van wakker worden, dat je nog niet helemaal weet hoe het ook alweer zit. En daarna weer dat besef; o ja. Corona. De wereld is veranderd. En hoe! Moet hebben gedroomd. Moet hebben geslapen. Moet hebben gewandeld. In een droom dat ik sliep. En alles was simpel. En iedereen aardig. Moet hebben geslapen. Tot iemand me riep. Huub van de Lubbe zong het vaak tijdens concerten van De Dijk. En ik zong het keihard mee. Gewoon in de Flint. Staand tussen enthousiaste stadgenoten. Zij aan zij. Onbezorgd. Zouden we in de toekomst ooit weer op zo’n manier naar een concert kunnen gaan?

De wereld is veranderd en we hebben amper tijd gehad om eraan te wennen. Het is nu al bijna niet meer voor te stellen dat we twee weken geleden nog gewoon op een terrasje zaten. Dat we de stad inliepen en kochten wat we nodig hadden, en nog veel meer. Dat we plannen maakten voor vakanties naar verre landen. Dat we naar de film gingen en feestjes vierden. Het lijkt inmiddels al zover weg terwijl het nog maar een week geleden is dat premier Rutte vertelde dat grote evenementen moesten worden afgelast. Daarna volgde het sluiten van de scholen en misschien zit binnenkort het hele land zelfs op slot.

Opstaan en snel! Geen tijd te verliezen. Een foute beweging. Is mogelijk fataal. Het is hard tegen hard. Tanden of kiezen. Dood aan het middel. Of dood aan de kwaal. De onzekerheid slaat toe. Wat komt er nog op ons pad? Wie overleeft het en wie gaat het niet redden? En hoe moeten we daar mee dealen? En ik werd wakker in een vreemde wereld. Wat gebeurt hier allemaal? Wakker in een vreemde wereld. Met vrouwen van ijzer en mannen van staal.

 Een gek idee dat dit niet alleen gebeurt in Amersfoort, Leusden of Soest. De hele wereld staat op zijn kop.Dit komt nooit meer goed. Dit komt nooit meer in orde. De verwarring is groot. En de wortel zit diep. Moet hebben gedroomd. Zal nooit meer zo worden. Zal nooit meer zo zijn. Als in die droom dat ik sliep. Ik kijk nu al uit naar het eerstvolgende concert van de Dijk. Daar wil ik bij zijn. Dan zing ik dit lied keihard mee.

 

 

Stilte voor de storm

IMG_0686Ik geef het toe. Ook ik was zo iemand die dacht dat het allemaal wel los zou lopen. Een flinke griep, vervelend…maar ach, het leven gaat door. Tuurlijk, het virus zou vast ook wel Amersfoort bereiken, maar geen paniek. Daar heb je niets aan. Het komt zoals het komt. Maar langzamerhand krijg ik het toch benauwd, dringt de onrust tot mij door, ben ik er niet zo zeker van.

Verhalen vanuit Italië zorgen ervoor dat ik een onbestemd gevoel krijg. Daar ligt het dagelijks leven compleet stil. Sommige Italiaanse ziekenhuizen kunnen de aanloop van corona-patiënten nauwelijks aan. Soms moet zelfs een keuze gemaakt worden wie wel en wie niet aan de beademing mag. Te oud? Helaas pindakaas. Al een andere heftige ziekte onder de leden? Jammer, maar je bed gaat naar iemand die meer kans op overleven heeft. Het zijn uitzonderlijke gevallen maar toch…

Aan tafel hebben we gesprekken over het virus. Pien loopt stage in een kleuterklas. Daar wordt wat afgesnotterd, zo vertelde ze. Niet echt een fijn gevoel. In Italië, Denemarken en Oostenrijk zijn de scholen gesloten en ik verwachtte dat de scholen in Nederland ook dicht zouden gaan, maar gek genoeg blijven die open. En al die kleinere evenementen, hoe lang blijven we daar naartoe gaan? Inmiddels zijn verschillende klussen van meneer Enzofoort geannuleerd en zelf houd ik bij mijn planning ook een slag om de arm. Maar het leven gaat tegelijkertijd ook gewoon door. Een dubbel gevoel.

Dat er klussen worden afgezegd bij meneer Enzofoort die zzp-er is, is vervelend, maar daar komen we wel overheen. Dat Pien twijfelt of haar theaterkamp wel door gaat en of ze de komende weken nog wel aan haar circusvoorstelling kan werken is ellendig voor haar. En ik denk dat juist de onzekerheid mij ook dwars zit. Het niet zeker weten hoe het zal gaan en wat er nog op ons af gaat komen zorgt voor onrust. Het is alsof we in een stuk niemandsland zitten. Stilte voor de storm.

Het is wachten op een storm waarvan de we omvang niet weten. Een storm waarvan we zelfs niet honderd procent weten of hij er wel echt komt. Een storm waarbij het gissen is of hij je persoonlijk raakt of niet. Maar dat er nu al een stevige wind waait dat staat wel vast.

IMG_2528

Flinke Klus!

Het was niet slim van me om te beginnen bij de onderste plank. Daar liggen namelijk de fotoboeken en hoewel ik vastbesloten ben om de boekenkast snel op te ruimen en niet te gaan lezen mislukt dat meteen al. Een plakboek van het cabaret waar ik tijdens mijn middelbareschooltijd aan mee deed valt open. Ik blader in mijn verleden. Foto’s afgewisseld met krantenartikelen en teksten. Ik lees een liedtekst en hoor meteen de melodie in mijn hoofd. Het voelt alsof ik weer in de gymzaal sta, alsof ik weer zestien ben. Ik bestudeer de gezichten van vrienden, kijk op de lijst met namen en bedenk me dat ik later via facebook op zoek ga naar wat ontbrekende puzzelstukjes.

Ik pak de stofzuiger en zorg dat de plank stofvrij is. De fotoboeken kunnen terug en ik ga aan de slag met de prentenboeken. O ja, het lievelingsboek van Teun toen hij klein was. ‘Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft’. Prachtige titel, geweldig boek. Ik hoor Teun weer schateren wanneer ik lees hoe de geit poept. “Plokkeplok, daar stuiterden een heleboel kandijkleurige klontjes in het gras…” Natuurlijk gaat dit boek niet weg. Een paar prentenboeken die minder populair waren bij de kinderen gaan wel op de stapel voor de kringloopwinkel.

De rij met romans loop ik snel door. Boeken die ik al gelezen heb en waar ik geen gevoel bij heb doe ik in het krat. Maar het valt toch niet mee. Ik weet nog precies van wie ik de boeken kreeg en wegdoen voelt ondankbaar. Kookboeken vallen bijna vanzelf van de plank. Daar kijk ik toch nooit meer in; als ik een recept wil zoek ik die wel op via internet.

Bijna alle planken heb ik nu gehad. Bovenin de kast staan wat dagboeken en oude agenda’s van de middelbare school. Ik bekijk de cijferlijst in mijn Jan Jans en de kinderen agenda en lees de gedichtjes die ik toen schreef. Mijn voet begint te slapen door mijn onhandige houding. Een klusje werd een klus. Het was een soort reis door mijn verleden. De mooiste herinneringen houd ik nog in de kast. De rest gaat naar de kringloop. Weg ermee.IMG_7933

Mens erger je niet!

Potverdorie. Het zal je moeder zijn die net twee jaar in De Lichtenberg woont en hoort dat ze alweer moet gaan verhuizen! Geen rustige laatste jaren, maar wederom zo’n ingrijpende verandering.  Dan zakt je broek toch af? Alsof ze een pion is die je zomaar te kust en te keur kunt verplaatsen!

52 Ouderen die nu nog in het woonzorgcentrum wonen moeten verhuizen. Weg uit hun vertrouwde omgeving. De reden? Volgens Beweging 3.0 is de zorg aan ouderen in het woonzorgcentrum steeds zwaarder en complexer geworden en is het huidige gebouw daarvoor ongeschikt. Daarnaast hebben ze de ruimte nodig om meer verpleeghuisplekken te maken. Maar gelukkig; ze doen er alles aan om ‘de bewoners naar de plek van hun voorkeur te verhuizen’. Daar kun je het dan mee doen. Ik kan me niet voorstellen dat de ouderen staan te popelen om weer te verkassen, ook al is de inrichting van het huis niet meer van deze tijd en voldoen de badkamers niet meer aan de eisen.

Zes jaar geleden ging het Burgemeester Van Randwijckhuis ook al dicht. Tachtig ouderen moesten toen een nieuwe plek zoeken om te wonen. Hun leven lag overhoop maar gelukkig vonden ze allemaal weer woonruimte. Het schijnt dat sommigen van hen in De Lichtenberg terecht zijn gekomen en nu weer moeten verhuizen terwijl ze net zo blij waren met hun kamer. Waar moeten zij en de andere bewoners naar toe? Woonzorgcentrum De Liendert is ook al gesloten. Terug naar een gewone woning is bijna onmogelijk en voor een verpleeghuis zijn ze vaak nog niet slecht genoeg.

Het is natuurlijk overheidsbeleid om ouderen zo lang mogelijk thuis te laten wonen, want dat kost minder geld. Maar het kost enorm veel bloed, zweet en tranen. Mantelzorgers doen wat ze kunnen. Op een gegeven moment gaan ze er zelf bijna aan onderdoor. Moet je nagaan; dan ben je opgelucht dat je vader of moeder uiteindelijk naar De Lichtenberg kan en dan moeten ze daar weer weg. Frustrerend toch?!

Het lijkt wel mens-erger- je- niet, waarbij je als oudere met een beetje pech vlak voor de finish van het speelveld wordt gegooid. Krabbel dan maar weer eens op. Ik heb de neiging om het hele bord van de tafel te flikkeren. Klotezooi!

IMG_8956

Gedrocht

IMG_6339Tien jaar geleden: Pien pakt verwachtingsvol een zelf gekleid beeldje uit haar tas. ,,Oh, wat prachtig…” zeg ik. Ik neem het beeldje van Pien over en zet het bovenop het televisiekastje. Midden in de kamer. Goed te zien voor iedereen. Pien was op dat moment zes en had haar knuffel gekleid. Of iets dat er op leek. Ze keek me vol trots aan en ik kon niets anders dan haar prijzen voor haar kunstwerk. Diezelfde dag laat de Haagse kunstenares Ingrid Mol verwachtingsvol haar versie van de jonge Johan van Oldenbarnevelt zien aan haar opdrachtgevers. Johan en zijn leeuw. Gemaakt van keramiek. De leden van de selectiecommissie knikken goedkeurend en kunnen niets anders dan haar prijzen voor haar kunstwerk.

Wanneer meneer Enzofoort even later thuiskomt wijst hij op de klei op het televisiekastje en vraagt wat het is. ,,Een beeldje van Piens knuffel”, antwoord ik. Meneer Enzofoort trekt een wenkbrauw op en gaat over tot de orde van de dag. Op datzelfde moment evalueert de selectiecommissie de beelden van Ingrid Mol en noemt ze ‘acceptabel’.

Na een tijdje verplaats ik het beeldje van Pien naar haar slaapkamer. Ik zet het op het nachtkastje zodat haar knuffel goed naar zijn evenbeeld kan kijken. De beelden van de jonge Johan van Oldenbarnevelt en zijn leeuw krijgen een plekje bij de Muurhuizen waar de raadpensionaris opgroeide. Buurtbewoners zijn niet echt blij, sommigen noemen de beelden zelfs ‘spuuglelijk’. In overleg met omwonenden wordt afgesproken dat de beelden na tien jaar weggehaald worden.

Het beeldje van Pien was inmiddels naar de boekenkast op de overloop verhuisd. Het viel een keer  terwijl ik een boek uit de kast pakte. Wekenlang lagen de stukken op de plank. Niet lang daarna heb ik de stukken in de container gegooid. Pien heeft er nooit meer naar gevraagd. Maandag worden de beelden van Ingrid Mol weggehaald uit de binnenstad. Ze gaan naar Park Randenbroek. Lekker handig. Daar zijn geen bewoners die actie gaan voeren omdat ze die bijzondere beelden niet in hun achtertuin willen hebben. Met een beetje geluk verdwijnen Van Oldenbarnevelt en zijn leeuw binnen een paar jaar tussen de rododendrons. Als iedereen ze vergeten is, belanden ze alsnog in de container. Niemand die ze mist.

 

safe_image.php

 

Hallo Jumbo!

Ik doe de droger open en haal de schone droge was eruit. Tussen de zwarte T-shirts zie ik het shirt liggen dat vanmiddag schoon moet zijn. Het zwart-gele werkshirt van Pien. Ze heeft hem sinds ze bij de Jumbo op het Neptunusplein werkt. Al een half jaar vult ze de vakken met augurken, blikken soep en rijst. Ineens heeft ze het over de vulploegleider, het halen van de vultijd en spiegelen. En over haar eigen pad. Dat is binnenkort verleden tijd want deze Jumbo stopt over ruim een maand. Dat kregen Pien en haar collega’s deze week te horen.

Het zat er al aan te komen. Twee jaar geleden was er al sprake van dat de Jumbo zou verdwijnen in verband met de komst van de Aldi op hetzelfde plein. Toen bleven ze uiteindelijk toch maar nu is de kogel door de kerk en gaat het echt gebeuren.

Pien nam het nieuws laconiek tot zich. Ze wilde toch al stoppen. Maar ik heb het er best moeilijk mee. Waar moet ik nu de lekkerste Griekse Yoghurt halen en mijn favoriete ribbelchips?

Eigenlijk vind ik het enorm suf van me dat het me zoveel doet. Gek dat ik er zo van baal dat deze winkel na ruim tien jaar verdwijnt. Ik merk dat ik het toch heel fijn vind om precies te weten waar alles staat in een winkel. Ook is het leuk om sommige personeelsleden min of meer op te hebben zien groeien. Ze worden toch een soort bekenden van je. Soms ga ik in de langere rij staan omdat ik dan geholpen word door die aardige caissière met de vrolijke uitstraling. Maar 21 maart sluiten de kassa’s voorgoed en moet het personeel elders aan de slag.

Wat gaat er met het pand gebeuren? Kan het omgetoverd worden tot een aantrekkelijk buurthuis waar iedereen terecht kan voor een bakje koffie en een praatje? Of komt er een Albert Heijn, een Plus of een andere supermarkt? Alles beter dan leegstand, want daar wordt niemand blij van.

Ik loop met de was naar de tafel en haal Piens shirt eruit. “Ik help u graag!” staat er met grote letters op de achterkant. Ik strijk hem glad en vouw hem op. Nog een paar weken…

Dag Jumbo!

IMG_8134