BAROLOSOLO

21Mijn kopje koffie staat naast mijn laptop. Er komt een mailtje binnen van het Amersfoorts Theater Terras. Ik open de mail en klik op ‘draaiboek Barolosolo, 13 juli 2019’. Sinds deze zomer heb ik mij aangesloten bij de groep vrijwilligers die zorgt dat de locatievoorstellingen soepel verlopen en in het draaiboek staat wat mijn taak zal zijn. Ik zoek naar mijn naam zodat ik weet wat ik moet doen morgen. Barolosolo is de tweede theatervoorstelling die Theater Terras deze zomer organiseert.

De vorige voorstelling door het gezelschap BigBinôme, was te zien in de speeltuin aan de Pullstraat in de wijk Kruiskamp. Een thuiswedstrijd voor mij. Ik heb daar samen met andere vrijwilligers bankjes uitgeklapt, mensen ontvangen die per fiets aankwamen en hen de weg gewezen, geld ingezameld na afloop van de voorstelling en tenslotte ook weer geholpen met het opruimen van alles. Eigenlijk stond ik versteld wat er allemaal bij zo’n locatievoorstelling komt kijken. Denk maar eens aan het opvangen van de artiesten, het opbouwen van de speelvloer, het regelen van de techniek, de organisatie van de mobiele bar, het verzorgen van het eten voor vrijwilligers en artiesten, de publiciteit en de coördinatie van dit alles. Voor de voorstelling van morgen is zelfs de medewerking van de brandweer nodig, want bij de voorstelling in het Park van de Tijden in Vathorst moet ook een bassin worden gevuld met water.

Inmiddels heb ik in het draaiboek mijn naam gevonden. Wat zal het deze keer worden? Ik pak mijn koffie erbij en lees; ‘Strijken kostuums artiesten’. Ik verslik me. Dat had ik even niet zien aankomen. Ik kan best strijken, maar meestal is het meneer Enzofoort die deze taak op zich neemt en hij is daar handiger in dan ik. Ik ga op internet op zoek naar informatie over het gezelschap en lees: ‘Een zwembad vol water, een klimrek en twee ingenieuze muzikanten. De een voelt zich als een vis in het water en plonst er met bombarie in rond. De ander heeft watervrees en doet werkelijk álles om droge voeten te houden.’ Leuke tekst, maar mij gaat het vooral om de foto’s. Ik bestudeer ze nauwkeurig. De broeken en overhemden lijken me geen probleem. Maar die jasjes. Of me dat gaat lukken?

Advertenties

Afkoelen

IMG_4324,,Heb jij er iets van gemerkt in het zwembad?” Ik kijk naar dochter Pien die net haar badlaken van de waslijn haalt. Pien kijkt me verbaasd aan. ,,Wat bedoel je?” ,,Er was een flinke vechtpartij in het Bosbad” antwoord ik. Pien schudt haar hoofd. ,,Nee, het was wel heel erg druk want er kon op een gegeven moment bijna niemand meer bij. Ook werd er steeds omgeroepen dat je moest oppassen op je spullen, maar verder heb ik niets gemerkt.” We lopen samen naar binnen. ,,En klierige jongens?”, vraag ik terwijl ze haar handdoek op tafel legt en naar de keuken loopt. ,,Klierige jongens heb je altijd”, antwoordt ze. Ja, dat is waar. Ik denk aan de keren dat ik zelf als tiener in het zwembad lag. Jongens van een jaar of veertien die zichzelf heel stoer vonden. Ze praatten net iets te hard, renden te dicht langs je badlaken en sprongen te dicht bij je in het water. Toen vond ik het irritant, nu denk ik; hormonen.

,,Er waren trouwens wel twee beveiligers en dat waren best indrukwekkende mannen. Daar wil je geen ruzie mee krijgen”, grinnikt Pien terwijl ze in de vriezer naar een ijsje zoekt. Zij had dus niets gemerkt, waarschijnlijk was ze net op tijd weg. Maar het zal je maar gebeuren. Geniet je van de zon, de warmte en het koele water, beland je zomaar middenin een vechtpartij. En niet zo’n kleintje ook. Wat is er gebeurd waardoor de vlam in de pan sloeg? Hadden de dames in kwestie al ruzie voordat ze het zwembad binnen kwamen? En waarom werd het zo’n massale vechtpartij? Waarom sprongen ze niet meteen in het water om af te koelen maar gingen ze meppen?

Ik vind het echt verschrikkelijk dat er beveiliging nodig is in een zwembad, op een plek waar het juist gezellig en ontspannen hoort te zijn. Dat er deze week zelfs politie aan te pas moest komen is al helemaal idioot. Wat mij betreft krijgen alle onruststokers een bosbadverbod. Maar hoe herken je ze bij de kassa? Ik heb wel een idee. Alle irritante badgasten krijgen bij scheldpartijen of opstootjes de tekst “doeslief” op hun voorhoofd geschreven. Met watervaste stift. Blijft lekker lang zitten.

TOPPERTJE

In de top drie staan. Dat klinkt waanzinnig. Meestal sta je dan op de tweede of de derde plek anders communiceer je wel dat je bovenaan staat. Amersfoort staat ook in een top drie. De stad staat derde op de sociaaleconomische ranglijst van de vijftig grootste gemeenten. Ik las het en voelde trots. Wauw, in die stad woon ik! Maar het zette mij ook aan het denken, want wat zegt het eigenlijk? Het blijft een dingetje; het interpreteren van getallen.

Amersfoort doet het onder meer goed omdat er verhoudingsgewijs weinig werklozen zijn en de groep bijstandsgerechtigden laag is. Dat is natuurlijk geweldig. Ondertussen lees ik ook dat Amersfoort op de negende plek staat van snelst gegroeide gemeente. Als ik dan door ga denken; alleen mensen met een baan en een flinke portemonnee komen in Amersfoort wonen. Zij kunnen een huis kopen of hebben geld voor hoge huren. Mensen die een sociale huurwoning willen komen niet zo snel onze kant op. De wachtlijst is immers een jaar of negen. Misschien is dit wel een van de redenen waarom we verhoudingsgewijs zo weinig mensen in onze stad hebben wonen die werkloos zijn. Zonder baan kom je er niet in.

De armoede in Amersfoort schijnt ook mee te vallen. Tenminste…als je het vergelijkt met andere steden. Toch lees ik dat het aantal huishoudens in de stad dat rond moet komen van minder dan het sociaal minimum op 9 procent ligt. Huh? Dat is bijna één op de tien mensen! Dat betekent dat er in een gemiddelde schoolklas zo’n 3 kinderen zitten die echt in armoede opgroeien. Ik vind het schokkende cijfers.

Het blijft een dingetje, zo’n ranglijst. Het is leuk om mee te schermen, om te kunnen zeggen; ik woon in een top drie stad. Maar je zult maar met een kleine uitkering rond moeten komen en wekelijks naar de voedselbank moeten fietsen om toch nog wat extra eten te krijgen. Net zoals de werkloosheidcijfers. Die kunnen dan wel laag zijn, maar als jij als vijftigjarige je een ongeluk solliciteert en afwijzing na afwijzing krijgt dan kunnen die cijfers je gestolen worden. Kortom; een schouderklopje voor alles wat goed gaat in onze stad. Maar er blijft werk aan de winkel, dat is wel duidelijkIMG_0090

Zij, Amersfoort

,,Hoe werkt deze app dan?” Meneer Enzofoort laat me zien hoe de Koningsdag Amersfoort app werkt. Eigenlijk een beetje overdreven, want het enige dat ik wil gaan doen is vanavond lekker swingen bij Diggy Dex op het Eemplein, morgenochtend met koffie en een tompouce voor de televisie zitten en daarna een rondje Bloemendalsestraat lopen. Verder vind ik het wel prima. Ik behoor tot de groep mensen die niet veel heeft met Koningsdag. Meneer Enzofoort is juist fan. Dochter Pien hangt daar een beetje tussen.

,,Ik moet er niet aan denken om een prinses te zijn”, zegt ze. ,,Krijg je wel lekker veel zakgeld”, is mijn eerste reactie. Dat is ook al zoiets waar ik mij aan erger; de enorme bedragen die omgaan binnen de Koninklijke familie en het feit dat ze hun eigen feestjes niet hoeven te betalen.

,,Je wordt wel erg zuur”, zegt meneer Enzofoort. Hij heeft gelijk. Ik begin op een oude mopperkont te lijken.  Misschien is er sprake van enige jalousie. Meneer Enzofoort draagt inmiddels een speciaal polsbandje want hij mag de presentatie doen op het Lieve Vrouwe Kerkhof, mijn collega Ibrahim is een van de verhalenvertellers, Wethouder Hans Buijtelaar mag Dj spelen, maar mijn telefoon bleef stil.

,,Het is een enorme reclame voor de stad”. Meneer Enzofoort kijkt trots. ,,Miljoenen mensen zien hoe mooi het is”, voegt hij toe. ,,Dan worden we een soort Giethoorn”, mopper ik. ,,Ja, dan komen er allemaal Japanners naar Amersfoort en die gaan in je tuin zitten picknicken”, voegt Pien er lachend aan toe.

Ik gun ieder zijn feestje maar ik heb er ook wel wat moeite mee. Jammer dat het niet meer een gewoon feest kan zijn zonder roadblocks in de straat, camera’s aan de muren en veiligheidsmaatregelen van hier tot ginder. En wat te denken van al die kosten en uren die er in zitten.

,,Het is toch ook van de zotte dat langs de route alles schoongemaakt wordt speciaal voor de Koninklijke familie”, sputter ik nog een beetje tegen. ,,Nou, dat vind ik niet zo raar”. Meneer Enzofoort kijkt me wat pesterig aan. ,,Wanneer je moeder komt dan werk jij je toch ook een slag in de rondte om alles schoon en netjes te maken?”. Hij heeft een punt.IMG_2764

Cultuuroptimist

“We zoeken 500 cultuuroptimisten en dan kan We Are Public van start in Amersfoort”. Ik zie deze oproep langskomen op facebook. Het maakt mij nieuwsgierig. Cultuuroptimist. Alleen het woord op zich zorgt al voor een vrolijk gevoel. Er zit iets van verwachting in. Creativiteit. Positiviteit.

Ik klik op het bijgevoegde filmpje. Grappig. Mijn buurman Coen en zijn zoon Diede komen onverwachts voorbij. Ze vertellen samen met andere cultuurliefhebbers wat We Are Public inhoudt. Voor 17 euro per maand investeer je in cultuur. Je krijgt voor dat geld een pas waarmee je gratis naar wat minder bekende voorstellingen kunt in onder meer Nieuwe Erven, De Lieve vrouw, Fluor en Bibliotheek Eemland.

Het enthousiasme van de Amersfoorters op het filmpje is aanstekelijk. Ik word er nieuwsgierig van en struin de website van We Are Public af. Er zijn maandelijks minimaal 30 voorstellingen waar je met de pas terecht kunt. Het klinkt als een avontuur. Het nodigt je uit om naar voorstellingen te gaan waar je anders niet zo snel aan denkt.

Dat doet me denken aan de periode dat ik als cultuurverslaggever bij Radio M Utrecht werkte. Van een collega kreeg ik wekelijks een lijstje met toneelstukken, dansvoorstellingen, en andere creatieve uitingen waar ik naar toe moest. Of mocht. Want meestal was het puur genieten. Ik kwam bij ontroerend mooie kindervoorstellingen, zag experimenteel theater in onbekende zaaltjes, sprak met beginnende artiesten en genoot van al het onverwachte.

Wat zou er de komende weken op het programma staat bij We Are Public?  Ik klik op de agenda. Vanavond ‘Het temmen van de Feeks’ door Toneelschuur Producties in De Lieve Vrouw en morgen de bluesrockband ‘The Grand East’ in Fluor. En zo zijn er nog veel meer voorstellingen waar je naar toe kunt met de pas. Het gaat kriebelen. Ik ben wel toe aan wat positiviteit. Heb zin in voorstellingen van theatermakers die vol enthousiasme wat cultuur toevoegen aan de stad.

Ik denk dat ik het ga proberen. Kijken welke ontdekkingsreis ik de komende maanden ga maken. Hopelijk zijn er voldoende cultuuroptimisten want We Are Public kan alleen doorgaan wanneer er voor 1 mei 500 Amersfoorters deelnemen aan dit initiatief. Dat moet toch lukken in een stad als Amersfoort?

 

 

 

Gelijkwaardig

,,Jemig. Wat belachelijk”, zegt dochter Pien wanneer ze hoort dat het vandaag Internationale Vrouwendag is. Ik moet lachen om de blik in haar ogen en vertel haar dat deze dag is ontstaan omdat vrouwen op wilden komen voor het recht op arbeid en het kiesrecht. ,,Maar dat is toch geregeld, dan is zo’n speciale dag toch nergens meer voor nodig?”, zegt Pien terwijl ze een appel van de fruitschaal pakt. Als ze even later met haar schooltas naar buiten loopt bedenk ik me dat er al heel wat is veranderd in de wereld.

Neem nou mijn moeder. Inmiddels drieëntachtig jaar. Toen zij jong was waren er nog grote verschillen tussen mannen en vrouwen. Mijn moeder wilde kleuterjuf worden en heeft tijdens die studie hard moeten werken om het geld voor de opleiding te verdienen. Ze haalde haar bevoegdheid en genoot enorm van het werken met kinderen. De toekomst lag open. Totdat ze met mijn vader ging trouwen, toen werd ze eervol ontslagen. Zo ging dat in die tijd.

Ik werkte in de journalistiek toen ik meneer Enzofoort tegen kwam. Stel je voor dat ik daarmee had moeten stoppen op het moment dat ik met hem ging trouwen? Ik zou ontploft zijn van woede. Gelukkig kon ik gewoon doorwerken. Ook toen Teun en Pien geboren werden. Meneer Enzofoort was even vaardig in het verwisselen van luiers als ik en nog steeds verdelen we de huishoudelijke taken evenredig. Een was draaien of stofzuigen? Meneer Enzofoort draait er zijn hand niet voor om. En ik moet toegeven; hij is de beste kok van ons tweeën.

Ik ben benieuwd hoe de toekomst van Pien er uit zal zien. Ze wil, net als mijn moeder destijds, juf worden. Zal zij ook een baantje moeten nemen om haar studie aan de Pabo te kunnen bekostigen? Gaat ze trouwen? En zal ze de zorg voor het huishouden en de kinderen ook zo goed kunnen verdelen met haar partner?

Voorlopig ligt de focus van Pien op vanavond. Dan gaat ze voor het eerst officieel werken. In een ijssalon. Toch mooi dat er destijds actie is gevoerd zodat niet alleen mannen recht hebben op arbeid. Daar plukt ook Pien nu de vruchten van.fdf13b50-6ac6-4175-ac7c-c57b9b1a85bc

 

Etherdiscipline

‘Dus als we wat verdachts zien kunnen we dat daar op zetten? Spannend.’ Een van mijn buren reageert op een voorstel om een buurtapp te beginnen voor onze straat Kruiskamp.Een buurtapp waarmee we elkaar kunnen waarschuwen wanneer we iets verdachts zien. Het kan geen toeval zijn. Deze week werd bekend gemaakt dat Amersfoort veiliger is geworden maar dat dat niet in alle wijken zo wordt ervaren. Vooral in de Kruiskamp en Koppel voelen bewoners zich onveilig terwijl er eigenlijk niet zoveel misdrijven worden gepleegd. Ik ga na wat ik zelf heb meegemaakt de afgelopen tijd.

Een half jaar geleden vond ik in de poort allemaal sieraden tussen het onkruid. Via facebook heb ik de eigenaar op kunnen sporen. Die was er blij mee, maar de dure en waardevolle sieraden ontbraken. Het idee dat iemand inbreekt in een woning en dan zijn buit bij mij achter in de poort uitzoekt is niet echt fijn. Verder schrok ik laatst wakker van glasgerinkel. Bij mijn overbuurman was een steen door het raam gegooid. Ik zag nog net de dader weglopen. Dit heb ik overigens niet gemeld bij de politie want ik had niet de illusie dat ze er wat mee zouden doen.Ook werd ik laatst midden in de nacht wakker van gepraat. In een auto voor ons huis zaten drie jongens. Ze rookten wat en keken op hun mobiel. Het was half vier ’s nachts. Ze deden in principe niets, maar ondertussen lag ik met een ietwat verhoogde hartslag wakker. Ze bleven een uur lang staan. Ik had het wel fijn gevonden om op dat moment een buurtapp te hebben. Even overleggen met buren die ook wakker lagen of de politie gebeld moest worden of niet.

Er gebeurt eigenlijk best veel bij ons in de straat maar écht onveilig voel ik mij niet. Toch heb ik de Buurtapp geïnstalleerd. Om eerlijk te zijn begrijp ik nog niet hoe het precies werkt.  Ik weet wel dat ik alleen maar een appje wil krijgen wanneer er iets verdachts in de straat gebeurt. Recepten uitwisselen, vragen over iemands gezondheid of opmerkingen over het weer doe ik liever tijdens een praatje over de schutting. Ik ben benieuwd. Alles valt of staat met voldoende etherdiscipline!

IMG_1266