Zij, Amersfoort

,,Hoe werkt deze app dan?” Meneer Enzofoort laat me zien hoe de Koningsdag Amersfoort app werkt. Eigenlijk een beetje overdreven, want het enige dat ik wil gaan doen is vanavond lekker swingen bij Diggy Dex op het Eemplein, morgenochtend met koffie en een tompouce voor de televisie zitten en daarna een rondje Bloemendalsestraat lopen. Verder vind ik het wel prima. Ik behoor tot de groep mensen die niet veel heeft met Koningsdag. Meneer Enzofoort is juist fan. Dochter Pien hangt daar een beetje tussen.

,,Ik moet er niet aan denken om een prinses te zijn”, zegt ze. ,,Krijg je wel lekker veel zakgeld”, is mijn eerste reactie. Dat is ook al zoiets waar ik mij aan erger; de enorme bedragen die omgaan binnen de Koninklijke familie en het feit dat ze hun eigen feestjes niet hoeven te betalen.

,,Je wordt wel erg zuur”, zegt meneer Enzofoort. Hij heeft gelijk. Ik begin op een oude mopperkont te lijken.  Misschien is er sprake van enige jalousie. Meneer Enzofoort draagt inmiddels een speciaal polsbandje want hij mag de presentatie doen op het Lieve Vrouwe Kerkhof, mijn collega Ibrahim is een van de verhalenvertellers, Wethouder Hans Buijtelaar mag Dj spelen, maar mijn telefoon bleef stil.

,,Het is een enorme reclame voor de stad”. Meneer Enzofoort kijkt trots. ,,Miljoenen mensen zien hoe mooi het is”, voegt hij toe. ,,Dan worden we een soort Giethoorn”, mopper ik. ,,Ja, dan komen er allemaal Japanners naar Amersfoort en die gaan in je tuin zitten picknicken”, voegt Pien er lachend aan toe.

Ik gun ieder zijn feestje maar ik heb er ook wel wat moeite mee. Jammer dat het niet meer een gewoon feest kan zijn zonder roadblocks in de straat, camera’s aan de muren en veiligheidsmaatregelen van hier tot ginder. En wat te denken van al die kosten en uren die er in zitten.

,,Het is toch ook van de zotte dat langs de route alles schoongemaakt wordt speciaal voor de Koninklijke familie”, sputter ik nog een beetje tegen. ,,Nou, dat vind ik niet zo raar”. Meneer Enzofoort kijkt me wat pesterig aan. ,,Wanneer je moeder komt dan werk jij je toch ook een slag in de rondte om alles schoon en netjes te maken?”. Hij heeft een punt.IMG_2764

Advertenties

Cultuuroptimist

“We zoeken 500 cultuuroptimisten en dan kan We Are Public van start in Amersfoort”. Ik zie deze oproep langskomen op facebook. Het maakt mij nieuwsgierig. Cultuuroptimist. Alleen het woord op zich zorgt al voor een vrolijk gevoel. Er zit iets van verwachting in. Creativiteit. Positiviteit.

Ik klik op het bijgevoegde filmpje. Grappig. Mijn buurman Coen en zijn zoon Diede komen onverwachts voorbij. Ze vertellen samen met andere cultuurliefhebbers wat We Are Public inhoudt. Voor 17 euro per maand investeer je in cultuur. Je krijgt voor dat geld een pas waarmee je gratis naar wat minder bekende voorstellingen kunt in onder meer Nieuwe Erven, De Lieve vrouw, Fluor en Bibliotheek Eemland.

Het enthousiasme van de Amersfoorters op het filmpje is aanstekelijk. Ik word er nieuwsgierig van en struin de website van We Are Public af. Er zijn maandelijks minimaal 30 voorstellingen waar je met de pas terecht kunt. Het klinkt als een avontuur. Het nodigt je uit om naar voorstellingen te gaan waar je anders niet zo snel aan denkt.

Dat doet me denken aan de periode dat ik als cultuurverslaggever bij Radio M Utrecht werkte. Van een collega kreeg ik wekelijks een lijstje met toneelstukken, dansvoorstellingen, en andere creatieve uitingen waar ik naar toe moest. Of mocht. Want meestal was het puur genieten. Ik kwam bij ontroerend mooie kindervoorstellingen, zag experimenteel theater in onbekende zaaltjes, sprak met beginnende artiesten en genoot van al het onverwachte.

Wat zou er de komende weken op het programma staat bij We Are Public?  Ik klik op de agenda. Vanavond ‘Het temmen van de Feeks’ door Toneelschuur Producties in De Lieve Vrouw en morgen de bluesrockband ‘The Grand East’ in Fluor. En zo zijn er nog veel meer voorstellingen waar je naar toe kunt met de pas. Het gaat kriebelen. Ik ben wel toe aan wat positiviteit. Heb zin in voorstellingen van theatermakers die vol enthousiasme wat cultuur toevoegen aan de stad.

Ik denk dat ik het ga proberen. Kijken welke ontdekkingsreis ik de komende maanden ga maken. Hopelijk zijn er voldoende cultuuroptimisten want We Are Public kan alleen doorgaan wanneer er voor 1 mei 500 Amersfoorters deelnemen aan dit initiatief. Dat moet toch lukken in een stad als Amersfoort?

 

 

 

Gelijkwaardig

,,Jemig. Wat belachelijk”, zegt dochter Pien wanneer ze hoort dat het vandaag Internationale Vrouwendag is. Ik moet lachen om de blik in haar ogen en vertel haar dat deze dag is ontstaan omdat vrouwen op wilden komen voor het recht op arbeid en het kiesrecht. ,,Maar dat is toch geregeld, dan is zo’n speciale dag toch nergens meer voor nodig?”, zegt Pien terwijl ze een appel van de fruitschaal pakt. Als ze even later met haar schooltas naar buiten loopt bedenk ik me dat er al heel wat is veranderd in de wereld.

Neem nou mijn moeder. Inmiddels drieëntachtig jaar. Toen zij jong was waren er nog grote verschillen tussen mannen en vrouwen. Mijn moeder wilde kleuterjuf worden en heeft tijdens die studie hard moeten werken om het geld voor de opleiding te verdienen. Ze haalde haar bevoegdheid en genoot enorm van het werken met kinderen. De toekomst lag open. Totdat ze met mijn vader ging trouwen, toen werd ze eervol ontslagen. Zo ging dat in die tijd.

Ik werkte in de journalistiek toen ik meneer Enzofoort tegen kwam. Stel je voor dat ik daarmee had moeten stoppen op het moment dat ik met hem ging trouwen? Ik zou ontploft zijn van woede. Gelukkig kon ik gewoon doorwerken. Ook toen Teun en Pien geboren werden. Meneer Enzofoort was even vaardig in het verwisselen van luiers als ik en nog steeds verdelen we de huishoudelijke taken evenredig. Een was draaien of stofzuigen? Meneer Enzofoort draait er zijn hand niet voor om. En ik moet toegeven; hij is de beste kok van ons tweeën.

Ik ben benieuwd hoe de toekomst van Pien er uit zal zien. Ze wil, net als mijn moeder destijds, juf worden. Zal zij ook een baantje moeten nemen om haar studie aan de Pabo te kunnen bekostigen? Gaat ze trouwen? En zal ze de zorg voor het huishouden en de kinderen ook zo goed kunnen verdelen met haar partner?

Voorlopig ligt de focus van Pien op vanavond. Dan gaat ze voor het eerst officieel werken. In een ijssalon. Toch mooi dat er destijds actie is gevoerd zodat niet alleen mannen recht hebben op arbeid. Daar plukt ook Pien nu de vruchten van.fdf13b50-6ac6-4175-ac7c-c57b9b1a85bc

 

Etherdiscipline

‘Dus als we wat verdachts zien kunnen we dat daar op zetten? Spannend.’ Een van mijn buren reageert op een voorstel om een buurtapp te beginnen voor onze straat Kruiskamp.Een buurtapp waarmee we elkaar kunnen waarschuwen wanneer we iets verdachts zien. Het kan geen toeval zijn. Deze week werd bekend gemaakt dat Amersfoort veiliger is geworden maar dat dat niet in alle wijken zo wordt ervaren. Vooral in de Kruiskamp en Koppel voelen bewoners zich onveilig terwijl er eigenlijk niet zoveel misdrijven worden gepleegd. Ik ga na wat ik zelf heb meegemaakt de afgelopen tijd.

Een half jaar geleden vond ik in de poort allemaal sieraden tussen het onkruid. Via facebook heb ik de eigenaar op kunnen sporen. Die was er blij mee, maar de dure en waardevolle sieraden ontbraken. Het idee dat iemand inbreekt in een woning en dan zijn buit bij mij achter in de poort uitzoekt is niet echt fijn. Verder schrok ik laatst wakker van glasgerinkel. Bij mijn overbuurman was een steen door het raam gegooid. Ik zag nog net de dader weglopen. Dit heb ik overigens niet gemeld bij de politie want ik had niet de illusie dat ze er wat mee zouden doen.Ook werd ik laatst midden in de nacht wakker van gepraat. In een auto voor ons huis zaten drie jongens. Ze rookten wat en keken op hun mobiel. Het was half vier ’s nachts. Ze deden in principe niets, maar ondertussen lag ik met een ietwat verhoogde hartslag wakker. Ze bleven een uur lang staan. Ik had het wel fijn gevonden om op dat moment een buurtapp te hebben. Even overleggen met buren die ook wakker lagen of de politie gebeld moest worden of niet.

Er gebeurt eigenlijk best veel bij ons in de straat maar écht onveilig voel ik mij niet. Toch heb ik de Buurtapp geïnstalleerd. Om eerlijk te zijn begrijp ik nog niet hoe het precies werkt.  Ik weet wel dat ik alleen maar een appje wil krijgen wanneer er iets verdachts in de straat gebeurt. Recepten uitwisselen, vragen over iemands gezondheid of opmerkingen over het weer doe ik liever tijdens een praatje over de schutting. Ik ben benieuwd. Alles valt of staat met voldoende etherdiscipline!

IMG_1266

 

 

Zestien

30 augustus 2001. Het Elizabeth Ziekenhuis in Amersfoort. Het is vlak voor middernacht. Ik kan het bijna niet geloven. De baby die ze me laten zien is mijn zoon. Onze zoon. Met zijn grote blauwe ogen kijkt hij ons aan. Welkom op de wereld Pim, zeggen we zacht. Diezelfde zin gebruikten we ook voor zijn geboortekaartje.

Nu zijn we zestien jaar verder. Het kleine ventje van toen is inmiddels boven ons beiden uitgegroeid. Zijn kleine vertederende handen zijn grote scheppen geworden. Zijn ienieminievoetjes maat 45. Wanneer hij zijn oma’s gedag zegt vouwt hij zijn bovenlichaam bijna over hen heen.

Vandaag keek ik naar hem en zag een twinkeling in zijn ogen. Een twinkeling die ik ineens herkende. Mijn vader had dat soms ook. Een binnenpretje, iets ondeugends. Ineens miste ik mijn vader enorm. Pim was vijf toen zijn pake overleed en hij herinnert zich weinig van mijn vader. Een paar foto’s vullen zijn geheugen op. Al elf jaar geen pake. Geen pake die hem wijst op de wonderen in de natuur. Geen pake die hem vertelt hoe je een kast moet timmeren. Ik had zo graag gewild dat mijn vader dit moment met ons mee zou hebben gemaakt.

Zestien jaar. Een mijlpaal. Steeds meer loslaten. Andere gesprekken. Onvoorwaardelijke liefde.  Het is alsof er een nieuwe fase aanbreekt. Van kind naar volwassene. Van dat kleine jongetje dat mij nodig had naar een zoon die zelf zijn weg vindt en die mij kan ondersteunen als dat nodig is. Ik vind het wel ‘een dingetje’. Zestien jaar.IMG_4889

Ritme…

Hopeloos ouderwets ben ik, maar ik vind het fijn; een papieren agenda. De laatste weken lag hij stilletjes in een la, maar vorige week heb ik hem weer tevoorschijn gehaald. Reden? Het eind van de vakantie is aangebroken, het nieuwe schooljaar begint. Langzaam vullen de dagen zich weer met afspraken. Er komen steeds meer notities in te staan.  Ik zoek in mijn mail op wanneer Circus voor Pien weer begint en check meteen hoe het ook alweer zat met de eerste lesdag van Teun. Dinsdag is het zover. Even kennismaken met zijn nieuwe klasgenoten, wat opdrachten doen en dan woensdag naar school volgens het nieuwe lesrooster. Dochter Pien begint haar derde jaar met een sportieve kennismakingsbijeenkomst.

Terwijl de één best alweer zin heeft in school, moet de ander daar nog niet aan denken. Leuk ook om te zien hoe verschillend ze naar de komende week kijken. Waar de één de doos met boeken nog nauwelijks bekeken heeft, heeft de ander al het lesmateriaal al uitgebreid bestudeerd, nieuwe schriften gekocht, boeken gekaft en gekeken wie de klasgenoten zijn.

Ik blader door mijn agenda en zie wat vergaderingen en andere afspraken staan. Aan de ene kant heb ik wel zin om weer aan de slag te gaan, aan de andere kant word ik altijd wat weemoedig van het feit dat de vakantie ten einde is. Ik hou wel van vrijheid. Zes weken lang bijna geen verplichtingen. Zes weken lang geen wekker. Ze zijn omgevlogen. Vanaf volgende week gaan we weer mee in het ritme van de wereld om ons heen.

Maar een beetje reuring is ergens ook wel weer fijn. Vakantiegangers zijn inmiddels weer terug en in de stad zie je steeds meer bekende koppen. Vorige week was ik bij “kannen en kruiken” en heb ik gekeken naar een voorstelling van Theaterterras. Donderdagavond bekeek ik met vriendinnen een bijzondere film op het Lieve Vrouweplein en straks ga ik samen met mijn 88-jarige buurman Atze naar Theater de Lieve Vrouw om een film over Rodin te bekijken.

Vanaf volgende week weer de wekker op zeven uur. De lunchboxen komen weer uit de la. Slingerende schooltassen. Drukte rondom de wastafel omdat we allemaal rond dezelfde tijd onze tanden willen poetsen. Gelukkig hebben we volgende week nog theaterfestival Spoffin om onze zinnen te verzetten en vieren we nog een verjaardagsfeest. Maar dan wordt het menes. Dan zitten we weer in het ritme, ik kijk er nog niet naar uit.IMG_4822

 

 

 

Heimelijk genoegen

ikea-1376853_960_720,,Oh, dat wil ik eigenlijk ook altijd al een keer doen.” Een moeder kijkt naar haar jonge dochtertje. Die had net een aanloop genomen en sprong enthousiast op het grote, opgemaakte bed.,,Weet je wat…” zegt de moeder ,,ik doe het gewoon.”  Ze neemt een aanloop en duikt giechelend op het dekbed en de kussens.

Meneer Enzofoort, Teun en ik worden er vrolijk van. Een oudere man niet. ,,De dames van de IKEA hebben vanavond een flinke klus om al die bedden weer netjes op te maken”, moppert hij zuur. Ondertussen zien we ook andere kinderen op bedden springen.  Sommige moeders ogen vermoeid en proberen hun kroost in het gareel te houden.

Zo’n woonwarenhuis maakt het kind in je los. Ook mijn 15-jarige puber heeft zich eerder dit jaar prima vermaakt in deze Zweedse winkel. ,,Hier deden we verstoppertje”, zegt hij terwijl we langs de afdeling met kasten lopen. ,,Mijn hart klopte zo hard dat ik dacht dat degene die me zocht het ook wel hoorde.” Ik kijk naar mijn zoon Teun en bedenk dat hij in kasten tot 1 meter 80 wel flink heeft moeten bukken. Hij is het laatste jaar de lucht in geschoten.

Vroeger als klein mannetje vond hij een bezoek aan deze winkel een waar uitje, Wanneer gaan we weer eens naar AKIA”, vroeg hij toen hij een jaar of zes was. Sindsdien hebben wij het in ons gezin over de AKIA. De ballen in de ballenbak waren niet aan hem besteed, maar hij was dol op de Zweedse balletjes in het restaurant.

We slenteren de winkel door en ik word steeds hebberiger. Ik houd me in, maar koop natuurlijk toch meer dan ik had bedacht. Fantastisk Servetten, een Lyckad ovenschaal, een Knalla rugzak en nog wat dingen. Bij de kassa tikken we zo’n zeventig euro af.

Dan volgt nog traditiegetrouw het broodje hotdog. Maar wat een tegenvaller: de gebakken uitjes en de zure bommen zijn er niet meer. Alleen de keuze uit drie soorten saus; mosterd, ketchup of hotdogsaus. Ik loop nog even rond om te kijken of ik ze niet per ongeluk gemist heb, maar nee. Afgeschaft. Wat een teleurstelling. Een uitje zonder uitje. Ter compensatie neem ik een ijsje. Een extra grote.