Nieuwsgierig

Uren bracht ik er door. Eerst op de kinderafdeling, maar al snel op de afdeling voor volwassenen. Mijn hoofd ietwat scheef zodat ik de titels van de boeken goed kon lezen. Ik pakte een boek uit de kast, las de achterkant en als die interessant was nam ik het boek mee. Meestal leende ik het maximale aantal boeken. Mijn rugzak was amper te tillen. Thuisgekomen verslond ik ze, zittend op de grond tegen de verwarming in de huiskamer. Lezen gaf me rust en maakte mijn wereld groter. Ik was vooral dol op waargebeurde verhalen. Die maakten vaak de meeste indruk op mij.

Hoe gaaf is het dan ook dat er morgen een Mensenbieb is. Bij de espressobar van de bibliotheek op het Eemplein kun je mensen lenen die hun eigen verhaal vertellen. Je kunt kiezen uit onder meer een boek met een bipolaire stoornis, iemand die homoseksueel is en christen, een mens met niet aangeboren hersenletsel en zo zijn er nog veel meer boeken met een bijzondere inhoud. Je mag de menselijke boeken twintig minuten lenen en je mag ze in die tijd alles vragen, maar de boeken hoeven niet op alles antwoord te geven. Een ezelsoor vouwen in het boek om te weten waar je gebleven bent mag niet en je moet de boeken ook ongeschonden teruggeven.

Ik kan me voorstellen dat het even wennen is. Blader je rustig door het boek, ga je van de hak op de tak of ga je de diepte in? Deze prachtige kans laat ik in ieder geval niet voorbij gaan. Zelf heb ik twee boeken uit de Mensenbieb gereserveerd en ik vind het best spannend. Hoe zal het gesprek verlopen, durf ik alles te vragen wat ik wil weten, leest het boek prettig?

Niet alle levende boeken van de Mensenbieb zijn al gereserveerd dus jij kunt morgen ook nog zo’n boek lenen. Dat kan via de website van de bibliotheek of misschien ook wel ter plekke.  Is het onderwerp van jouw keuze al uitgeleend of heb je morgenmiddag geen tijd? Kijk dan eens om je heen. Want ik weet zeker; iedereen heeft een uniek verhaal. Maar je moet die verhalen weten te vinden en morgen liggen ze zo voor het opscheppen. Grijp die kans!

img_6260

Advertenties

Regenboog

img_6156

We waren er stil van. Wat een prachtig gezicht; een regenboog boven Hoogland West. Meneer Enzofoort stond stil en pakte zijn mobieltje om er foto’s van te nemen. De kleuren waren zo helder! Het leek even alsof er een God was die ons iets duidelijk wilde maken die zondagochtend.

Mijn hele leven heb ik wat gehad met regenbogen. In de jaren tachtig breide mijn moeder een hele lange sjaal in diezelfde felle kleuren. Toen was een regenboog nog gewoon een natuurverschijnsel.  Ik wist weinig van homo’s, transgenders en alle aanverwante zaken. Ja, ik had een nicht met een vriendin en een neef met een vriend. Dat was toen al geen big deal.

Maar nu, bijna veertig jaar later, komt de Nashville-verklaring uit de kast en SGP-voorman Van der Staaij ondertekende het pamflet. Niet heel bijzonder want hij staat er al jaren achter. Ergens waardeer ik Van der Staaij die achter zijn eigen idiote ideeën blijft staan, ondanks de kritiek. Vrijheid van meningsuiting toch? Maar wanneer een theologiedocent de ‘genderideologie’ vergelijkt met het gedachtengoed van de nazi’s, dan ga je echt te ver. Toen ik een petitie zag met een anti-Nashville verklaring tekende ik die dan ook meteen. De algehele verontwaardiging deed mij goed en mijn hart maakte een sprongetje toen ik de regenboogvlag zag hangen bij het stadhuis.

Maar als ik er over nadenk word ik verdrietig. Wat idioot dat we het nodig vinden om te laten zien dat we tegen de verklaring zijn. Het zou toch niet moeten hoeven! Wanneer ik nu mijn regenboogarmband draag is het bijna een statement. Eigenlijk is dat dieptriest.En als ik dan lees dat een predikant bidt voor de homoseksuelen en transgenders dan word ik pissig. Hij hoeft niet voor hen te bidden. Bid voor de kortzichtigheid van je eigen gemeenschap. Bid voor jezelf, dat je zelf maar verdraagzaam mag zijn. Als je bid voor homo’s en transgenders dan lijkt het alsof je boven hen staat, dat vind ik aanmatigend.

Wij zagen zondagochtend die prachtige regenboog. Licht dat uiteengaat in meerdere kleuren. Wat een diversiteit, wat een pracht! Van der Staaij zat op dat moment waarschijnlijk in de kerk. Met zijn ogen dicht. Blind voor de werkelijkheid buiten. Toch zonde!

 

Vreugdevuur

Ze zijn teleurgesteld. En niet zo’n beetje ook. Jongeren uit de Kruiskamp die van plan waren maandag naar het vreugdevuur bij de brug bij Flint te gaan kunnen thuisblijven want dit jaar komt er geen vreugdevuur in de wijk. Vorig jaar was de laatste keer. Dat hadden de organisatoren van het vreugdevuur destijds al aangegeven. Ze waren niet verplicht te stoppen, maar vonden het zelf ook wel welletjes. Zo gaat dat, er is een groep enthousiaste mensen die zich ergens voor in zet en na een aantal jaar is het klaar.

Ook het vreugdevuur dat eerder gehouden werd voor de kerk op de Noorderwierweg is afgeschaft. De laatste keer dat daar een stapel hout in de fik ging was drie jaar geleden.Dat vreugdevuur werd te gevaarlijk en er werd geen vergunning meer voor afgegeven; veiligheid voor alles. Dit jaar komt er in plaats van dit vreugdevuur een feest in de wagenwerkplaats. Ook leuk.

Liefhebbers van een groot vuur kunnen zullen dit jaar moeten uitwijken naar Schuilenburg, want daar is dit jaar het enige grote georganiseerde vuur te zien bij de Verdiweg. Voor dit vuur is een vergunning aangevraagd en afgegeven. Om het wegdek niet te beschadigen plaatst de gemeente een container.Dat was inderdaad wel een dingetje bij het vreugdevuur bij schouwburg Flint. Elk jaar was het wegdek flink beschadigd, ondanks een flinke ondergrond van zand. Om nu te zeggen dat ik jaarlijks naar de brug liep om het vreugdevuur van dichtbij mee te maken. Nee… daar was ik veel te schijterig voor. Toen de kinderen nog klein waren vond ik het vuur te groot en toen ik een paar jaar geleden wel moed had verzameld om naar het vuur te gaan kwam er van alle kanten vuurwerk op mij af.

Maar toch had het ook wel iets magisch. Het was wel een plek waar mensen uit de wijk samen kwamen om elkaar gelukkig nieuwjaar te wensen. En het had wel wat: de bedrijvigheid op de dagen ervoor. Hoewel ik er niet elk jaar naar toe ging keek ik wel altijd even om het hoekje om te kijken hoe groot het vuur weer was. Die warme gloed, die ga ik missen.

img_0664

 

 

 

 

 

 

Kerstdiner

,,Hier een boompje ter verhoging van de kerstsfeer”, zegt Kees terwijl hij de ruimte binnenloopt waar hij en zijn collega’s even later zullen gaan genieten van een heerlijk kerstdiner. Menno loopt achter hem aan met de lichtjes en de ballen. Kappen en planten van bomen, daar is Kees goed in. Samen met Menno heeft hij laatst nog wat bomen geplant bij Stadspark Elisabeth Groen. ,,Deze dennenboom moest er toch uit voor de westelijke rondweg”, zegt Kees net iets te hard. ,,Niet over werk praten”, zegt Menno. ,,We hebben vakantie.”

Lucas staat met de menukaart in zijn hand voor het raam en staart naar buiten. Hij is er met zijn hoofd niet echt bij want hij denkt aan de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit. Dat gaat het komende jaar nog een hele klus worden. Hij leest het menu nog eens door. Vis nog vlees voor Lucas en ook geen water bij de wijn. Helaas…

De deur gaat open. Het is Youssef met een onbekende man. De man draagt een oude jas en heeft zijn shawl hoog opgetrokken. ,,Deze meneer zoekt een plekje om te eten en te slapen want de opvang zit helemaal vol.” Simone schuift een stoel naar achter en reikt een bakje nootjes aan. ,,Ik wil liever een woning”, moppert de man. Micheline hoort het en begint meteen over de nieuwe woontoren op het oude zwembadterrein in Liendert. ,,Maar misschien kun je vanavond wel terecht in de tijdelijke nachtopvang Amergaard op het terrein van Zon en Schild.”

Astrid doet nog een blok op het haardvuur. Ze kijkt naar buiten en ziet tot haar grote opluchting dat het een beetje waait. De rook kan dus goed wegkomen. Ze staart in de vlammen en overdenkt het afgelopen jaar. Het was niet makkelijk, stemmen voor zaken waar je eigenlijk niet achter staat.

,,Hallo allemaal.” Hans komt binnen. In zijn hand een bak met ijs. ,,Ik zou voor het toetje zorgen en heb ijs meegenomen. Vanille ijs, overgoten met Amarena-kersensaus met bovenop heerlijke witte chocolade krullen.” Hij kijkt trots. ,,Die witte chocoladekrullen doen me denken aan een glijbaan die nog steeds niet open is”, bijt Ben hem toe. ,,Niet over werk praten, we hebben kerstreces.” Astrid stookt het vuur nog even verder op.img_5172

Dilemma

,,REANIMATIE!Haal AED”, staat er met grote letters op mijn mobiel. Adrenaline schiet omhoog, ik raak in de stress. Zo sta ik nog in de keukenkastjes te kijken welke boodschappen we moeten hebben, zo heb ik een oproep om te gaan reanimeren in de buurt.

Ik lees verder: ,,De AED kan opgehaald worden in de Trompstraat.” Dat is de AED is die door een buurtbewoner via crowdfunding is aangeschaft, flitst er door mijn hoofd. Ondertussen probeer ik te bedenken waar de locatie van de reanimatie is. Ik zie een kaartje op mijn telefoon, maar mijn hoofd lijkt wel spaghetti. ,,Zes minuten”, bedenk ik me, ,,De meeste kans op overleven is wanneer er binnen zes minuten begonnen wordt met de reanimatie.” Ondertussen tikken de seconden weg. Ik durf eigenlijk niet en twijfel. Op het moment dat ik mijn sleutels heb gevonden, mijn jas aantrek en eindelijk de deur open hoor ik in de verte de sirenes van een ambulance. Ik besluit om niet te gaan. Er zijn immers professionals aanwezig.

Ik heb me een paar maanden geleden als burgerhulpverlener opgegeven bij het netwerk HartslagNu. Via een bericht op mijn mobiel kan ik opgeroepen worden om in de buurt te helpen bij een reanimatie. Ik ben al vaker opgeroepen.Een keer zag ik dat er ’s nachts een oproep was geweest. Omdat ik mijn telefoon op ‘niet storen’ heb wanneer ik ga slapen werd ik inderdaad niet gestoord. Stiekem was ik daar wel blij om. Een andere oproep kwam op het moment dat ik bij mijn moeder in Bolsward op de koffie zat. Veel te ver weg. Ik was best opgelucht; ik kon vanuit Friesland toch niets doen.

Nu dus een oproep op een moment waarop ik wel zou kunnen helpen. Maar wat voor nut heeft mijn deelname aan het netwerk wanneer ik zo lang twijfel voordat ik iets doe? Even later in de supermarkt bedenk ik mij dat ik me het liefst af zou melden als burgerhulpverlener maar wanneer ik thuis de boodschappen opruim realiseer ik me dat dat de weg van de minste weerstand is. Ik besluit aangesloten te blijven bij het netwerk en hoop dat ik de volgende keer daadkrachtiger ben. Want die volgende keer komt, hoe dan ook.

img_7861

 

 

 

 

Smeerolie

Hangen de slingers al? Is er taart bij de koffie? Vandaag, 7 december, is het namelijk de nationale vrijwilligersdag en die moet wat mij betreft gevierd worden. Want het is eigenlijk ongelooflijk hoeveel mensen zich belangeloos inzetten voor de medemens.

Neem nou bijvoorbeeld de vrijwilligers van de Koffiebus die vandaag op het Euterpeplein staat. Een initiatief vanuit een kerk. Eerst hebben vele vrijwilligers er al voor gezorgd dat de oude camper omgebouwd werd tot een bus met kookvoorziening en nu staan er vrijwilligers tosti’s te maken en heerlijke koffie te zetten. Wijkbewoners komen langs voor een kopje koffie, maar het gaat natuurlijk vooral om het praatje dat ze even kunnen maken met andere bezoekers of een van de vrijwilligers van de bus.

Gezellig kletsen, dat doet Hanneke ook wanneer ze wekelijks een bijna honderdjarige dame bezoekt. Wanneer het niet regent maken ze een wandeling door park Randenbroek. Komt het wel met bakken uit de lucht dan blijft het bij een kopje koffie. Zoals Hanneke zijn er veel mensen; zij zorgen voor een lichtpuntje in de week. Ze zijn goud waard. Net als de vele vrijwilligers die groenten snijden, in de pan roeren, toetjes maken en het eten opdienen. Het is ongelooflijk op hoeveel locaties in Amersfoort er gezamenlijk gegeten kan worden voor een zacht prijsje.

En wat te denken van al die mensen die de sportclub ondersteunen door achter de bar te staan, de vrijwilligers bij het Toon Hermanshuis, de dierenliefhebbers bij De Vosheuvel, de chauffeurs van de wijkmobiel, de vrijwilligers van de ijsbaan op het Eemplein… Vrijwilligers zijn de smeerolie in de stad en die smeerolie is belangrijk.

Wanneer ik weer wat meer tijd heb dan ga ik ook op zoek naar een vrijwilligersbaantje. Eentje waar ik energie van krijg en waarmee ik iemand anders blij kan maken. Er staat vast wel wat leuks op de vacaturebank van Indebuurt033. Op dit moment doneer ik alleen af en toe plasma bij de bloedbank Sanquin. Dat is eigenlijk een soort vrijwilligerswerk voor luie mensen, want je ligt languit op een bank en krijgt nog koffie en wat lekkers ook. Die koffie wordt overigens rondgebracht door… vrijwilligers. Ook voor hen vandaag extra applaus en een diepe buiging. En slingers natuurlijk!IMG_6116

Vinkentering

,,Zo…die zit.” De jonge vader probeert het veiligheidshekje bij de trap uit. ,,Je moet hier op drukken en tegelijkertijd trekken”, zegt hij tegen zijn vrouw die hun jongste kind op haar arm heeft. Hun zoontje van twee zit in een hoekje met wat blokken te spelen.

Het jonge stel doet er van alles aan om hun huis zo veilig mogelijk te maken. Er zitten veiligheidsklemmen op de keukenkasten en ook kunnen er geen kleine vingertjes meer in de stopcontacten gestoken worden. Dat doe je als ouder. Je wil je kind behoeden voor gevaar. En je denkt dat anderen dat ook belangrijk vinden.

Het gezin geniet van hun nieuwe huis in Achterveld en weet nog niet dat er in de tuin waarschijnlijk vervuild zand is gebruikt. In datzelfde zand heeft hun zoontje tijdens de zomer nog gespeeld met zijn graafmachine. Zand dat gestort is door het Barneveldse bedrijf Vink. Zand dat misschien wel vervuild is met de giftige stof styreen en met landbouwgif. Een journalist van het televisieprogramma Zembla is al maanden aan het onderzoeken hoe het zit en het lijkt een schimmige, ondoorzichtige wereld. De journalist graaft volgens mij verder want dit is nog maar het topje van de zandberg.

Ook in nieuwbouwwijken in Barneveld en Voorthuizen is grond aangetroffen waarvan men vermoedt dat het vervuild is. Ook daar wonen mensen die net een huis hebben gekocht en die zich zorgen maken om hun gezondheid en om de waardevermindering van hun huis. De familie Vink lijkt het allemaal geen probleem te vinden. Ze storten er rustig op los.

Eigenlijk wel gek. Vink is een familiebedrijf. Bij zo’n bedrijf zie ik een directeur voor me die het beste voor heeft met zijn kinderen en kleinkinderen. Die zou zelf nooit vervuilde grond laten storten onder de huizen van zijn eigen familie. Hij laat zijn kleinzoon niet spelen in een tuin met verontreinigde grond. Hij zou wel gek zijn! Zijn kleinzoon mag alleen met graafmachines spelen in een zandbak vol schoon zand.

Ik mag het eigenlijk niet denken, zeggen of schrijven. Maar degene van het bedrijf Vink die op de hoogte was van de risico’s en de grond willens en wetens liet storten om de poen, kan wat mij betreft de vinkentering krijgen.

IMG_5696