Dinsdag 24 maart, Eindexamens

Het is ruim 30 jaar geleden maar ik weet het nog als de dag van gisteren. Mijn diploma-uitreiking in de Broerekerk in Bolsward. Twee jaar na mijn Havodiploma kon ik mijn papiertje voor het VWO in ontvangst nemen. Het was prachtig weer en het dak van de kerk ontbrak door een brand, jaren daarvoor. De zon scheen en ik weet nog hoe bijzonder ik het vond. De ruïne-achtige setting verhoogde de sfeer.

Vorig jaar slaagde dochter Puck Cum Laude voor haar Mavodiploma. Hoewel ze wist dat ze het wel zou halen was het verlossende telefoontje toch heel spannend. De diploma-uitreiking was heel bijzonder. Haar opa en oma waren er beide een deel van de uitreiking bij. Tijdens de pauze bracht Marcoen hen weer naar huis omdat mijn schoonvader het niet langer volhield. Het zijn mooie herinneringen voor Puck. Herinneringen die niemand haar meer afpakt.

Dit jaar zou Pim zijn eindexamen doen. Maar geen idee hoe hij over een paar jaar terugkijkt. Hij was afgelopen weken heel hard aan het werk om helemaal klaar te zijn voor zijn Centraal Schriftelijk Examen. Hij was flink aan het blokken om volgende week zijn herkansingen te maken. En nu? Het is gissen hoe het verder gaat. Een ding is duidelijk; het Centraal Schriftelijk gaat niet door en hoe zijn herkansingen eruit zullen gaan zien is nog niet duidelijk.

Gelukkig is Pim vrij laconiek. Hij trok zijn schouders op en zei ‘ik zie wel’.  Ik hoop maar dat hij dat niet alleen uitstraalt, maar dat hij dat ook echt zo voelt. Het is niet anders. Hopelijk kan hij later aan zijn kinderen vertellen dat hij examen deed in het jaar van Corona. En dat hij uiteindelijk toch geslaagd was, ondanks de hobbelige weg.

Maandag 23 maart, ik hap naar adem

Ik hap naar adem. Het duurt even tot het doordringt. 1 juni. Tot 1 juni zit het land op slot. Ik had wel verwacht dat 6 april niet haalbaar was maar nog 9 weken voornamelijk binnen blijven, dat is een hele lange tijd. De tijd vliegt vaak voorbij wanneer je het druk hebt en van hot naar her rent, maar hoe zal het de komende weken gaan?

Ik mag nog in mijn handen knijpen. We wonen op een prettige ontspannen manier met zijn vieren in een fijn huis, zijn nog gezond, hebben voorlopig geen financiële problemen, zijn creatief en hebben al wat plannen om de weken door te komen.

Maar hoe zit het met al die mensen die naast deze vreselijke corona-crisis zelf ook nog andere problemen hebben? Zo moeten mensen hun geliefde begraven terwijl er maar een paar familieleden bij zijn, wacht een buurman op een operatie om kanker tegen te gaan, worstelt een naaste met psychische problemen. Zijn er kennissen die nu al de bodem van hun weinige spaargeld zien en zijn er vrienden die hun bedrijfjes in rook zien opgaan. Ik denk aan de kinderen die geen veilige thuishaven hebben of aan de mensen die hun partner al tijden niet zien zitten maar met veel activiteiten buitenshuis het nog net redden samen.

In gedachten ga ik de komende weken na. Het is afwachten of zoon Pim, neef Jasper en nicht Dyonne hun examens kunnen doen. Dochter Puck is in ieder geval terneergeslagen. Haar theaterkamp, circuskamp en circusvoorstellingen zijn gecanceld. Verder ken ik meerdere stellen waarvan de trouwerij wordt uitgesteld.

Het klonk zo mooi; 2020. Het blijkt gewoon een rot-jaar. Wie had dit nou kunnen verzinnen….IMG_0680

Zondag 22 maart, Digitale mogelijkheden

Op ons ‘whiteboard’ in de keuken hangt een podium cadeaukaart, gekregen toen ik stopte met mijn werkzaamheden bij Pact Sam Sam.  Ik had zin om de bon te gebruiken voor een mooie voorstelling in Flint of De Lieve Vrouw. Twijfelde of ik naar een musical zou gaan, een concert of naar een mooi toneelstuk. De bon zal er nog wel een tijdje hangen want voorlopig zit live een voorstelling bijwonen er niet in. Gelukkig zijn er andere mooie initiatieven.

Zo heb ik gisteravond twee uur lang genoten van een concert door Erik van Houten en Peter Mohr, twee bekende muzikanten uit Amersfoort. Ik luisterde via facebook en nodigde ondertussen een paar van mijn eigen facebookvrienden uit om mee te luisteren. En hoe gaaf is het dan dat je 84-jarige moeder ook inlogt!

Terwijl ik mijn oortjes in had bedacht ik me hoe bijzonder de avond was. Normaal gesproken had ik waarschijnlijk voor de televisie gehangen, nu zat ik achter de computer en voelde ik me toch heel erg betrokken. Ik zat te genieten en door de verstoorde blik van Puck die tv aan het kijken was realiseerde ik me dat ik hardop mee zat te zingen. En normaal ga ik nooit samen met mijn moeder naar een concert, maar dat heb ik nu dus wel min of meer gedaan. En gezellig was het! Natuurlijk heb ik ook wat gedoneerd, want net als vele anderen verdienen Peter en Erik deze periode bijna niets omdat de meeste klussen zijn afgezegd.

Het was niet het enige ‘feestje’ dat ik had afgelopen week. Ook Gerben was jarig. Hij nodigde vele vrienden uit en door berichtjes over en weer werd het nog best gezellig. Het ging van ,,Wil je nog een gevuld ei?” tot ,,Geef me de fles wijn eens door”. En hoewel we elkaar natuurlijk liever live hadden meegemaakt was dit toch een goed alternatief. Met een beetje humor komen we er wel.

Dinsdag heb ik een digitale vergadering met collega’s, ik bel komende week veel mensen, ik facetime met vrienden en ik prijs me gelukkig met de digitale mogelijkheden. Het maakt deze vreselijke tijd toch een stuk minder vreselijk.

8a410c98-0330-4358-b5db-b452fee27c18

Zaterdag 21 maart, De lente is begonnen

De lente is begonnen. Buiten schijnt de zon. De tuindeuren staan open. Ik hoor getimmer, een zaagmachine, kinderen die spelen in de tuin. Normaal gesproken lees ik uitgebreid de krant, ruim het huis op en doe ik de was op zaterdag. En als het een beetje lukt drink ik ergens in de stad koffie met vriendin Elsa.

Omdat ik mijn leven zoveel mogelijk intact wil laten heb ik vandaag laten lijken op een normale zaterdag. Ik las de krant uitgebreid, heb rustig aan gedoucht en heb koffie gedronken met Elsa. Niet in de stad maar allebei thuis terwijl we aan het face-timen waren. Voor het eerst en ik denk niet dat het voor het laatst zal zijn. Wel fijn om elkaar op deze manier te kunnen zien en te spreken.

Op de tafel staat naast de koffie de vaas met tulpen die vorige week zijn gekocht op de markt. Bijna uitgebloeid. Maar ik wil ze nog niet wegdoen want misschien zijn dit voorlopig wel de laatste verse bloemen op mijn tafel. Naar de markt ga ik niet meer en ik heb geen idee hoe lang ze te koop blijven in de supermarkt. En ach,  als we daar zijn hebben we toch andere prioriteiten.

Terwijl Marcoen buiten een deur aan het schuren was, Pim boven op zolder zat te gamen en Puck in haar kamer filmpjes keek begon ik aan de huiskamer. En ik nam alle tijd. In mijn achterhoofd heb ik namelijk het idee dat ik de komende weken zeeën van tijd heb. In de praktijk zal dat vast tegen vallen want ik blijf natuurlijk ook gewoon 3,5 dag werken. De kamer is weer stofvrij en opgeruimd. Ik heb zelfs de radiator staan poetsen. En met resultaat!

Voorlopig heb ik genoeg klussen in mijn hoofd voor de komende weken. Het houdt me ook op de been om een beetje de normale structuur aan te houden. Zo zullen Marcoen en ik morgen vast een wandeling maken door Hoogland West, gaan we daarna met de kinderen brunchen en doen we morgenmiddag een spelletje. Ga ik maandag wel weer aan de was of de badkamer beginnen. Alles om maar net te doen alsof het leven gewoon doorgaat.

IMG_0334

Wakker in een vreemde wereld

IMG_2541Dat moment van wakker worden, dat je nog niet helemaal weet hoe het ook alweer zit. En daarna weer dat besef; o ja. Corona. De wereld is veranderd. En hoe! Moet hebben gedroomd. Moet hebben geslapen. Moet hebben gewandeld. In een droom dat ik sliep. En alles was simpel. En iedereen aardig. Moet hebben geslapen. Tot iemand me riep. Huub van de Lubbe zong het vaak tijdens concerten van De Dijk. En ik zong het keihard mee. Gewoon in de Flint. Staand tussen enthousiaste stadgenoten. Zij aan zij. Onbezorgd. Zouden we in de toekomst ooit weer op zo’n manier naar een concert kunnen gaan?

De wereld is veranderd en we hebben amper tijd gehad om eraan te wennen. Het is nu al bijna niet meer voor te stellen dat we twee weken geleden nog gewoon op een terrasje zaten. Dat we de stad inliepen en kochten wat we nodig hadden, en nog veel meer. Dat we plannen maakten voor vakanties naar verre landen. Dat we naar de film gingen en feestjes vierden. Het lijkt inmiddels al zover weg terwijl het nog maar een week geleden is dat premier Rutte vertelde dat grote evenementen moesten worden afgelast. Daarna volgde het sluiten van de scholen en misschien zit binnenkort het hele land zelfs op slot.

Opstaan en snel! Geen tijd te verliezen. Een foute beweging. Is mogelijk fataal. Het is hard tegen hard. Tanden of kiezen. Dood aan het middel. Of dood aan de kwaal. De onzekerheid slaat toe. Wat komt er nog op ons pad? Wie overleeft het en wie gaat het niet redden? En hoe moeten we daar mee dealen? En ik werd wakker in een vreemde wereld. Wat gebeurt hier allemaal? Wakker in een vreemde wereld. Met vrouwen van ijzer en mannen van staal.

 Een gek idee dat dit niet alleen gebeurt in Amersfoort, Leusden of Soest. De hele wereld staat op zijn kop.Dit komt nooit meer goed. Dit komt nooit meer in orde. De verwarring is groot. En de wortel zit diep. Moet hebben gedroomd. Zal nooit meer zo worden. Zal nooit meer zo zijn. Als in die droom dat ik sliep. Ik kijk nu al uit naar het eerstvolgende concert van de Dijk. Daar wil ik bij zijn. Dan zing ik dit lied keihard mee.

 

 

Donderdag 19 maart, zelfs de angst went

Daar zat ik dan, achter mijn bureau. Tijd voor mijn wekelijkse column. Normaal gesproken probeer ik altijd te variëren in het onderwerp, want twee keer hetzelfde onderwerp achterelkaar of zelfs binnen een paar maanden wil ik liever niet. En als het al hetzelfde onderwerp wordt dan wil ik wel streven naar een hele bijzondere invalshoek. Maar vandaag kon ik niet anders. De komende weken kan ik niet anders. De column moet wel gaan over Corona. Net als vorige week, toen ik ‘Stilte voor de Storm’ schreef.

Er zijn honderdduizend manieren om een column te schrijven over Corona. Vele invalshoeken kwamen voorbij. Over alle activiteiten die nu uit de grond gestampt zijn door collega’s, bekenden en onbekenden. Bekijk de verschillende acties op facebook maar eens. Over de mooie kant voor het milieu; in Venetië is het water in de grachten ineens glashelder en de lucht is er ook veel schoner. Over de constante stroom aan berichten via de media. Over….noem het en het kan in een column terecht komen. Ik koos voor een column over de vreemde wereld waarin we nu leven. Morgen staat hij in de krant.

Twee weken geleden was alles nog gewoon en kijk ons nu. We vinden het bijna al normaal dat we feestjes afzeggen, snel en voorzichtig boodschappen doen, bot vangen bij de pasta en het wc-papier, thuis werken. Zelfs de angst gaat al een beetje wennen.

Wat ik heel raar vind; wanneer ik bijvoorbeeld oude beelden zie van Koning Willem Alexander die handen schudt tijdens Koningsdag in Amersfoort heb ik de neiging om hem toe te schreeuwen: ,,Doe het niet!” Of ik zie beelden op televisie van mensen bij een concert. Dan denk ik al meteen; ,,wegwezen daar!”. Grote groepen mensen laten nu al mijn alarmbellen afgaan. Vorige week was alles nog anders. En ik denk dat het nooit meer hetzelfde wordt.

IMG_5978

 

 

Woensdag 18 Maart, Even bellen

Ik heb vandaag een paar uur aan de telefoon gezeten. Gebeld met mensen die anders naar activiteiten van Indebuurt033 zouden zijn gegaan. Mensen die soms kwetsbaar zijn, die zich inzetten als vrijwilliger of partners van mensen die naar de nieuw opgezette KoffiePlus gaan. Of ik moet zeggen; gingen.

De meesten reageerden verrast, hadden mijn telefoontje niet verwacht. En wat zo bijzonder is; ze reageerden allemaal heel anders. De één was bang en zat binnen om maar niemand tegen te komen. ,,Als ik het virus krijg Nienke betekent dat het einde, want met mijn longen en hartfunctie ga ik het niet redden”. De ander reageerde laconiek en zei; ,,Het komt zoals het komt, zolang ik niet richting het Zuiden ga denk ik dat het wel meevalt.” Maar ook sprak ik iemand wiens man nu helemaal niet meer weet welke dag het is. ,,Is het vandaag nou maandag of woensdag?” vroeg hij zich steeds af. Want zijn hele structuur was weg nu hij niet meer naar de dagopvang ging.  Het was een bijzondere dag met bijzondere gesprekken.

Het was fijn om op deze manier mijn eigen gedachten te verzetten. Want mijn eigen gevoel gaat met golfjes. Een groot deel van de dag denk ik; we zien wel. Maar af en toe voel ik hoe gespannen de spieren in mijn schouders zijn. Het ene moment lach ik om een grappig filmpje of een gekke tekst op facebook. Het volgende moment springen de tranen in mijn ogen omdat ik foto’s zie van allerlei papieren die op winkelruiten hangen waarmee winkeleigenaren laten weten dat ze uit veiligheid hun deuren sluiten. Of ik krijg plaatsvervangende onrust wanneer ik via de app lees dat een collega probeert haar dochter naar Nederland te krijgen omdat die nu nog in Nieuw Zeeland zit. Zo ver weg…

En hoewel iedereen op zijn of haar eigen manier reageerde en hoewel alle gesprekken vandaag heel verschillend waren qua toon, tempo en intentie was er een gemene deler. Stuk voor stuk vonden de mensen die ik belde het fijn om even te kunnen praten. Blij dat ik tijd voor hen had vrijgemaakt. Morgen heb ik mijn andere klus; mijn column voor de krant, maar vrijdag pak ik de telefoon weer op en ga ik door met mensen waar ik nog geen contact mee heb gehad. Neem ik weer de tijd. Luister ik weer naar verhalen.

IMG_6402