Mag ik uw kaartje zien…

Met de paraplu boven ons hoofd lopen Puck en ik naar de Xaveriuskerk voor de Kerstbijeenkomst met het Amersfoorts Jeugd Orkest. Voor Puck is het de tweede keer, ikzelf ben er al drie keer eerder geweest. Terwijl we dichterbij de kerk komen lopen een klasgenoot van Puck en zijn ouders ons tegemoet. “Heb je een kaartje?”, vraagt Daan zijn moeder aan me. Ik stop en kijk haar vragend aan. “Je had een kaartje moeten kopen voor 1 euro per stuk. Wij hebben geen kaartjes en zijn gewoon weggestuurd”. De oma van Daan voegt daar aan toe; “Mensen die nooit komen mochten naar binnen en voor ons gaat de deur dicht”. Ik geef eerlijk toe dat ik ook niet vaak kom en vertel dat ik niets gelezen heb over kaartjes, terwijl ik toch de website heb bekeken in verband met de tijd van de bijeenkomst. Terwijl Daan en zijn familie naar huis lopen, kijk ik naar Puck. Ze is teleurgesteld, dat is duidelijk te zien. We lopen toch richting de kerk. Er staat een flinke rij. “Kaartjes te koop, 1 euro” staat er op een papier op een deur. Ik loop er naar toe, maar hij zit dicht. Uitverkocht. Terwijl ik sta te twijfelen wat we nu gaan doen, vraagt een vrouw me of ik kaartjes wil. Zij en haar familie hebben zo de balen van de kaartverkoop dat ze uiteindelijk helemaal geen zin meer hebben om de kerk in te gaan. Ik zeg blij “Ja, graag!” en krijg vijf kaartjes, de andere drie moet ik maar weggeven. Geld wil ze niet. Terwijl ik achter in de rij ga staan vraag ik of er nog iemand kaartjes nodig heeft. “Ja, hier!” hoor ik roepen. Ik geef de man drie kaartjes en hij vertelt dat hij voor me zal bidden. Dat is mooi meegenomen! We sluiten de rij en als we binnen komen zijn bijna alle plaatsen al bezet. Ik loop naar voren, en weer terug….dat wordt nog een hele klus. Dan zie ik dat er iemand naar het balkon van de kerk loopt. “Het balkon is open hoor!” zegt een van de medewerkers. Puck en ik lopen naar boven en hebben het mooiste plekje van de kerk. Het kerstverhaal is vanaf hier niet echt te volgen, maar de muziek van het Amersfoort Jeugd Orkest klinkt prachtig. Na een klein uurtje is het afgelopen. Tijdens de bijeenkomst hebben we een kerstwens opgeschreven en na afloop krijgen we iemand anders zijn of haar wens weer mee terug. Deze prachtige wens kreeg ik:

Afbeelding

Terwijl we naar huis lopen praten Puck en ik over de manier waarop we binnen zijn gekomen. We vinden het vervelend voor Daan en zijn familie, maar zijn blij dat we zelf wel een plekje kregen. Thuisgekomen kijk ik naar de titel op het boekje en ik begin spontaan te lachen….

Afbeelding

Oost, West, Vakantie, Best

De vouwwagen staat schoon in de garagebox, de was ligt fris in de kast, de kranten van de afgelopen week zijn gelezen en ik zit weer achter de computer. Een kleine drie weken geen twitter, geen blogs, geen werktelefoon, geen manden vol met was en ik moet zeggen; dat beviel me goed. We zaten een weekje in de Ardèche en een weekje in de Provence.

Afbeelding 

Onze vakantie begon op de idyllische camping “Moulin d’Onclaire”  in Coux. We hadden er een prachtige plek aan de rivier. Pim en Puck genoten van struinen in de rivier en van het zwemmen in het zwembad, ook vonden ze al snel leuke vrienden en vriendinnen. Er zat wel een addertje onder het gras; er was animatie. Om de dag werd vanaf ongeveer half tien ‘s avonds loeihard gezongen, dat duurde dan bijna tot middernacht. De kwaliteit van de optredens was wisselend, het volume niet; die knop stond elk optreden helemaal open. Hoogtepunt van deze camping was voor Pim een rots bij de rivier, waar hij af kon springen. Zijn hoogtepunt, mijn dieptepunt 😉 . Hoewel ik zelf als 20-jarige ook niet schroomde om zo’n 15 meter in de diepte te springen (groepsdruk tijdens jongerenreis) vond ik het als moeder een minder fijn idee. Maar ach, het is goed gegaan en Pim was de stoere jongen van de camping. Toegeven; stiekem was ik ook wel trots. 

Na deze camping reden we verder richting het zuiden. We gingen naar de campingn“Lou Vincen” in Vallabrègues. Deze camping hadden we via de ANWB-app gevonden. Omdat het middagpauze was konden we niet meteen op het terrein. We zetten onze wagen in het dorpje en liepen de camping over. “Oeps… wat een saaie camping” was mijn eerste gedachte, maar omdat we hadden gereserveerd voor een week wilde ik niet al te negatief doen. Er stond één Nederlands echtpaar op de camping en de rivier -waarover de ANWB-app had geschreven dat het zwemwater was- bleek verboden om in te zwemmen. Verder was het hele plein naast de camping volgebouwd met feesttenten omdat er in het dorp zogenoemde ‘mandenfeesten’ zouden worden gehouden in het weekend. Fijn, ik verheugde me al over muziek waar we van zouden kunnen genieten tot diep in de nacht. 

Toen de eigenaar van de camping om drie uur plaats nam in zijn kantoor vertelde Marcoen in vloeiend Frans (dat kan hij!) dat we wat teleurgesteld waren omdat we niet in de rivier konden zwemmen en dat we afzagen van de reservering. Kon dus niet. We hadden de kleine lettertjes moeten lezen toen we via de I-phone reserveerden. Konden nu dus fluiten naar onze 257 euro die we via de creditkaart hadden overgemaakt. Zelfs voor nog geen duizend euro wilden we bij die onsympathieke man op zijn saaie camping staan, dus we hebben even onze frustratie weggeslikt en zijn toen op zoek gegaan naar een andere camping. Het werd “La Sousta” in Remoulins, vlak bij de Pont du Gard. We zijn op een avond naar de eeuwenoude aquaduct gelopen. Prachtig was het. Je kan je bijna niet voorstellen dat deze brug gebouwd is in de eerste eeuw na Christus.

Afbeelding

 We hebben gedanst op de “Pont d’ Avignon” en ook hebben we de Mont Ventoux beklommen. Per auto, niet op de fiets. Heel gaaf, vooral ook omdat ik op datzelfde moment in het boek “Ventoux” van Bert Wagendorp bezig was. Als je dan door bijvoorbeeld het stadje Bédoin rijdt is dat extra leuk, behalve dan dat we verkeerd reden en dat Marcoen ergens in een smal doodlopend straatje (er was markt) moest keren. Maar ook dat kan hij! Nog even gekeken bij het punt waarop Tommy Simpson in ’67 overleed en op de top genoten van het uitzicht.

Afbeelding 

Gelukkig kon Puck de op haar verjaardag gekregen hangmat op de camping ‘Sousta’ ophangen en ze heeft er dan ook vaak ingelegen. Is het geen plaatje?Afbeelding

En nu dus weer thuis, vol met plannen en goede voornemens. Ik ben er klaar voor, maar verlang tegelijkertijd ook wel weer naar het geluid van de krekels en het glaasje wijn voor de tent….