Het is toch je eigen zooi!

,,Hé, je laat wat vallen!”  Voor me fietst een groep jongeren en een van hen gooit de lege verpakking van zijn frisdrank gewoon van zich af. Hij kijkt verstoort achterom. Ik stap van mijn fiets af en stop het flesje in mijn fietstas. Ik erger me groen en geel. Ondertussen voel ik me ook wel een beetje een ‘schooljuf’ met mijn belerende toontje. Waar gaat het toch mis? Hoe komt het dat we het idee hebben dat we ons eigen afval gewoon overal en nergens kunnen dumpen en dat een ander het wel op zal ruimen?

De gemeente kent het probleem. Het gaat niet alleen om zwerfafval. Ook het dumpen van grof vuil bij de bovengrondse vuilnisbakken loopt de spuigaten uit. Amersfoort heeft al verschillende proeven uitgevoerd maar het lijkt een gevecht tegen de bierkaai. Als één persoon een oude stoel naast zo’n container zet, plaatsen binnen de kortste tijd ook anderen hun afval erbij. Voor je het weet moet er een flinke vrachtwagen aan te pas komen om alle zooi weer op te halen. Een telefoontje naar de ROVA lijkt teveel moeite.  ‘Pleur het maar neer, de gemeente ruimt het toch wel op.’

Zelf ben ik opgevoed met het idee dat ik zelfs het kleinste snippertje afval niet op straat mocht gooien. Als er per ongeluk een papiertje uit mijn jaszak dwarrelde tijdens een fietstocht voelde ik me al schuldig. Maar dat heeft er wel voor gezorgd dat ik mijn afval opruim. Op het fanatieke af.  

Ook ik vind het onhandig dat ik met een pasje de vuilcontainer moet openen en dat ik verplicht ben om naar een aangewezen container te gaan. Alle containers zouden gewoon open moeten kunnen zonder pasje. Maar hoe goed de gemeente het ook regelt; de oplossing begint bij onszelf. Gewoon wat extra moeite doen om te zorgen dat je afval goed kan worden verwerkt. Het is verdorie onze eigen zooi! Neem dan ook je eigen verantwoordelijkheid. En geef het door aan je kinderen zodat zij niet hun plastic flesjes droppen op straat. Iets met jeugd, toekomst en opvoeden. 

Vinkentering

,,Zo…die zit.” De jonge vader probeert het veiligheidshekje bij de trap uit. ,,Je moet hier op drukken en tegelijkertijd trekken”, zegt hij tegen zijn vrouw die hun jongste kind op haar arm heeft. Hun zoontje van twee zit in een hoekje met wat blokken te spelen.

Het jonge stel doet er van alles aan om hun huis zo veilig mogelijk te maken. Er zitten veiligheidsklemmen op de keukenkasten en ook kunnen er geen kleine vingertjes meer in de stopcontacten gestoken worden. Dat doe je als ouder. Je wil je kind behoeden voor gevaar. En je denkt dat anderen dat ook belangrijk vinden.

Het gezin geniet van hun nieuwe huis in Achterveld en weet nog niet dat er in de tuin waarschijnlijk vervuild zand is gebruikt. In datzelfde zand heeft hun zoontje tijdens de zomer nog gespeeld met zijn graafmachine. Zand dat gestort is door het Barneveldse bedrijf Vink. Zand dat misschien wel vervuild is met de giftige stof styreen en met landbouwgif. Een journalist van het televisieprogramma Zembla is al maanden aan het onderzoeken hoe het zit en het lijkt een schimmige, ondoorzichtige wereld. De journalist graaft volgens mij verder want dit is nog maar het topje van de zandberg.

Ook in nieuwbouwwijken in Barneveld en Voorthuizen is grond aangetroffen waarvan men vermoedt dat het vervuild is. Ook daar wonen mensen die net een huis hebben gekocht en die zich zorgen maken om hun gezondheid en om de waardevermindering van hun huis. De familie Vink lijkt het allemaal geen probleem te vinden. Ze storten er rustig op los.

Eigenlijk wel gek. Vink is een familiebedrijf. Bij zo’n bedrijf zie ik een directeur voor me die het beste voor heeft met zijn kinderen en kleinkinderen. Die zou zelf nooit vervuilde grond laten storten onder de huizen van zijn eigen familie. Hij laat zijn kleinzoon niet spelen in een tuin met verontreinigde grond. Hij zou wel gek zijn! Zijn kleinzoon mag alleen met graafmachines spelen in een zandbak vol schoon zand.

Ik mag het eigenlijk niet denken, zeggen of schrijven. Maar degene van het bedrijf Vink die op de hoogte was van de risico’s en de grond willens en wetens liet storten om de poen, kan wat mij betreft de vinkentering krijgen.

IMG_5696

 

 

Theezakjes en vuilnisbakjes

IMG_9117,,Moet deze nu in het gft-bakje of in de gewone vuilnisbak?”. Ik heb net een piramide-theezakje uit de theepot gevist en twijfel even. Normaal gooi ik theezakjes in het gft-bakje naast de kraan, maar het zakje van deze Russian Earl Grey lijkt wel gemaakt van een soort plastic. Toch maar in de gewone vuilnisbak. Het is inmiddels een gewoonte bij ons in huis.

We scheiden afval, zoveel we kunnen. De oude kranten gaan in de blauwe papierbak, evenals de papieren verpakkingen van bijvoorbeeld de hagelslag of de lege eierdozen. Glas, voornamelijk lege wijnflessen, gaan naar de glasbak en ook ons gft-afval zamelen we apart in. Het is iets meer werk, maar ik heb het graag over voor een beter milieu. Als ik al het afval bij elkaar zou zetten wat wij als gezin per week produceren dan zou ik enorm schrikken denk ik. Ik ben dan ook blij dat een groot deel van het afval gerecycled kan worden.

In Nieuwland wordt een nieuw afval-inzamelsysteem getest waarbij het plastic afval wordt opgehaald. Het restafval moet je zelf naar ondergrondse containers brengen. Sinds het plastic, inclusief blik, sap- en zuivelpakken, ook apart wordt ingezameld merk ik dat we amper nog restafval overhouden. Nou; ik ga liever één met een vuilniszak restafval naar zo’n verzamelpunt, dan vier keer met een zak vol plastic.

VVD-raadslid Maarten Flikkema is tegen het zelf wegbrengen van restafval. Volgens hem is driekwart van de Amersfoorters het met hem eens. Dat kwam naar voren uit een onderzoek naar huishoudelijk afval. Maar in datzelfde rapport stond ook dat bijna driekwart van de mensen in principe wel meer afval wíl scheiden en daar ook wel wat moeite voor wil doen. Soms heb je een duwtje in de goede richting nodig, denk ik. Waarom mensen de restafval niet weg willen brengen naar een container in de buurt? Ze zijn bang dat de zakken te vies en te zwaar zullen zijn. Misschien dat de VVD daarom wel tegen deze vorm van inzamelen is. Ik zie de best geklede Amersfoortse gemeenteraadsleden Maarten Flikkema en Daniëlle van Wijngaarden inderdaad niet met een vuilniszak door de wijk lopen om hun restafval weg te brengen. Overigens ook niet met een zak vol plastic.