Ritme…

Hopeloos ouderwets ben ik, maar ik vind het fijn; een papieren agenda. De laatste weken lag hij stilletjes in een la, maar vorige week heb ik hem weer tevoorschijn gehaald. Reden? Het eind van de vakantie is aangebroken, het nieuwe schooljaar begint. Langzaam vullen de dagen zich weer met afspraken. Er komen steeds meer notities in te staan.  Ik zoek in mijn mail op wanneer Circus voor Pien weer begint en check meteen hoe het ook alweer zat met de eerste lesdag van Teun. Dinsdag is het zover. Even kennismaken met zijn nieuwe klasgenoten, wat opdrachten doen en dan woensdag naar school volgens het nieuwe lesrooster. Dochter Pien begint haar derde jaar met een sportieve kennismakingsbijeenkomst.

Terwijl de één best alweer zin heeft in school, moet de ander daar nog niet aan denken. Leuk ook om te zien hoe verschillend ze naar de komende week kijken. Waar de één de doos met boeken nog nauwelijks bekeken heeft, heeft de ander al het lesmateriaal al uitgebreid bestudeerd, nieuwe schriften gekocht, boeken gekaft en gekeken wie de klasgenoten zijn.

Ik blader door mijn agenda en zie wat vergaderingen en andere afspraken staan. Aan de ene kant heb ik wel zin om weer aan de slag te gaan, aan de andere kant word ik altijd wat weemoedig van het feit dat de vakantie ten einde is. Ik hou wel van vrijheid. Zes weken lang bijna geen verplichtingen. Zes weken lang geen wekker. Ze zijn omgevlogen. Vanaf volgende week gaan we weer mee in het ritme van de wereld om ons heen.

Maar een beetje reuring is ergens ook wel weer fijn. Vakantiegangers zijn inmiddels weer terug en in de stad zie je steeds meer bekende koppen. Vorige week was ik bij “kannen en kruiken” en heb ik gekeken naar een voorstelling van Theaterterras. Donderdagavond bekeek ik met vriendinnen een bijzondere film op het Lieve Vrouweplein en straks ga ik samen met mijn 88-jarige buurman Atze naar Theater de Lieve Vrouw om een film over Rodin te bekijken.

Vanaf volgende week weer de wekker op zeven uur. De lunchboxen komen weer uit de la. Slingerende schooltassen. Drukte rondom de wastafel omdat we allemaal rond dezelfde tijd onze tanden willen poetsen. Gelukkig hebben we volgende week nog theaterfestival Spoffin om onze zinnen te verzetten en vieren we nog een verjaardagsfeest. Maar dan wordt het menes. Dan zitten we weer in het ritme, ik kijk er nog niet naar uit.IMG_4822

 

 

 

Advertenties

Druk, drukker, drukst

IMG_4772

,,Adem in, adem uit”. Een paar maanden geleden deed ik een training mindfulness. Ik hoopte dat ik hierdoor bewuster zou leven en meer rust zou krijgen in mijn hoofd. Die hoop kwam uit. De training heeft een aantal maanden goed geholpen, want ik was best ‘zen’. Maar ik heb de boel een beetje laten versloffen. ‘Zen’ voel ik me op dit moment helemaal niet meer. Ik heb het gevoel alsof ik achter mezelf aanhol. Eén blik in mijn agenda en ik zie dat ik de komende weken rammetje vol zit. ,,Wat is er mis gegaan?”, gaat het door mijn hoofd. ,,Waarom heb ik dit niet aan zien komen, ik weet toch dat december een drukke maand is?” Het antwoord ken ik eigenlijk wel; ik heb gewoon niet vaak genoeg ‘nee’ gezegd.

Pakjesavond, daar kunnen we niet omheen, ook niet in huize Enzofoort. Dat betekende tussen de bedrijven door de cadeaus kopen en op het laatste moment nog de laatste zaken bij elkaar scharrelen. De gedichten schieten er dit jaar helaas bij in.

Dochter Pien doet mee in het kinderkoor bij de voorstelling “Suikertantes” van Holland Opera en gaat zo’n twaalf keer optreden in de Veerensmederij. Hartstikke leuk, maar dat betekent ook veel repetities en die moeten worden ingepast binnen de andere activiteiten in ons gezin.

Muziek maken is een van die activiteiten en meneer Enzofoort heeft me er min of meer ingeluisd; Tijdens ‘Gluren bij de Buren’ gaan we samen Nederlandstalige liedjes zingen. Echt enorm leuk en spannend maar er moet natuurlijk nog flink gerepeteerd worden; volgende week is het al zo ver.

Binnenkort ga ik samen met Rolf van As en Sander van Mil tien Amersfoorters selecteren die uiteindelijk gekozen kunnen worden tot ‘Amersfoorter van het Jaar’. Toen ik na de zomervakantie hiervoor gevraagd werd zei ik enthousiast ja, niet wetende hoe hectisch de komende weken zouden worden.

Naast mijn baan, mijn gezin en het huishouden heb ik ook nog met mijn collega’s een teamuitje. Een boekpresentatie van “ontmoetingen met Amersfoorters” heb ik al laten zitten en ook de eindejaarsborrel van mijn werk schrap ik uit mijn agenda. Aan de foto-opdrachten voor mijn cursus fotografie kom ik niet toe en aan de invulling van Kerstmis heb ik nog helemáál niet gedacht. Het ontbreekt dus een beetje aan ‘zen’ in mijn leven maar ik realiseer me ook wel dat ik niet moet mopperen. Als ik dit allemaal zo eens op een rijtje zet heb ik eigenlijk een heel leuk leven. Alleen een beetje druk…