Failliet

Afbeelding

“Even kijken…zes, zeven, acht”, De pion van Puck komt op de Langestraat terecht. We spelen een potje Amersfoortse Monopoly. Twee jaar geleden is het spel op de markt gebracht en op een sombere zondagmiddag wil het nog wel eens uit de kast komen. “Mam, jij bent”. Mijn zoon geeft me de dobbelstenen en legt zijn straten recht. 

Ik maak een kommetje van mijn handen, schud de dobbelstenen en breng mijn handen naar mijn mond voor een gelukszoen. “Elf!” Ik word steeds enthousiaster en kom op ‘algemeen fonds’. “Betaal je contributie van de kaartclub die verhoogd is nadat het wijkcentrum gesloten is; 50 euro”, lees ik hardop voor. Ik denk terug aan de nieuwe Roef in de Kruiskamp. Wat was dat een gemiste kans door de gemeente. De huur van het pand moest toch nog voor vijf jaar betaald worden, dus wat een onzin om al die enthousiaste groeperingen er eerst uit te gooien en daarna het gebouw te gebruiken voor een STIP.

 “Mam, papa moet 20 euro terugkrijgen”. O ja, wel even opletten. Even later is Pim aan de beurt. Hij komt op het vraagteken: “Je hebt een folder laten schrijven door Wanda Dijkstra – Scherpschrijver. Je omzet is daardoor gestegen je ontvangt 150 euro.” ik geef hem het geld. Ben benieuwd of Wanda door de crisis en al het gedoe rondom “Ramón Smits Alvares” nog wel genoeg werk heeft. Ik merk dat ik mijn aandacht niet meer zo bij het spel kan houden. Tien minuten later moet ik een kanskaart trekken. “U draagt bij in de kosten van de heropening van buurttuin Valkhof, betaal elke speler 50 euro”. Met pijn in mijn hart geef ik mijn tegenspelers het geld. Die speeltuin is binnenkort verleden tijd want er zullen huizen worden gebouwd. Dit monopoly-spel is twee jaar oud, maar inmiddels achterhaald. Een klein half uur later word ik ingemaakt door mijn zoon. Ik ben failliet, en als we niet oppassen Amersfoort straks ook.

Advertenties