Woensdag 25 maart, Toch wel echt

Je ziet de beelden vanuit Italië, leest verhalen uit Brabant en ziet foto’s in de krant van het Meander ziekenhuis in Amersfoort. Maar het kruipt pas echt helemaal onder je huid wanneer je daadwerkelijk iemand kent met Corona. Iemand die dicht bij je staat.

Vorige week schreef een kennis al dat ze al dagen op zolder lag omdat ze corona had. Een paar dagen later las ik dat een buurtgenoot was gestorven aan dit klote-virus. En gister kreeg ik het bericht dat een nicht van mij in het ziekenhuis ligt met deze ziekte. Toen ik het las sloeg de schrik me om het hart. Door app-contact met mijn achternichtje bleef ik op de hoogte. Inmiddels hoeft mijn nicht geen extra zuurstof meer te hebben en kan zij, en kunnen wij -zoals het er nu naar uitziet- weer rustig ademhalen. Maar het blijft een angst. Wie is de volgende en hoe pakt het uit? Gaat het om een paar dagen koorts en wat hoesten, merkt de persoon het amper of wordt het uiteindelijk opname op de IC? Het virus is te grillig om het te voorspellen.

Op zich kan ik het redelijk handelen, de wereld die 180 graden gedraaid is. Ik werk wat, bel mensen, ruim een kast op en kom eigenlijk nog helemaal niet toe aan al die klusjes die ik op mijn lijstje heb staan. Maar soms voel ik ineens een knoop in mijn maag of voelen mijn nekspieren ineens als kabels. Soms lukt het me om me te concentreren maar een moment later begin ik te malen. Ik heb een hekel aan de zin ‘dan komt het wel heel dichtbij’. Maar inmiddels is het zover: het is al heel dichtbij.

IMG_7465 (1)

Zondag 22 maart, Digitale mogelijkheden

Op ons ‘whiteboard’ in de keuken hangt een podium cadeaukaart, gekregen toen ik stopte met mijn werkzaamheden bij Pact Sam Sam.  Ik had zin om de bon te gebruiken voor een mooie voorstelling in Flint of De Lieve Vrouw. Twijfelde of ik naar een musical zou gaan, een concert of naar een mooi toneelstuk. De bon zal er nog wel een tijdje hangen want voorlopig zit live een voorstelling bijwonen er niet in. Gelukkig zijn er andere mooie initiatieven.

Zo heb ik gisteravond twee uur lang genoten van een concert door Erik van Houten en Peter Mohr, twee bekende muzikanten uit Amersfoort. Ik luisterde via facebook en nodigde ondertussen een paar van mijn eigen facebookvrienden uit om mee te luisteren. En hoe gaaf is het dan dat je 84-jarige moeder ook inlogt!

Terwijl ik mijn oortjes in had bedacht ik me hoe bijzonder de avond was. Normaal gesproken had ik waarschijnlijk voor de televisie gehangen, nu zat ik achter de computer en voelde ik me toch heel erg betrokken. Ik zat te genieten en door de verstoorde blik van Puck die tv aan het kijken was realiseerde ik me dat ik hardop mee zat te zingen. En normaal ga ik nooit samen met mijn moeder naar een concert, maar dat heb ik nu dus wel min of meer gedaan. En gezellig was het! Natuurlijk heb ik ook wat gedoneerd, want net als vele anderen verdienen Peter en Erik deze periode bijna niets omdat de meeste klussen zijn afgezegd.

Het was niet het enige ‘feestje’ dat ik had afgelopen week. Ook Gerben was jarig. Hij nodigde vele vrienden uit en door berichtjes over en weer werd het nog best gezellig. Het ging van ,,Wil je nog een gevuld ei?” tot ,,Geef me de fles wijn eens door”. En hoewel we elkaar natuurlijk liever live hadden meegemaakt was dit toch een goed alternatief. Met een beetje humor komen we er wel.

Dinsdag heb ik een digitale vergadering met collega’s, ik bel komende week veel mensen, ik facetime met vrienden en ik prijs me gelukkig met de digitale mogelijkheden. Het maakt deze vreselijke tijd toch een stuk minder vreselijk.

8a410c98-0330-4358-b5db-b452fee27c18

Mens erger je niet!

Potverdorie. Het zal je moeder zijn die net twee jaar in De Lichtenberg woont en hoort dat ze alweer moet gaan verhuizen! Geen rustige laatste jaren, maar wederom zo’n ingrijpende verandering.  Dan zakt je broek toch af? Alsof ze een pion is die je zomaar te kust en te keur kunt verplaatsen!

52 Ouderen die nu nog in het woonzorgcentrum wonen moeten verhuizen. Weg uit hun vertrouwde omgeving. De reden? Volgens Beweging 3.0 is de zorg aan ouderen in het woonzorgcentrum steeds zwaarder en complexer geworden en is het huidige gebouw daarvoor ongeschikt. Daarnaast hebben ze de ruimte nodig om meer verpleeghuisplekken te maken. Maar gelukkig; ze doen er alles aan om ‘de bewoners naar de plek van hun voorkeur te verhuizen’. Daar kun je het dan mee doen. Ik kan me niet voorstellen dat de ouderen staan te popelen om weer te verkassen, ook al is de inrichting van het huis niet meer van deze tijd en voldoen de badkamers niet meer aan de eisen.

Zes jaar geleden ging het Burgemeester Van Randwijckhuis ook al dicht. Tachtig ouderen moesten toen een nieuwe plek zoeken om te wonen. Hun leven lag overhoop maar gelukkig vonden ze allemaal weer woonruimte. Het schijnt dat sommigen van hen in De Lichtenberg terecht zijn gekomen en nu weer moeten verhuizen terwijl ze net zo blij waren met hun kamer. Waar moeten zij en de andere bewoners naar toe? Woonzorgcentrum De Liendert is ook al gesloten. Terug naar een gewone woning is bijna onmogelijk en voor een verpleeghuis zijn ze vaak nog niet slecht genoeg.

Het is natuurlijk overheidsbeleid om ouderen zo lang mogelijk thuis te laten wonen, want dat kost minder geld. Maar het kost enorm veel bloed, zweet en tranen. Mantelzorgers doen wat ze kunnen. Op een gegeven moment gaan ze er zelf bijna aan onderdoor. Moet je nagaan; dan ben je opgelucht dat je vader of moeder uiteindelijk naar De Lichtenberg kan en dan moeten ze daar weer weg. Frustrerend toch?!

Het lijkt wel mens-erger- je- niet, waarbij je als oudere met een beetje pech vlak voor de finish van het speelveld wordt gegooid. Krabbel dan maar weer eens op. Ik heb de neiging om het hele bord van de tafel te flikkeren. Klotezooi!

IMG_8956

Gedrocht

IMG_6339Tien jaar geleden: Pien pakt verwachtingsvol een zelf gekleid beeldje uit haar tas. ,,Oh, wat prachtig…” zeg ik. Ik neem het beeldje van Pien over en zet het bovenop het televisiekastje. Midden in de kamer. Goed te zien voor iedereen. Pien was op dat moment zes en had haar knuffel gekleid. Of iets dat er op leek. Ze keek me vol trots aan en ik kon niets anders dan haar prijzen voor haar kunstwerk. Diezelfde dag laat de Haagse kunstenares Ingrid Mol verwachtingsvol haar versie van de jonge Johan van Oldenbarnevelt zien aan haar opdrachtgevers. Johan en zijn leeuw. Gemaakt van keramiek. De leden van de selectiecommissie knikken goedkeurend en kunnen niets anders dan haar prijzen voor haar kunstwerk.

Wanneer meneer Enzofoort even later thuiskomt wijst hij op de klei op het televisiekastje en vraagt wat het is. ,,Een beeldje van Piens knuffel”, antwoord ik. Meneer Enzofoort trekt een wenkbrauw op en gaat over tot de orde van de dag. Op datzelfde moment evalueert de selectiecommissie de beelden van Ingrid Mol en noemt ze ‘acceptabel’.

Na een tijdje verplaats ik het beeldje van Pien naar haar slaapkamer. Ik zet het op het nachtkastje zodat haar knuffel goed naar zijn evenbeeld kan kijken. De beelden van de jonge Johan van Oldenbarnevelt en zijn leeuw krijgen een plekje bij de Muurhuizen waar de raadpensionaris opgroeide. Buurtbewoners zijn niet echt blij, sommigen noemen de beelden zelfs ‘spuuglelijk’. In overleg met omwonenden wordt afgesproken dat de beelden na tien jaar weggehaald worden.

Het beeldje van Pien was inmiddels naar de boekenkast op de overloop verhuisd. Het viel een keer  terwijl ik een boek uit de kast pakte. Wekenlang lagen de stukken op de plank. Niet lang daarna heb ik de stukken in de container gegooid. Pien heeft er nooit meer naar gevraagd. Maandag worden de beelden van Ingrid Mol weggehaald uit de binnenstad. Ze gaan naar Park Randenbroek. Lekker handig. Daar zijn geen bewoners die actie gaan voeren omdat ze die bijzondere beelden niet in hun achtertuin willen hebben. Met een beetje geluk verdwijnen Van Oldenbarnevelt en zijn leeuw binnen een paar jaar tussen de rododendrons. Als iedereen ze vergeten is, belanden ze alsnog in de container. Niemand die ze mist.

 

safe_image.php

 

Hallo Jumbo!

Ik doe de droger open en haal de schone droge was eruit. Tussen de zwarte T-shirts zie ik het shirt liggen dat vanmiddag schoon moet zijn. Het zwart-gele werkshirt van Pien. Ze heeft hem sinds ze bij de Jumbo op het Neptunusplein werkt. Al een half jaar vult ze de vakken met augurken, blikken soep en rijst. Ineens heeft ze het over de vulploegleider, het halen van de vultijd en spiegelen. En over haar eigen pad. Dat is binnenkort verleden tijd want deze Jumbo stopt over ruim een maand. Dat kregen Pien en haar collega’s deze week te horen.

Het zat er al aan te komen. Twee jaar geleden was er al sprake van dat de Jumbo zou verdwijnen in verband met de komst van de Aldi op hetzelfde plein. Toen bleven ze uiteindelijk toch maar nu is de kogel door de kerk en gaat het echt gebeuren.

Pien nam het nieuws laconiek tot zich. Ze wilde toch al stoppen. Maar ik heb het er best moeilijk mee. Waar moet ik nu de lekkerste Griekse Yoghurt halen en mijn favoriete ribbelchips?

Eigenlijk vind ik het enorm suf van me dat het me zoveel doet. Gek dat ik er zo van baal dat deze winkel na ruim tien jaar verdwijnt. Ik merk dat ik het toch heel fijn vind om precies te weten waar alles staat in een winkel. Ook is het leuk om sommige personeelsleden min of meer op te hebben zien groeien. Ze worden toch een soort bekenden van je. Soms ga ik in de langere rij staan omdat ik dan geholpen word door die aardige caissière met de vrolijke uitstraling. Maar 21 maart sluiten de kassa’s voorgoed en moet het personeel elders aan de slag.

Wat gaat er met het pand gebeuren? Kan het omgetoverd worden tot een aantrekkelijk buurthuis waar iedereen terecht kan voor een bakje koffie en een praatje? Of komt er een Albert Heijn, een Plus of een andere supermarkt? Alles beter dan leegstand, want daar wordt niemand blij van.

Ik loop met de was naar de tafel en haal Piens shirt eruit. “Ik help u graag!” staat er met grote letters op de achterkant. Ik strijk hem glad en vouw hem op. Nog een paar weken…

Dag Jumbo!

IMG_8134

 

Stadsmariniers

Ik kijk uit het raam en zie vijf stoere mannen en vrouwen in camouflage-kleding. Twee van hen duiken weg achter onze auto. De drie anderen staan met hun rug tegen de rode bus van de buurvrouw.  Wapens in de aanslag. Wanneer de jongeren die verderop staan met lucifers een doos in brand proberen te steken, slaan de stadsmariniers toe.

Zo’n scene verwacht ik bij de term ‘stadsmariniers’. Ik had er nog nooit van gehoord totdat VVD-raadslid Hanneke Lap aangaf stadsmariniers in te willen zetten tegen de sterk gestegen overlast door jongeren. Het aantal incidenten met jongeren in Amersfoort is het afgelopen jaar met 23 procent gestegen en daar moet maar eens wat aan gedaan worden vond het raadslid. In Rotterdam en Breda heb je ook stadsmariniers en inzet van deze mensen zou misschien ook wel een goede oplossing zijn voor de overlast in Amersfoort.

Ik zag meteen topfitte gespierde mannen en vrouwen voor me waar je als jongere echt ontzag voor hebt. Getrainde mariniers met hun wapen in de aanslag. Maar ik zit er helemaal naast. Het gaat om ‘gewone mensen, ambtenaren, met een speciale bevoegdheid die in alle delen van de stad opereren en kunnen ingrijpen. Opsporingsambtenaren met een ruim veiligheidsmandaat’. Klinkt mooi maar hebben we die niet eigenlijk al? We hebben immers al gebiedsmanagers.

Die gebiedsmanagers zijn toch ook al een soort superambtenaren die weten hoe het zit met de veiligheid in hun wijk en die contact hebben met verschillende partijen die met jongeren werken? Misschien is één manager per gebied wat weinig en kan er naast elke ‘gewone’ gebiedsmanager een manager worden aangesteld die speciaal gericht is op jongeren.

Maar misschien is het nog beter om hiervoor extra wijkagenten in te zetten. Die zijn dikwijls goed op de hoogte welke jongeren in hun wijk rondlopen en hoe het zit met eventuele criminele activiteiten. Ze zijn voor dit werk opgeleid, hebben volgens mij voldoende bevoegdheden en kennen de wijk en de verschillende instanties op hun duimpje. Kortom; we moeten gewoon wat meer geld steken in het aannemen van voldoende, capabele wijkagenten!

Zitten we wel met die term. Wijkagent klinkt niet zo flitsend en stoer. Misschien kunnen we hen voortaan gewoon stadsmariniers noemen. Is dat imagoprobleem ook weer opgelost!Duran en Spek bij het Neptunusplein

Scheve Schaats

Ik denk dat wethouder Hans Buijtelaar niet zo van schaatsen houdt. Wel om naar te kijken, maar niet om zelf te beoefenen. Hoewel… Misschien houdt hij wel van schaatsen op natuurijs maar vooral niet in een hal op het Eemplein. Daar is het misschien te druk voor hem. Stel je voor; al die enthousiaste kinderen die daar gillend van plezier hun rondjes rijden. Of die oudere Amersfoorters die vertederend naar hun schaatsende kleinkinderen kijken terwijl ze zelf warme chocolademelk drinken. Of misschien vindt wethouder Buijtelaar het niet leuk om te zien hoe nieuwkomers voor het eerst voorzichtig over het ijs schuifelen. Het valt natuurlijk ook niet mee om je op glad ijs te begeven tussen vijfentwintig duizend bezoekers die wel de lol inzien van zo’n ijsbaan op het Eemplein.

Of er volgend jaar weer een ijsbaan op het plein komt is nog maar de vraag. Exploitant André van Gelderen is er wel klaar mee. Jaar na jaar investeert hij in deze ijsbaan en jaarlijks moet hij er op toeleggen. Dit jaar had hij een tekort van zo’n vijfduizend euro. Een bijdrage van de gemeente heeft hij niet gekregen en wanneer er volgend jaar weer geen subsidie wordt verstrekt wordt de stekker eruit getrokken.

Er moet toch potverdikkie wel een sport-potje zijn waaruit dit soort activiteiten betaald kan worden! De wethouder wil toch ook graag dat jongeren meer gaan sporten? De raadsleden zien toch ook graag dat nieuwkomers meedoen aan de maatschappij? De gemeente wil toch ook dat mensen die weinig geld te besteden hebben de kans krijgen om hun zorgen opzij te zetten door te schaatsen op de tijdelijke baan?

Ik begrijp er helemaal niets meer van. Terwijl er jaarlijks tienduizenden euro’s extra door de gemeente wordt bijgelegd om de Amerena draaiende te houden kan er geen geld af voor een evenement als het WinterparadIJS. De schaatsbaan op het Eemplein bereikt een hele andere doelgroep dan de Amerena en dat is juist zo waardevol! Dat moet de gemeenteraad toch ook wel zien? Je mag geen appels met peren vergelijken maar ergens klopt het niet. Vloeibaar water mag wat kosten maar zodra het bevriest…. Kom op gemeente Amersfoort. Wees sportief. Verzin een list. Doe iets. Zodat wij weer kunnen schaatsen volgend jaar.IMG_8894