Gedrocht

IMG_6339Tien jaar geleden: Pien pakt verwachtingsvol een zelf gekleid beeldje uit haar tas. ,,Oh, wat prachtig…” zeg ik. Ik neem het beeldje van Pien over en zet het bovenop het televisiekastje. Midden in de kamer. Goed te zien voor iedereen. Pien was op dat moment zes en had haar knuffel gekleid. Of iets dat er op leek. Ze keek me vol trots aan en ik kon niets anders dan haar prijzen voor haar kunstwerk. Diezelfde dag laat de Haagse kunstenares Ingrid Mol verwachtingsvol haar versie van de jonge Johan van Oldenbarnevelt zien aan haar opdrachtgevers. Johan en zijn leeuw. Gemaakt van keramiek. De leden van de selectiecommissie knikken goedkeurend en kunnen niets anders dan haar prijzen voor haar kunstwerk.

Wanneer meneer Enzofoort even later thuiskomt wijst hij op de klei op het televisiekastje en vraagt wat het is. ,,Een beeldje van Piens knuffel”, antwoord ik. Meneer Enzofoort trekt een wenkbrauw op en gaat over tot de orde van de dag. Op datzelfde moment evalueert de selectiecommissie de beelden van Ingrid Mol en noemt ze ‘acceptabel’.

Na een tijdje verplaats ik het beeldje van Pien naar haar slaapkamer. Ik zet het op het nachtkastje zodat haar knuffel goed naar zijn evenbeeld kan kijken. De beelden van de jonge Johan van Oldenbarnevelt en zijn leeuw krijgen een plekje bij de Muurhuizen waar de raadpensionaris opgroeide. Buurtbewoners zijn niet echt blij, sommigen noemen de beelden zelfs ‘spuuglelijk’. In overleg met omwonenden wordt afgesproken dat de beelden na tien jaar weggehaald worden.

Het beeldje van Pien was inmiddels naar de boekenkast op de overloop verhuisd. Het viel een keer  terwijl ik een boek uit de kast pakte. Wekenlang lagen de stukken op de plank. Niet lang daarna heb ik de stukken in de container gegooid. Pien heeft er nooit meer naar gevraagd. Maandag worden de beelden van Ingrid Mol weggehaald uit de binnenstad. Ze gaan naar Park Randenbroek. Lekker handig. Daar zijn geen bewoners die actie gaan voeren omdat ze die bijzondere beelden niet in hun achtertuin willen hebben. Met een beetje geluk verdwijnen Van Oldenbarnevelt en zijn leeuw binnen een paar jaar tussen de rododendrons. Als iedereen ze vergeten is, belanden ze alsnog in de container. Niemand die ze mist.

 

safe_image.php

 

Hallo Jumbo!

Ik doe de droger open en haal de schone droge was eruit. Tussen de zwarte T-shirts zie ik het shirt liggen dat vanmiddag schoon moet zijn. Het zwart-gele werkshirt van Pien. Ze heeft hem sinds ze bij de Jumbo op het Neptunusplein werkt. Al een half jaar vult ze de vakken met augurken, blikken soep en rijst. Ineens heeft ze het over de vulploegleider, het halen van de vultijd en spiegelen. En over haar eigen pad. Dat is binnenkort verleden tijd want deze Jumbo stopt over ruim een maand. Dat kregen Pien en haar collega’s deze week te horen.

Het zat er al aan te komen. Twee jaar geleden was er al sprake van dat de Jumbo zou verdwijnen in verband met de komst van de Aldi op hetzelfde plein. Toen bleven ze uiteindelijk toch maar nu is de kogel door de kerk en gaat het echt gebeuren.

Pien nam het nieuws laconiek tot zich. Ze wilde toch al stoppen. Maar ik heb het er best moeilijk mee. Waar moet ik nu de lekkerste Griekse Yoghurt halen en mijn favoriete ribbelchips?

Eigenlijk vind ik het enorm suf van me dat het me zoveel doet. Gek dat ik er zo van baal dat deze winkel na ruim tien jaar verdwijnt. Ik merk dat ik het toch heel fijn vind om precies te weten waar alles staat in een winkel. Ook is het leuk om sommige personeelsleden min of meer op te hebben zien groeien. Ze worden toch een soort bekenden van je. Soms ga ik in de langere rij staan omdat ik dan geholpen word door die aardige caissière met de vrolijke uitstraling. Maar 21 maart sluiten de kassa’s voorgoed en moet het personeel elders aan de slag.

Wat gaat er met het pand gebeuren? Kan het omgetoverd worden tot een aantrekkelijk buurthuis waar iedereen terecht kan voor een bakje koffie en een praatje? Of komt er een Albert Heijn, een Plus of een andere supermarkt? Alles beter dan leegstand, want daar wordt niemand blij van.

Ik loop met de was naar de tafel en haal Piens shirt eruit. “Ik help u graag!” staat er met grote letters op de achterkant. Ik strijk hem glad en vouw hem op. Nog een paar weken…

Dag Jumbo!

IMG_8134

 

Stadsmariniers

Ik kijk uit het raam en zie vijf stoere mannen en vrouwen in camouflage-kleding. Twee van hen duiken weg achter onze auto. De drie anderen staan met hun rug tegen de rode bus van de buurvrouw.  Wapens in de aanslag. Wanneer de jongeren die verderop staan met lucifers een doos in brand proberen te steken, slaan de stadsmariniers toe.

Zo’n scene verwacht ik bij de term ‘stadsmariniers’. Ik had er nog nooit van gehoord totdat VVD-raadslid Hanneke Lap aangaf stadsmariniers in te willen zetten tegen de sterk gestegen overlast door jongeren. Het aantal incidenten met jongeren in Amersfoort is het afgelopen jaar met 23 procent gestegen en daar moet maar eens wat aan gedaan worden vond het raadslid. In Rotterdam en Breda heb je ook stadsmariniers en inzet van deze mensen zou misschien ook wel een goede oplossing zijn voor de overlast in Amersfoort.

Ik zag meteen topfitte gespierde mannen en vrouwen voor me waar je als jongere echt ontzag voor hebt. Getrainde mariniers met hun wapen in de aanslag. Maar ik zit er helemaal naast. Het gaat om ‘gewone mensen, ambtenaren, met een speciale bevoegdheid die in alle delen van de stad opereren en kunnen ingrijpen. Opsporingsambtenaren met een ruim veiligheidsmandaat’. Klinkt mooi maar hebben we die niet eigenlijk al? We hebben immers al gebiedsmanagers.

Die gebiedsmanagers zijn toch ook al een soort superambtenaren die weten hoe het zit met de veiligheid in hun wijk en die contact hebben met verschillende partijen die met jongeren werken? Misschien is één manager per gebied wat weinig en kan er naast elke ‘gewone’ gebiedsmanager een manager worden aangesteld die speciaal gericht is op jongeren.

Maar misschien is het nog beter om hiervoor extra wijkagenten in te zetten. Die zijn dikwijls goed op de hoogte welke jongeren in hun wijk rondlopen en hoe het zit met eventuele criminele activiteiten. Ze zijn voor dit werk opgeleid, hebben volgens mij voldoende bevoegdheden en kennen de wijk en de verschillende instanties op hun duimpje. Kortom; we moeten gewoon wat meer geld steken in het aannemen van voldoende, capabele wijkagenten!

Zitten we wel met die term. Wijkagent klinkt niet zo flitsend en stoer. Misschien kunnen we hen voortaan gewoon stadsmariniers noemen. Is dat imagoprobleem ook weer opgelost!Duran en Spek bij het Neptunusplein

Scheve Schaats

Ik denk dat wethouder Hans Buijtelaar niet zo van schaatsen houdt. Wel om naar te kijken, maar niet om zelf te beoefenen. Hoewel… Misschien houdt hij wel van schaatsen op natuurijs maar vooral niet in een hal op het Eemplein. Daar is het misschien te druk voor hem. Stel je voor; al die enthousiaste kinderen die daar gillend van plezier hun rondjes rijden. Of die oudere Amersfoorters die vertederend naar hun schaatsende kleinkinderen kijken terwijl ze zelf warme chocolademelk drinken. Of misschien vindt wethouder Buijtelaar het niet leuk om te zien hoe nieuwkomers voor het eerst voorzichtig over het ijs schuifelen. Het valt natuurlijk ook niet mee om je op glad ijs te begeven tussen vijfentwintig duizend bezoekers die wel de lol inzien van zo’n ijsbaan op het Eemplein.

Of er volgend jaar weer een ijsbaan op het plein komt is nog maar de vraag. Exploitant André van Gelderen is er wel klaar mee. Jaar na jaar investeert hij in deze ijsbaan en jaarlijks moet hij er op toeleggen. Dit jaar had hij een tekort van zo’n vijfduizend euro. Een bijdrage van de gemeente heeft hij niet gekregen en wanneer er volgend jaar weer geen subsidie wordt verstrekt wordt de stekker eruit getrokken.

Er moet toch potverdikkie wel een sport-potje zijn waaruit dit soort activiteiten betaald kan worden! De wethouder wil toch ook graag dat jongeren meer gaan sporten? De raadsleden zien toch ook graag dat nieuwkomers meedoen aan de maatschappij? De gemeente wil toch ook dat mensen die weinig geld te besteden hebben de kans krijgen om hun zorgen opzij te zetten door te schaatsen op de tijdelijke baan?

Ik begrijp er helemaal niets meer van. Terwijl er jaarlijks tienduizenden euro’s extra door de gemeente wordt bijgelegd om de Amerena draaiende te houden kan er geen geld af voor een evenement als het WinterparadIJS. De schaatsbaan op het Eemplein bereikt een hele andere doelgroep dan de Amerena en dat is juist zo waardevol! Dat moet de gemeenteraad toch ook wel zien? Je mag geen appels met peren vergelijken maar ergens klopt het niet. Vloeibaar water mag wat kosten maar zodra het bevriest…. Kom op gemeente Amersfoort. Wees sportief. Verzin een list. Doe iets. Zodat wij weer kunnen schaatsen volgend jaar.IMG_8894

Krachtig!

Huh? Maar twee vrouwen genomineerd voor Amersfoorter van het jaar? Ik ga het rijtje nog eens langs en zie dat het echt waar is. Terwijl ongeveer de helft van de Amersfoorters uit vrouw bestaat zijn maar twee van tien genomineerden vrouw. Waar is het mis gegaan? Vallen vrouwen misschien wat minder op in de maatschappij? Staan ze minder vooraan als het gaat om schouderklopjes? Laten ze minder zien wat ze allemaal doen voor een ander?

Ik moet natuurlijk hand in eigen boezem steken, want ik heb zelf niemand voorgedragen terwijl ik best veel vrouwen ken die ik had kunnen nomineren. Vrouwen die zich dagelijks inzetten voor de medemens. Krachtige vrouwen die bescheiden doen wat ze kunnen.IMG_9518

Een van mijn helden is Sally. Zij stond centraal in de serie ‘De kracht van de kringloopwinkel‘ die deze week op de televisie te zien is geweest. Wat een prachtige vrouw. Ze luistert echt naar de mensen. De Kringloopwinkel is zo’n plaats waar mensen kunnen zijn wie ze zijn. Waar niet wordt geoordeeld. Waar mensen met een rugzak vol naar toe kunnen en waar die zware rugzak langzaamaan lichter wordt. De medewerkers worden gezien.

Dat geld ook voor de mensen die naar het inloophuis in Schothorst komen. Een plek waar je zomaar binnen kunt stappen voor een kop koffie, een gesprek of een arm om je schouder. Dat ondervond ook Willem. Zijn moeder overleed kort geleden. De uitvaart en alles wat daar bij kwam kijken kwam op zijn schouders terecht. Aangezien daar al een flinke rugzak om hing trok hij dat niet. Gelukkig was daar Trudy die ervoor gezorgd heeft dat er een prachtige afscheidsdienst is gehouden voor zijn moeder.

Verder denk ik aan Bonnie van “Bij Bosshardt Kruiskamp” die met haar team klaarstaat voor eenzame en kwetsbare mensen. Of Jolande, Cyrille, Saskia, Joke, Karin, Sandra…allemaal vrouwen uit Amersfoort die een positieve bijdrage leveren aan de stad. De koffie uit de Koffiebus smaakt heerlijk, ik geef graag geld aan het KWF, ben ongelooflijk geschrokken van de Nashvilleverklaring en houd van fotograferen maar stem dit jaar op Kath Duin. Omdat ik zo enthousiast ben over de ZomerPretPas én omdat zij voor mij alle vrouwen in Amersfoort vertegenwoordigt die zorgen voor onderlinge verbondenheid.

Geen plaats

,,Hoe ga ik dit toch aanpakken”, wethouder Tigelaar kijkt op zijn wekker. Het is 3.14 uur en hij heeft nog maar een paar uur geslapen. Toen hij wakker werd dacht hij meteen weer aan de opdracht die hij kreeg van de gemeenteraad. Hij moet onderzoeken hoe de stad haar eigen inwoners voorrang kan geven wanneer ze op zoek zijn naar een huis.

De wachtlijst voor een sociale huurwoning loopt flink op. Soms moeten mensen tien jaar wachten. En het lijkt of steeds meer mensen die geen betaalbare woning kunnen vinden in Amsterdam of Utrecht hier hun heil zoeken. Daar moet wat aan gedaan worden en aangezien hij ‘wonen’ in zijn pakket heeft…

Tigelaar gaapt, gaat op zijn rug liggen en staart naar boven. Het is bijna Kerst. Hij denkt aan Jozef en de hoogzwangere Maria. Zij kwamen uit Nazareth en zochten een plekje in Bethlehem om daar de volkstelling bij te wonen. Daar werden ze niet heel hartelijk ontvangen. Ze hadden geen geld, hadden geen financiële binding met de stad en kregen geen voorrang. Tigelaar draait zich nog eens om en valt in een onrustige slaap.

Hij droomt dat er allemaal mensen voor het stadhuis staan die scanderen; ,,Wij willen wonen, wij willen wonen”. En -heel gek- naast al die mensen staan Maria en Jozef. Maria draagt haar kind Jezus in een draagzak op haar buik. Jozef staat achter haar op een grote kei en torent boven iedereen uit De actievoerder kijken naar de jonge ouders en laten merken dat ze niet welkom zijn. ,,Ik wacht al jaren, we willen hier geen vluchtelingen”, zegt een van de betogers. ,,Eigen volk eerst”, roept een ander.

Tigelaar wordt zwetend wakker. Het klinkt makkelijk, een systeem optuigen zodat Amersfoorters voorrang krijgen, maar in de praktijk wordt het nog een hele klus. Want wat is eerlijk en hoever ga je. Wie krijgen er voorrang en wie niet?

Het is 7.01 uur. Wethouder Tigelaar bedenkt hij dat het wel bijzonder is dat juist Jozef zo prominent in zijn droom is verschenen. De vader van Jezus is namelijk beschermheilige tegen woningnood. Dit moet een teken zijn! ,,Het komt vast goed”, bedenkt Tigelaar en opgelucht staat hij op. Dat Jozef ook patroon is van hopeloze zaken was hij even vergeten.

IMG_2541

Sudoku

Het is net een soort sudoku. Zo’n puzzel waarbij je alle vakjes moet invullen met de getallen 1 tot en met 9 zonder te dubbelen. Zo zie ik de feestdagen ook. Je hebt een aantal feestdagen, dat zijn de vakjes. En je hebt familie en vrienden die je wil uitnodigen of die je wilt bezoeken, dat zijn de getallen.

Het invullen van mijn kerst-sudoku begon een paar weken geleden en ik stuitte meteen al op een paar logistieke problemen omdat het ene deel van mijn schoonfamilie alleen de eerste Kerstdag in het land is en het andere gezin juist alleen op de tweede kerstdag kan afspreken. Op dat moment was ik ook nog niet op de hoogte van de plannen van mijn eigen familie die ik toch ook wil zien voor het einde van het jaar.

Het belangrijkste vind ik dat mijn moeder en schoonmoeder niet alleen zijn tijdens de kerstdagen. Dat is volgens mij gelukt, maar het blijft een ingewikkelde puzzel. Ook omdat Pien en Teun moeten werken op eerste kerstdag en Pien druk is met de voorbereidingen van de circusvoorstelling ‘Ontspoord’ in de Lieve Vrouw in het laatste weekend van het jaar. Daardoor hebben we weinig uitwijkmogelijkheden.

Maar Ik mag beslist niet mopperen want ik weet dat ook het omgekeerde kan gelden. Dat je juist heel veel lege vakjes hebt en niet weet waar je heen kan om de feestdagen plezierig door te komen. Ik ben dan ook blij dat er in Amersfoort verschillende organisaties zijn die tijdens de feestdagen hun koks optrommelen om ervoor te zorgen dat niemand alleen hoeft te eten. Zo wordt er op de eerste kerstdag een kerstdiner geserveerd in het Meander en kun je op diezelfde dag in het Stadscafé aanschuiven voor een feestelijke maaltijd. Ook bij Bij Bosshardt en verschillende kerken staat de deur open.

Inmiddels heb ik onze familie-sudoku bijna af. Ik moet alleen nog weten vanaf welk tijdstip Teun zijn eetgasten moet bedienen en hoe laat Pien de vakken moet vullen in de supermarkt. Dan pas weet ik of het alleen koffie wordt bij mijn schoonmoeder of ook een kerstborrel. Een uitgebreid kerstdiner zit er voor ons in ieder geval niet in eerste kerstdag. Het wordt vast soep met broodjes. Ook goed!IMG_1577