Ruim die rotzooi nou eens op!

,,Dit kan niet waar zijn.” Terwijl we dichter bij de fietsbrug komen zien we steeds meer lege verpakkingen. Redbullblikjes, sigarettenpakjes, snoepzakken, chips… en nog een plastic bak met een paar overgebleven druiven.

Mijn man en ik doen een rondje ‘Hoogland West’. We lopen langs de Eem en genieten van de natuur, het water en de ochtendzon, maar we schrikken van de zooi die er achter gelaten is. We weten dat er vaak grote groepen jongeren aan de oever zitten en ik kan me voorstellen dat het heerlijk is om met leeftijdsgenoten te chillen in dit prachtige gebied, maar waarom nemen die jongelui dan niet hun zooi mee naar huis!?

Terwijl we verder lopen horen we meerdere voorbijgangers klagen over het afval. Een wielrenner roept hard: ,,Glas!” en probeert op het laatste moment nog om de glassplinters op het pad te ontwijken. Verderop schudt een skater verbaasd zijn hoofd.

,,Misschien kan ik een grijper en wat vuilniszakken meenemen de volgende keer”, verzucht ik. ,,Dit is teveel voor wat vuilniszakken”, antwoordt mijn man. Ik kijk eens goed om me heen en zie ook nergens vuilnisbakken staan. Dat zou toch best handig zijn. Aan de andere kant; de jongeren hebben de spullen ook meegenomen naar deze plek dus hoe moeilijk kan het zijn om het afval in dezelfde tassen mee terug te nemen?

,,Ik vind het al moeilijk om een appel weg te gooien en zelfs een kauwgompje spuug ik niet zomaar uit. Dat heb ik echt meegekregen van mijn ouders.”  Zegt een vrouw die ons hoort praten.

,,Tja, het zal wel niet helpen om hier een paar boa’s neer te zetten”, mijmer ik terwijl we verder lopen. ,,Misschien kunnen sportcoaches, rappers, populaire docenten, influencers, jongerenwerkers of eigenaren van jongeren-café’s  eens de koppen bij elkaar steken.” Zij zijn vaak rolmodellen van deze jongeren en hebben vast de juiste toon om hen aan te kunnen spreken. ,,Of wacht eens, misschien kunnen de ouders van deze jongeren wat betekenen. Iets met opvoeden?”IMG_1303

Run op kaartje of stoel

Alles in me schreeuwt: Nee! Ik ga niet een plekje reserveren in een kroeg. Ik weet vaak van tevoren niet wanneer ik zin heb in een wijntje en om dan te moeten reserveren lijkt me niks. Langs Kafé van Zanten lopen en ter plekke  besluiten om naar binnen te gaan vond ik juist zo fijn. Onverwachts genieten van een drankje en een borrelplankje.

Natuurlijk ben ik blij dat we binnenkort weer terecht kunnen in de kroeg, dat we weer naar een tentoonstelling mogen of van een film kunnen genieten maar spontaan zal het niet meer zijn. Reserveren moeten we.

Dat deden we natuurlijk al eerder voor de film maar het voelt nu heel anders. Met drie vriendinnen op anderhalve meter een film kijken, wil ik dat wel? En juist na afloop een wijntje drinken en daarbij de koppen -letterlijk- bij elkaar steken om de film en de rest van ons leven te bespreken maakt zo’n avond voor mij zo waardevol. Als iedereen kan meeluisteren wordt de nazit toch anders.

Voor het terras hoef je niet te reserveren. Ik ben benieuwd  hoe de Hof er uit zal zien op een zomerse dag.  Er komt misschien wel een run op het beperkte aantal tafeltjes. Krijgen we van die taferelen dat mensen voor openingstijden hun jas al over de stoel gaan hangen om zeker te zijn van een plaatsje?

Kunst bekijken op afspraak vind ik dan nog het minst erg, want natuurlijk is het wel fijn wanneer het niet zo druk is bij een expositie en je rustig langs de objecten kunt lopen. Kunsthal KAdE is er al helemaal klaar voor. Via hun website wordt duidelijk uitgelegd hoe je aan kaarten kunt komen en wat daarna de bedoeling is.

Het is niet anders, maar als wij over vijf jaar nog naar het filmhuis willen, nog een biertje willen drinken op het terras bij Van Zanten of nog een expositie willen zien in Kunsthal KAdE dan moeten we juist nu investeren in deze zaken. Laten we de Amersfoortse ondernemers blijven steunen, anders kunnen we over een paar jaar nergens meer terecht. Dat zou toch zonde zijn!

IMG_5557

Kloterupsen…

Je bent een koolmeesje en wil je vleugels uitslaan in Amersfoort. Je krijgt een prachtig nestkastje aangeboden. Er is zelfs keuze uit 140 kastjes die afgelopen jaar opgehangen zijn. Een partner is snel gevonden en in no-time zijn jullie eitjes uitgekomen.

Je vliegt naar een boom om voedsel te vinden voor de kleine meesjes en een paar dagen later liggen ze allemaal dood in hun nestje. Hoe kan dat nou? Heeft dat iets te maken met het verdelgingsmiddel Xentari dat net over de bomen is gesproeid?

8 jaar ben je, en je speelt buiten met je buurjongetje. Je loopt onder een boom waar druppeltjes vanaf komen. Gek. Het lijkt of het regent, maar de lucht is blauw en de zon schijnt. In de druppeltjes blijkt het verdelgingsmiddel Xentari te zitten. Je komt thuis en vertelt je moeder dat je last hebt van kriebel op je armen. Ze vraagt zich af of er nu dan al brandhaartjes zijn losgekomen van de eikenprocessierupsen en smeert een zalfje op je armen. Het helpt voor geen meter.

Je bent wethouder Kees Kraanen en je bent verantwoordelijk voor de bestrijding van die verrekte eikenprocessierupsen. Kortgeleden heb je de opdracht gegeven de bomen in te spuiten met Xentari. Ondertussen staat een groep mensen klaar om duizenden eikenbomen met een soort stofzuigers te ontdoen van die rotbeesten en verder heb je het afgelopen jaar ook gezorgd voor nestkastjes voor mezen. Want mezen zijn de natuurlijke vijand van de rupsen. Je hebt toch maar mooi drie oplossingen bedacht voor het probleem waar veel Amersfoorters last van hadden; jeuk door brandhaartjes.

Je werkt bij de vogelbescherming en hebt vorig jaar al gemerkt dat er veel jonge mezen zijn doodgegaan na het gebruik van het biologische verdelgingsmiddel. Uit een eerste onderzoek is nog niet duidelijk of dat komt door Xentari of een ander middel. Ondertussen komen er steeds meer meldingen vanuit het hele land.

Stel je gebruikt gewoon je gezond verstand. Dan kun je toch op je klompen aanvoelen dat de combinatie Xentari, mezen en spelende kinderen geen goede is? Hoe dan ook; een pasklare oplossing is er niet. Ik wens onze eigen Mees Kees alle wijsheid, kennis en inzicht toe. VVD-ers en natuur, het blijft een moeilijke combinatie.

IMG_2839

 

Tips voor de wethouder

Potverdorie zeg. Je zult maar de financiën van de gemeente Amersfoort in je pakket hebben. Arme wethouder Willem-Jan Stegeman; een paar maanden geleden dacht hij nog dat de begroting redelijk op orde was, maar door de Corona-crisis moet er ineens geld uitgegeven worden aan zaken waar hij helemaal niet op gerekend had. Zo gaan er miljoenen naar de ZZP-ers in de stad, moest er geld komen voor de huur van sportaccommodaties en moeten ook andere bedrijven ondersteund worden om niet om te vallen. Het lijkt me geen makkelijke klus.

De bedrijven zelf doen natuurlijk ook hun best om met kunst en vliegwerk het hoofd boven water te houden. Maar hoe moet bijvoorbeeld theater De Lieve Vrouw overeind blijven in de anderhalve meter maatschappij? Dat gezellige, intieme pand is totaal ongeschikt om afstand te houden. Of een poppodium als Fluor, theater Flint of Kunsthal KAdE? Het zou fijn zijn wanneer de gemeente Amersfoort deze bedrijven ondersteunt zodat ze niet failliet gaan en we over een tijd weer ‘gewoon’ van het culturele aanbod kunnen genieten.

Het blijft natuurlijk puzzelen waar het geld vandaan moet komen. Ik heb alvast twee tips. Wacht nog met het bouwen van een nieuw stadhuis. Inmiddels zijn ook de ambtenaren handig geworden in het vergaderen via Zoom of Teams en kan er ook bij hen gedeeltelijk vanuit huis gewerkt worden waardoor nieuwbouw vooralsnog geen prioriteit heeft. En voor zaken als de afhandeling van paspoorten en rijbewijzen en het houden van raadsvergaderingen is al maanden een mooi pand beschikbaar. Midden in de stad. Het pand van Hudson Bay. Met drie ingangen, meerdere etages en verschillende grote ruimtes die helemaal in te richten zijn op onze nieuwe anderhalve meter maatschappij.

En stop met de bouw van de Westelijke rondweg. Er blijven bij het niet doorgaan van de weg miljoenen over die gebruikt kunnen worden voor bijvoorbeeld de culturele sector. Want nu gebleken is dat veel mensen thuis kunnen werken zal er nog minder verkeer over de weg rijden dan verwacht. En het was er al niet zo druk. Wie nu nog voor de rondweg gaat heeft de afgelopen weken onder een steen gelegen en is niet klaar voor het nieuwe normaal. Toch, wethouder Stegeman?

IMG_0849

Hulp vragen

,,Nee hoor, ik krijg juist heel veel aandacht”, zegt mijn 93-jarige tante aan de andere kant van de telefoon. ,,Veel mensen sturen kaarten en je neef komt steeds een tas boodschappen brengen en doet er vaak wat lekkers bij.” Mijn tante klinkt enthousiast. ,,Hij mag helaas niet naar binnen maar als ik vanuit mijn slaapkamer naar buiten kijk kunnen we net naar elkaar zwaaien.” Wat is ze krachtig! Na een half uurtje nemen we afscheid. Het was fijn haar even te horen.

De crisis heeft ons wakker geschud. Veel mensen denken aan een ander en we bellen elkaar wat vaker. Ook wordt er hulp aangeboden. In onder meer de wijken Liendert en de Koppel zijn deze maand burenhulp-diensten opgezet omdat die daar nog ontbraken. Er worden kaartjes gestuurd naar eenzame ouderen, bloemen bezorgd en er zijn organisaties die muziekoptredens verzorgen in binnentuinen van senioren-complexen. Maar wat wel bijzonder is: er zijn veel meer mensen die hulp aanbieden, dan dat er mensen zijn die hulp vragen.

Een vriendin van mij is kinderwerker en zij vertelde me dat ze een moeder had gebeld bij wie het allemaal een beetje boven het hoofd was gegroeid. Na een fijn en intensief gesprek zei de moeder:,,Ik zou zelf niet zo snel aan de bel trekken of je bellen, maar ik ben blij met je telefoontje”.

Wat is dat toch een gek mechanisme; zelf niet om hulp willen vragen. Doe je dat niet omdat je denkt dat andere mensen het meer nodig hebben? Heb je het gevoel dat je dan kwetsbaar overkomt? Waar ben je bang voor?  Volgens mij vergeten veel mensen dat diegene die hulp aanbiedt dat ook doet omdat hij of zij er zelf blij van wordt. Dat ze graag een praatje maken omdat ze dat zelf ook zinvol vinden. Dat het afgeven van boodschappen hen ook een goed gevoel geeft.

Op http://www.indebuurt033.nl zijn alle initiatieven uit de hele stad verzameld. Uit alle hoeken van de samenleving wordt hulp aangeboden. Zet je trots, angst, of wat het dan ook is overboord en vraag hulp als dat nodig is. Waarschijnlijk maak je daar ook iemand anders blij mee.

De telefoon gaat. Ik kijk en zie dat het een vriendin uit Haarlem is. Ik neem op. Ze zegt: ,,Hi, ik wil even horen hoe het met je gaat. Ik heb je al zo lang niet gesproken….”.

IMG_6402

 

Woensdag 25 maart, Toch wel echt

Je ziet de beelden vanuit Italië, leest verhalen uit Brabant en ziet foto’s in de krant van het Meander ziekenhuis in Amersfoort. Maar het kruipt pas echt helemaal onder je huid wanneer je daadwerkelijk iemand kent met Corona. Iemand die dicht bij je staat.

Vorige week schreef een kennis al dat ze al dagen op zolder lag omdat ze corona had. Een paar dagen later las ik dat een buurtgenoot was gestorven aan dit klote-virus. En gister kreeg ik het bericht dat een nicht van mij in het ziekenhuis ligt met deze ziekte. Toen ik het las sloeg de schrik me om het hart. Door app-contact met mijn achternichtje bleef ik op de hoogte. Inmiddels hoeft mijn nicht geen extra zuurstof meer te hebben en kan zij, en kunnen wij -zoals het er nu naar uitziet- weer rustig ademhalen. Maar het blijft een angst. Wie is de volgende en hoe pakt het uit? Gaat het om een paar dagen koorts en wat hoesten, merkt de persoon het amper of wordt het uiteindelijk opname op de IC? Het virus is te grillig om het te voorspellen.

Op zich kan ik het redelijk handelen, de wereld die 180 graden gedraaid is. Ik werk wat, bel mensen, ruim een kast op en kom eigenlijk nog helemaal niet toe aan al die klusjes die ik op mijn lijstje heb staan. Maar soms voel ik ineens een knoop in mijn maag of voelen mijn nekspieren ineens als kabels. Soms lukt het me om me te concentreren maar een moment later begin ik te malen. Ik heb een hekel aan de zin ‘dan komt het wel heel dichtbij’. Maar inmiddels is het zover: het is al heel dichtbij.

IMG_7465 (1)

Zondag 22 maart, Digitale mogelijkheden

Op ons ‘whiteboard’ in de keuken hangt een podium cadeaukaart, gekregen toen ik stopte met mijn werkzaamheden bij Pact Sam Sam.  Ik had zin om de bon te gebruiken voor een mooie voorstelling in Flint of De Lieve Vrouw. Twijfelde of ik naar een musical zou gaan, een concert of naar een mooi toneelstuk. De bon zal er nog wel een tijdje hangen want voorlopig zit live een voorstelling bijwonen er niet in. Gelukkig zijn er andere mooie initiatieven.

Zo heb ik gisteravond twee uur lang genoten van een concert door Erik van Houten en Peter Mohr, twee bekende muzikanten uit Amersfoort. Ik luisterde via facebook en nodigde ondertussen een paar van mijn eigen facebookvrienden uit om mee te luisteren. En hoe gaaf is het dan dat je 84-jarige moeder ook inlogt!

Terwijl ik mijn oortjes in had bedacht ik me hoe bijzonder de avond was. Normaal gesproken had ik waarschijnlijk voor de televisie gehangen, nu zat ik achter de computer en voelde ik me toch heel erg betrokken. Ik zat te genieten en door de verstoorde blik van Puck die tv aan het kijken was realiseerde ik me dat ik hardop mee zat te zingen. En normaal ga ik nooit samen met mijn moeder naar een concert, maar dat heb ik nu dus wel min of meer gedaan. En gezellig was het! Natuurlijk heb ik ook wat gedoneerd, want net als vele anderen verdienen Peter en Erik deze periode bijna niets omdat de meeste klussen zijn afgezegd.

Het was niet het enige ‘feestje’ dat ik had afgelopen week. Ook Gerben was jarig. Hij nodigde vele vrienden uit en door berichtjes over en weer werd het nog best gezellig. Het ging van ,,Wil je nog een gevuld ei?” tot ,,Geef me de fles wijn eens door”. En hoewel we elkaar natuurlijk liever live hadden meegemaakt was dit toch een goed alternatief. Met een beetje humor komen we er wel.

Dinsdag heb ik een digitale vergadering met collega’s, ik bel komende week veel mensen, ik facetime met vrienden en ik prijs me gelukkig met de digitale mogelijkheden. Het maakt deze vreselijke tijd toch een stuk minder vreselijk.

8a410c98-0330-4358-b5db-b452fee27c18

Mens erger je niet!

Potverdorie. Het zal je moeder zijn die net twee jaar in De Lichtenberg woont en hoort dat ze alweer moet gaan verhuizen! Geen rustige laatste jaren, maar wederom zo’n ingrijpende verandering.  Dan zakt je broek toch af? Alsof ze een pion is die je zomaar te kust en te keur kunt verplaatsen!

52 Ouderen die nu nog in het woonzorgcentrum wonen moeten verhuizen. Weg uit hun vertrouwde omgeving. De reden? Volgens Beweging 3.0 is de zorg aan ouderen in het woonzorgcentrum steeds zwaarder en complexer geworden en is het huidige gebouw daarvoor ongeschikt. Daarnaast hebben ze de ruimte nodig om meer verpleeghuisplekken te maken. Maar gelukkig; ze doen er alles aan om ‘de bewoners naar de plek van hun voorkeur te verhuizen’. Daar kun je het dan mee doen. Ik kan me niet voorstellen dat de ouderen staan te popelen om weer te verkassen, ook al is de inrichting van het huis niet meer van deze tijd en voldoen de badkamers niet meer aan de eisen.

Zes jaar geleden ging het Burgemeester Van Randwijckhuis ook al dicht. Tachtig ouderen moesten toen een nieuwe plek zoeken om te wonen. Hun leven lag overhoop maar gelukkig vonden ze allemaal weer woonruimte. Het schijnt dat sommigen van hen in De Lichtenberg terecht zijn gekomen en nu weer moeten verhuizen terwijl ze net zo blij waren met hun kamer. Waar moeten zij en de andere bewoners naar toe? Woonzorgcentrum De Liendert is ook al gesloten. Terug naar een gewone woning is bijna onmogelijk en voor een verpleeghuis zijn ze vaak nog niet slecht genoeg.

Het is natuurlijk overheidsbeleid om ouderen zo lang mogelijk thuis te laten wonen, want dat kost minder geld. Maar het kost enorm veel bloed, zweet en tranen. Mantelzorgers doen wat ze kunnen. Op een gegeven moment gaan ze er zelf bijna aan onderdoor. Moet je nagaan; dan ben je opgelucht dat je vader of moeder uiteindelijk naar De Lichtenberg kan en dan moeten ze daar weer weg. Frustrerend toch?!

Het lijkt wel mens-erger- je- niet, waarbij je als oudere met een beetje pech vlak voor de finish van het speelveld wordt gegooid. Krabbel dan maar weer eens op. Ik heb de neiging om het hele bord van de tafel te flikkeren. Klotezooi!

IMG_8956

Gedrocht

IMG_6339Tien jaar geleden: Pien pakt verwachtingsvol een zelf gekleid beeldje uit haar tas. ,,Oh, wat prachtig…” zeg ik. Ik neem het beeldje van Pien over en zet het bovenop het televisiekastje. Midden in de kamer. Goed te zien voor iedereen. Pien was op dat moment zes en had haar knuffel gekleid. Of iets dat er op leek. Ze keek me vol trots aan en ik kon niets anders dan haar prijzen voor haar kunstwerk. Diezelfde dag laat de Haagse kunstenares Ingrid Mol verwachtingsvol haar versie van de jonge Johan van Oldenbarnevelt zien aan haar opdrachtgevers. Johan en zijn leeuw. Gemaakt van keramiek. De leden van de selectiecommissie knikken goedkeurend en kunnen niets anders dan haar prijzen voor haar kunstwerk.

Wanneer meneer Enzofoort even later thuiskomt wijst hij op de klei op het televisiekastje en vraagt wat het is. ,,Een beeldje van Piens knuffel”, antwoord ik. Meneer Enzofoort trekt een wenkbrauw op en gaat over tot de orde van de dag. Op datzelfde moment evalueert de selectiecommissie de beelden van Ingrid Mol en noemt ze ‘acceptabel’.

Na een tijdje verplaats ik het beeldje van Pien naar haar slaapkamer. Ik zet het op het nachtkastje zodat haar knuffel goed naar zijn evenbeeld kan kijken. De beelden van de jonge Johan van Oldenbarnevelt en zijn leeuw krijgen een plekje bij de Muurhuizen waar de raadpensionaris opgroeide. Buurtbewoners zijn niet echt blij, sommigen noemen de beelden zelfs ‘spuuglelijk’. In overleg met omwonenden wordt afgesproken dat de beelden na tien jaar weggehaald worden.

Het beeldje van Pien was inmiddels naar de boekenkast op de overloop verhuisd. Het viel een keer  terwijl ik een boek uit de kast pakte. Wekenlang lagen de stukken op de plank. Niet lang daarna heb ik de stukken in de container gegooid. Pien heeft er nooit meer naar gevraagd. Maandag worden de beelden van Ingrid Mol weggehaald uit de binnenstad. Ze gaan naar Park Randenbroek. Lekker handig. Daar zijn geen bewoners die actie gaan voeren omdat ze die bijzondere beelden niet in hun achtertuin willen hebben. Met een beetje geluk verdwijnen Van Oldenbarnevelt en zijn leeuw binnen een paar jaar tussen de rododendrons. Als iedereen ze vergeten is, belanden ze alsnog in de container. Niemand die ze mist.

 

safe_image.php

 

Hallo Jumbo!

Ik doe de droger open en haal de schone droge was eruit. Tussen de zwarte T-shirts zie ik het shirt liggen dat vanmiddag schoon moet zijn. Het zwart-gele werkshirt van Pien. Ze heeft hem sinds ze bij de Jumbo op het Neptunusplein werkt. Al een half jaar vult ze de vakken met augurken, blikken soep en rijst. Ineens heeft ze het over de vulploegleider, het halen van de vultijd en spiegelen. En over haar eigen pad. Dat is binnenkort verleden tijd want deze Jumbo stopt over ruim een maand. Dat kregen Pien en haar collega’s deze week te horen.

Het zat er al aan te komen. Twee jaar geleden was er al sprake van dat de Jumbo zou verdwijnen in verband met de komst van de Aldi op hetzelfde plein. Toen bleven ze uiteindelijk toch maar nu is de kogel door de kerk en gaat het echt gebeuren.

Pien nam het nieuws laconiek tot zich. Ze wilde toch al stoppen. Maar ik heb het er best moeilijk mee. Waar moet ik nu de lekkerste Griekse Yoghurt halen en mijn favoriete ribbelchips?

Eigenlijk vind ik het enorm suf van me dat het me zoveel doet. Gek dat ik er zo van baal dat deze winkel na ruim tien jaar verdwijnt. Ik merk dat ik het toch heel fijn vind om precies te weten waar alles staat in een winkel. Ook is het leuk om sommige personeelsleden min of meer op te hebben zien groeien. Ze worden toch een soort bekenden van je. Soms ga ik in de langere rij staan omdat ik dan geholpen word door die aardige caissière met de vrolijke uitstraling. Maar 21 maart sluiten de kassa’s voorgoed en moet het personeel elders aan de slag.

Wat gaat er met het pand gebeuren? Kan het omgetoverd worden tot een aantrekkelijk buurthuis waar iedereen terecht kan voor een bakje koffie en een praatje? Of komt er een Albert Heijn, een Plus of een andere supermarkt? Alles beter dan leegstand, want daar wordt niemand blij van.

Ik loop met de was naar de tafel en haal Piens shirt eruit. “Ik help u graag!” staat er met grote letters op de achterkant. Ik strijk hem glad en vouw hem op. Nog een paar weken…

Dag Jumbo!

IMG_8134