Nieuwe Ronde

Ik begrijp er helemaal niets van. Ik vind het te zot voor woorden, maar als ik de krant moet geloven sta ik daar helemaal alleen in. Sportwethouder Hans Buijtelaar vindt het ‘prachtig’, collega columnist Jeroen Stomphorst reageert ‘opgetogen’ en Dennis Sille van Citymarketing Amersfoort verwacht dat het ‘één groot feest’ wordt. Zelfs meneer Enzofoort reageert blij en verheugd. En ik? Ik begrijp niet waarom een ronde van Spanje via Amersfoort verloopt. Werkelijk waar niet.

Nou heb ik sowieso weinig met wielrennen. De enige keer dat ik met spanning in mijn lijf naar wielrennen keek was in 1980. Als 11-jarige stond ik uren te wachten op de Tour de France. Wat ik me nog herinner? Het oranje petje op mijn hoofd. De hitte. En de uiteindelijke teleurstelling. Toen de reclamekaravaan langs reed dacht ik dat dat nog maar een opmaat was voor de rest van de middag. Die reclameauto’s scheurden flink hard voorbij maar ik kon ze nog gewoon zien. Maar waar het eigenlijk om ging, de wielrenners, die waren in een oogwenk voorbij. Ik kon nog net ‘Joop’ roepen en ze waren al uit het zicht verdwenen. Als ik ‘Zoetemelk’ had gegild was de aanmoediging voor niets geweest.

Ik dacht destijds dat een tour de France alleen door Frankrijk ging, maar de tour begon dat jaar in het Duitse Frankfurt en ging via Luik richting het Franse landschap. Maar daar ging het nog om een rechtstreekse route over de weg en niet zo’n ‘losse flodder’ zoals het stuk door onze regio. Amersfoort in een Ronde van Spanje. Het is net zoiets als De Marathon van Rotterdam in Amsterdam laten beginnen. Of de klassieker Luik-Bastenaken-Luik langs Breda laten gaan. Of een Eurovisiesongfestival houden en daar Australië aan mee laten doen. Oh, wacht, slecht voorbeeld. Ik vind het prima om een nieuwe Ronde te verzinnen die andere gebieden van Europa aandoet want daar worden veel mensen blij van maar noem het dan niet meer de Ronde van Spanje!

Voorlopig duurt het nog anderhalf jaar voor het zover is. Ik denk dat ik die dag afreis naar Friesland. Lekker met mijn moeder een stukje Elfstedentocht fietsen. Van Bolsward naar Harlingen bijvoorbeeld. Als de route tenminste niet ineens verlegd is.

IMG_5605

Advertenties

Hangjongeren

Ik ben de hoek nog niet om of de wietlucht komt me al tegemoet. Nog voordat ik de jongeren zie, weet ik dat ze er staan. Het is donker en heeft net geregend. In de schemering zie ik zo’n vijf jongeren. Best intimiderend. Degene die het dichtstbij staat is minstens een kop groter dan ik ben.

Ik probeer soepel slalommend door het fietshekje te gaan en twijfel een kort moment. ,,Zo, hier ruikt het lekker ”, hoor ik mezelf zeggen. En ik meen het nog ook. Een paar jongens lachen wat en beamen het. Bijna wil ik weer vaart maken om naar mijn eigen schuurdeur te fietsen maar iets houdt me tegen. ,,Jongens, gezellig dat jullie hier staan maar zouden jullie de zooi straks gewoon weg willen gooien?” Ik weet niet wat me bezielt. Wat denk ik nou? Ik zie een sigaret oplichten. ,,Mevrouw….u heeft helemaal gelijk”, zegt een van de jongens. ,,We zullen er aan denken.” ,,Fijn” is mijn antwoord. ,,Prettige avond nog!” roep ik terwijl ik al een paar meter verder fiets. Ik ergerde me al tijden aan de zooi rondom de hangplek maar had er vooral thuis over gemopperd. Dat ik de jongeren rechtstreeks zou durven aanspreken had ik niet gedacht.

De volgende dag rijd ik langs hetzelfde fietshekje, maar de zooi ligt er nog steeds. Ik baal. Wat had ik nou eigenlijk verwacht?  Als er twee dagen later nog niets is veranderd besluit ik er zelf wat aan te doen. Ik pak een vuilniszak en loop door de poort. Ik schrik van de grote hoeveelheid rommel. Minstens tien wietzakjes, enorm veel plastic flesjes, lege koekverpakkingen, een kapotte mok en ander zwerfafval. Wanneer ik klaar ben hang ik een leeg vuilniszakje aan de horizontale stang van het fietshekje. Het verzamelde afval gooi ik in mijn container.

Twee dagen later weet ik niet wat ik zie; het vuilniszakje bij de hangplek zit vol. De grond eromheen is schoon.  Dat had ik niet verwacht. Ik neem de vuilniszak mee en wil hem in de kliko gooien maar ik ben te nieuwsgierig. Ik bekijk de inhoud. Ach gossie. Lege flesjes ice tea, wat sinasblikjes en… een leeg melkpak. Mijn moederhart stroomt over.

9B9A8654-AB4D-4F4A-84FE-211A13922494 (1)

 

Timing

“Koningsdag 2019 in Amersfoort moet de boeken ingaan als de ‘meest duurzame Koningsdag ever.” Die oproep deed GroenLinks deze week. Eigenlijk is Koningsdag al jarenlang duurzaam. Half Nederland probeert zijn oude meuk te verkopen en een groot deel van de spullen die op de kleedjes ligt wisselt jaarlijks van eigenaar. Maar goed. De Koninklijke familie komt naar Amersfoort en dat moet dus duurzamer.

Ik denk meteen aan het verbieden van ballonnen en aan het gebruik van papieren vlaggetjes waarmee de Koninklijke familie kan worden toegewuifd. Maar mijn fantasie gaat verder. Ik zie Koning Willem-Alexander voor me die met zijn pinpas vijf statiegeldbekers koopt voor zijn gezin, zodat ze daar hun drankjes in kunnen halen tijdens hun bezoek. En ik bedenk me hoe Koningin Maxima voor haar kledingkast zal staan en denkt: ,,weet je wat, ik doe eens gek. Ik draag gewoon een van mijn jurken nog een keer. Dan doe ik tenminste mee aan het duurzamer maken van Koningsdag in Amersfoort.”

Natuurlijk komt het gezin met de trein naar onze stad. Burgemeester Bolsius begeleidt hen, samen met wat wethouders. Kees Kraanen houdt vlak voor aankomst een enthousiast verhaal over duurzaamheid zodat het gezin het laatste deel van de reis niet naar buiten hoeft te kijken.De trein zit trouwens stampvol omdat bezoekers alleen met het OV naar Amersfoort mogen komen. Voor auto’s is de stad hermetisch afgesloten.

Bij aankomst krijgt Maxima een boeket in haar handen geduwd waar seizoensbloemen inzitten die in de buurt zijn geteeld en de chocolaatjes die Harry Mercuur aanbiedt zijn gemaakt van fairtrade cacao. Natuurlijk wordt de veganistische lunch aangeboden op biologisch afbreekbaar Palmblad met dito bestek. En als cadeautje van de stad krijgt de Koninklijke familie de Slim&Simpel-maaltijdbox van Willem en Drees, vol met producten uit de omgeving.

Ik ben voor duurzaamheid, maar denk daarbij niet meteen aan een evenement van één dag zoals Koningsdag. Ik denk eerder aan grote, langdurige projecten. Ook vind ik het moment waarop dit geopperd is in de raad een beetje ongelukkig gekozen. Maar daar denkt GroenLinks anders over. Volgens hen is dit het juiste moment; ‘de voorbereiding van Koningsdag is op dit moment immers in volle gang’. Net zoals de gemeente zich ook voorbereidt op de bomenkap voor de rondweg. Over duurzaamheid gesproken!

IMG_5693

Wegwezen

img_7369,,Stop, hou op. Ik vind het niet meer leuk!”. Dit regeltje kregen Pien en Teun vroeger op de basisschool aangereikt om hun grenzen aan te geven. Ik gebruik het nu om aan te geven dat ik de hele discussie spuugzat ben. De Westelijke Rondweg. Ik ben er helemaal klaar mee. Eigenlijk wil ik er niets meer over horen. De twitterberichtjes over dit onderwerp scrol ik meteen door. Artikelen in de krant over de rondweg sla ik over. Basta. Klaar!

Het is niet dat ik niet betrokken ben, maar er is enige berusting. Dat is eigenlijk gek, want ik ben zelf ook een groot tegenstander van deze weg. Ik vind het te bizar voor woorden om miljoenen uit te geven aan een weg die niet eens meer nodig is. Zelfs met de ‘horrorsneeuw’ van afgelopen week reden de automobilisten gewoon door. Daarbij worden ook nog eens duizenden bomen gekapt terwijl we die juist zo hard nodig hebben met het veranderende klimaat. Maar ik raak geïrriteerd door de eindeloze tegenstand. Door alweer een hoger beroep. Door alweer en schorsingsverzoek.

Het besluit is democratisch genomen. We hebben zelf op de verkeerde partijen gestemd. Of beter gezegd; er zijn partijen die minder betrouwbaar bleken dan ik dacht. Soms moet je je verlies nemen. Hoe oneerlijk dat ook voelt. Ik hoop van harte dat die nieuwe weg waanzinnig goed uitpakt. Dat de auto’s er net zo goed kunnen doorrijden als nu het geval is. Misschien geniet ik over een paar jaar van een wandeling over het pad langs de rondweg en moet ik bekennen dat de politici gelijk hadden. Dat het een prachtig gebied is geworden waar het goed toeven is.

Er zijn politici in onze stad die niet zullen rusten voor die weg er daadwerkelijk ligt. Die bij hoog en laag volhouden dat er geen overschrijding van de kosten zal zijn. Die zeggen dat het allemaal veel veiliger wordt. Het is nu aan hen. Ik zal ze de komende jaren blijven volgen. Ik ben wel benieuwd of er nog koppen gaan rollen als blijkt dat de weg meer dan 68 miljoen euro gaat kosten. Ik kan niets anders dan afwachten. Maar mede-tegenstanders; stop alsjeblieft met procederen. Hou op. Want ik vind het niet meer leuk!img_0892

Regenboog

img_6156

We waren er stil van. Wat een prachtig gezicht; een regenboog boven Hoogland West. Meneer Enzofoort stond stil en pakte zijn mobieltje om er foto’s van te nemen. De kleuren waren zo helder! Het leek even alsof er een God was die ons iets duidelijk wilde maken die zondagochtend.

Mijn hele leven heb ik wat gehad met regenbogen. In de jaren tachtig breide mijn moeder een hele lange sjaal in diezelfde felle kleuren. Toen was een regenboog nog gewoon een natuurverschijnsel.  Ik wist weinig van homo’s, transgenders en alle aanverwante zaken. Ja, ik had een nicht met een vriendin en een neef met een vriend. Dat was toen al geen big deal.

Maar nu, bijna veertig jaar later, komt de Nashville-verklaring uit de kast en SGP-voorman Van der Staaij ondertekende het pamflet. Niet heel bijzonder want hij staat er al jaren achter. Ergens waardeer ik Van der Staaij die achter zijn eigen idiote ideeën blijft staan, ondanks de kritiek. Vrijheid van meningsuiting toch? Maar wanneer een theologiedocent de ‘genderideologie’ vergelijkt met het gedachtengoed van de nazi’s, dan ga je echt te ver. Toen ik een petitie zag met een anti-Nashville verklaring tekende ik die dan ook meteen. De algehele verontwaardiging deed mij goed en mijn hart maakte een sprongetje toen ik de regenboogvlag zag hangen bij het stadhuis.

Maar als ik er over nadenk word ik verdrietig. Wat idioot dat we het nodig vinden om te laten zien dat we tegen de verklaring zijn. Het zou toch niet moeten hoeven! Wanneer ik nu mijn regenboogarmband draag is het bijna een statement. Eigenlijk is dat dieptriest.En als ik dan lees dat een predikant bidt voor de homoseksuelen en transgenders dan word ik pissig. Hij hoeft niet voor hen te bidden. Bid voor de kortzichtigheid van je eigen gemeenschap. Bid voor jezelf, dat je zelf maar verdraagzaam mag zijn. Als je bid voor homo’s en transgenders dan lijkt het alsof je boven hen staat, dat vind ik aanmatigend.

Wij zagen zondagochtend die prachtige regenboog. Licht dat uiteengaat in meerdere kleuren. Wat een diversiteit, wat een pracht! Van der Staaij zat op dat moment waarschijnlijk in de kerk. Met zijn ogen dicht. Blind voor de werkelijkheid buiten. Toch zonde!

 

Vreugdevuur

Ze zijn teleurgesteld. En niet zo’n beetje ook. Jongeren uit de Kruiskamp die van plan waren maandag naar het vreugdevuur bij de brug bij Flint te gaan kunnen thuisblijven want dit jaar komt er geen vreugdevuur in de wijk. Vorig jaar was de laatste keer. Dat hadden de organisatoren van het vreugdevuur destijds al aangegeven. Ze waren niet verplicht te stoppen, maar vonden het zelf ook wel welletjes. Zo gaat dat, er is een groep enthousiaste mensen die zich ergens voor in zet en na een aantal jaar is het klaar.

Ook het vreugdevuur dat eerder gehouden werd voor de kerk op de Noorderwierweg is afgeschaft. De laatste keer dat daar een stapel hout in de fik ging was drie jaar geleden.Dat vreugdevuur werd te gevaarlijk en er werd geen vergunning meer voor afgegeven; veiligheid voor alles. Dit jaar komt er in plaats van dit vreugdevuur een feest in de wagenwerkplaats. Ook leuk.

Liefhebbers van een groot vuur kunnen zullen dit jaar moeten uitwijken naar Schuilenburg, want daar is dit jaar het enige grote georganiseerde vuur te zien bij de Verdiweg. Voor dit vuur is een vergunning aangevraagd en afgegeven. Om het wegdek niet te beschadigen plaatst de gemeente een container.Dat was inderdaad wel een dingetje bij het vreugdevuur bij schouwburg Flint. Elk jaar was het wegdek flink beschadigd, ondanks een flinke ondergrond van zand. Om nu te zeggen dat ik jaarlijks naar de brug liep om het vreugdevuur van dichtbij mee te maken. Nee… daar was ik veel te schijterig voor. Toen de kinderen nog klein waren vond ik het vuur te groot en toen ik een paar jaar geleden wel moed had verzameld om naar het vuur te gaan kwam er van alle kanten vuurwerk op mij af.

Maar toch had het ook wel iets magisch. Het was wel een plek waar mensen uit de wijk samen kwamen om elkaar gelukkig nieuwjaar te wensen. En het had wel wat: de bedrijvigheid op de dagen ervoor. Hoewel ik er niet elk jaar naar toe ging keek ik wel altijd even om het hoekje om te kijken hoe groot het vuur weer was. Die warme gloed, die ga ik missen.

img_0664

 

 

 

 

 

 

Dilemma

,,REANIMATIE!Haal AED”, staat er met grote letters op mijn mobiel. Adrenaline schiet omhoog, ik raak in de stress. Zo sta ik nog in de keukenkastjes te kijken welke boodschappen we moeten hebben, zo heb ik een oproep om te gaan reanimeren in de buurt.

Ik lees verder: ,,De AED kan opgehaald worden in de Trompstraat.” Dat is de AED is die door een buurtbewoner via crowdfunding is aangeschaft, flitst er door mijn hoofd. Ondertussen probeer ik te bedenken waar de locatie van de reanimatie is. Ik zie een kaartje op mijn telefoon, maar mijn hoofd lijkt wel spaghetti. ,,Zes minuten”, bedenk ik me, ,,De meeste kans op overleven is wanneer er binnen zes minuten begonnen wordt met de reanimatie.” Ondertussen tikken de seconden weg. Ik durf eigenlijk niet en twijfel. Op het moment dat ik mijn sleutels heb gevonden, mijn jas aantrek en eindelijk de deur open hoor ik in de verte de sirenes van een ambulance. Ik besluit om niet te gaan. Er zijn immers professionals aanwezig.

Ik heb me een paar maanden geleden als burgerhulpverlener opgegeven bij het netwerk HartslagNu. Via een bericht op mijn mobiel kan ik opgeroepen worden om in de buurt te helpen bij een reanimatie. Ik ben al vaker opgeroepen.Een keer zag ik dat er ’s nachts een oproep was geweest. Omdat ik mijn telefoon op ‘niet storen’ heb wanneer ik ga slapen werd ik inderdaad niet gestoord. Stiekem was ik daar wel blij om. Een andere oproep kwam op het moment dat ik bij mijn moeder in Bolsward op de koffie zat. Veel te ver weg. Ik was best opgelucht; ik kon vanuit Friesland toch niets doen.

Nu dus een oproep op een moment waarop ik wel zou kunnen helpen. Maar wat voor nut heeft mijn deelname aan het netwerk wanneer ik zo lang twijfel voordat ik iets doe? Even later in de supermarkt bedenk ik mij dat ik me het liefst af zou melden als burgerhulpverlener maar wanneer ik thuis de boodschappen opruim realiseer ik me dat dat de weg van de minste weerstand is. Ik besluit aangesloten te blijven bij het netwerk en hoop dat ik de volgende keer daadkrachtiger ben. Want die volgende keer komt, hoe dan ook.

img_7861