Lachgasgast

Daar stond hij. In de stomende regen. Een jongen met een ballon aan zijn lippen en in zijn hand een flinke tank met lachgas. In de steeg. Onze steeg. De jongen was doorweekt.Ik schrok van de aanblik, was even sprakeloos en fietste door.Toen ik thuiskwam en mijn telefoon bekeek, zag ik dat er al een hele app-geschiedenis was over deze jongen. Hij stond er al meer dan twee uur. Meerdere buren hadden hem gezien en gevraagd of hij weg wilde gaan.

Het was eigenlijk voor het eerst dat ik zo geconfronteerd werd met lachgasgebruik. Natuurlijk had ik wel eens zilverkleurige patronen zien liggen, maar om iemand daadwerkelijk aan een ballon te zien lurken deed me wel wat. Lachgas klinkt zo leuk en onschuldig, distikstofmonoxide klinkt al een stuk schadelijker, wat het ook is.

Deze week is er nog over gesproken in bij de gemeenteraad. Er valt weinig te doen aan de verkoop van lachgas omdat het nog steeds onder de warenwet valt. Burgemeester Bolsius zegt genoeg handvatten te hebben om de openbare orde en veiligheid te waarborgen maar dat vraag ik mij af. Er is door verschillende bewoners naar 0900-8844 gebeld met de vraag of de wijkagent langs kon komen. En misschien heb ik het gemist maar ik heb geen agent gezien. Er blijken daar vaker jongeren met lachgas te staan, het heeft vast geen prioriteit en het is waarschijnlijk dweilen met de kraan open.

Ondertussen denk ik aan mijn kleine buurjongetjes van amper zes. Die zijn dol op ballonnen. Wat als de buurkinderen lekker buiten gaan spelen en zo’n jongen compleet stoned de kinderen een ballonnetje aanbiedt? Het is niet alleen een probleem in onze straat, maar in het hele land.  Staatssecretaris Blokhuis zal nog voor het eind van dit jaar kijken wat er te doen is aan maatregelen en voorlichting. Vooral waar het gaat om de combinatie lachgas en het verkeer. Ik ben benieuwd naar de campagne. Zal die zo’n jongen die bij ons in de steeg stond aanspreken?

Twee buurvrouwen hebben nog een gesprek met onze lachgasgast gehad en uiteindelijk droop de jongen, letterlijk en figuurlijk af. Hij zocht een nieuwe plek aan de andere kant van de straat. Volledig naar de klote. Triest wel.

IMG_1560

Briljant idee

Shit man, wat een knal. Mijn hart slaat ineens een stuk sneller. Ik zit net met een kopje koffie aan tafel terwijl er buiten vuurwerk wordt afgestoken. Aan de linkerkant hoor ik geblaf van een hond, aan de rechterkant het zachte gehuil van een pasgeboren baby. Beiden vast geschrokken. Net als ik. Dat klote-vuurwerk!

Nu las ik dat de gemeente het fantastische idee heeft opgepakt om tien vrijwillige vuurwerkvrije zones in te richten in de stad. Het is een proef. Het is de bedoeling dat je bij je buren gaat vragen of ze zo’n zone willen. Ze zien me al aankomen. We hebben nogal een lange straat dus dat betekent dat ik bij zo’n honderd mensen aan moet bellen. Zestig procent moet ermee eens zijn. Misschien dat een groot deel van de bewoners achter zo’n zone staat, maar ik ben bang dat de buren die juist wel vuurwerk willen afschieten mij nooit meer gedag zullen zeggen.

Wanneer onze straat wordt uitgekozen door de gemeente krijgen we vier borden waarmee de zone wordt aangegeven. Mijn buren krijgen dan ook een brief van de gemeente met informatie. Maar van enige handhaving is geen sprake; het gaat namelijk om onderlinge afspraken tussen buren.

En dan misschien wel het meest irritante; de vuurwerkvrije zone zou moeten gelden op oudjaarsdag tussen 18.00 uur en 02.00 uur ‘s nachts. Dat is nou precies de periode dat ik het minst last heb van vuurwerk omdat ik me er dan op in stel. Ik erger me vooral in de periode voorafgaand. Wanneer je boodschappen doet en een rotje naar je hoofd krijgt. Of wanneer je midden in de nacht ineens wakker wordt gedreund.

Ergens vind ik dat je beslissingen over vuurwerkvrije zones niet bij de burgers moet neerleggen. Het is laf van de gemeente om zelf geen keuze te maken. Verwachten ze nou echt dat mensen hun nek uit steken voor een vuurwerkvrije straat?

Ik ben benieuwd welke briljante geest dit heeft verzonnen. Het staat misschien leuk op papier maar ik denk dat het in de praktijk niet gaat werken. Een algeheel verbod voor heel Amersfoort lijkt me beter. Gewoon voor altijd. Met flinke boetes bij overtreding. Dat is fijner voor de buurhond, de pasgeboren baby en voor mijn hart.

IMG_1577

Queens

Het kan zomaar zo zijn dat ze gisteravond bij ‘Pauw’ te zien was en dat Jeroen haar met zijn uitdagende lachje heeft gevraagd wat ze vond van alle commotie. Hart van Nederland is in ieder geval al langs geweest en ook columnist Özcan Akyol heeft een stuk over haar geschreven. Als ik Paula Bouwer van Queens was geweest had ik de eerste boot naar Terschelling genomen en mij voorlopig niet laten zien. Maar zo zit de eigenaresse van het Queens City Vintage Hotel niet in elkaar.

Deze uitbater van het hotel aan de Groenmarkt blijkt de afgelopen jaren in niet mis te verstane bewoordingen te hebben gereageerd op negatieve recensies. In eerste instantie gaf ik haar groot gelijk; iedereen kan wel van alles schrijven. Maar tijdens het lezen van Paula’s reacties viel mijn mond open van verbazing. Zelfs op redelijk positief commentaar reageert ze uitermate fel. Volgens mij kun je twee dingen doen bij slechte recensies: Nadenken of er een kern van waarheid in zit en er iets aan doen of gewoon negeren.

Ikzelf vind de ‘Vintage Bakery’ overigens een prima plek. Ik wilde eens op een zaterdag bijkletsen met een vriendin maar alle horecatenten rondom de Hof zaten overvol. We besloten even het steegje door te lopen en kwamen uit bij Queens waar we heerlijk rustig konden zitten. Geen andere klanten, geen interesse vanuit het personeel; ideaal!

Maar goed, wanneer zoveel verschillende mensen commentaar hebben op de rommel of de onvriendelijke ontvangst dan probeer je daar toch wat aan te doen?

Zelf ben ik door alle commotie enorm nieuwsgierig geworden. Ik heb bijna zin om een keer in het hotel te overnachten met meneer Enzofoort. Het lijkt me grappig om via het trappetje naar het matras te klimmen en daar een romantische nacht te beleven. Slapen schijnt er niet van te komen door de geluidsoverlast, je stoot je hoofd wanneer je op het bed zit, maar het ontbijt maakt vast veel goed.

Queens krijgt het door de alle publiciteit vast druk de komende weken. Wie wil er nou niet met eigen ogen zien hoe het hotel is ingericht en ervaren hoe hartelijk je ontvangen wordt? Binnenkort gaat Paula zich richten op ‘The Perfect Wedding’. Soort kers op de taart. Of pruim.

IMG_4722 (1)

Geen Taboes

IMG_9711Oeps. Het gaat niet zo lekker in Amersfoort. De Amersfoortse meerjarenbegroting is gepresenteerd en financieel wethouder Willem-Jan Stegeman had niet zulk goed nieuws. Er is namelijk de komende drie jaar zo’n 17 miljoen euro tekort op de begroting.De wethouder vindt dat er geen taboes moeten zijn in de gesprekken over de nieuwe bezuinigingen. Een man naar mijn hart. Er moeten ‘scherpe en gedurfde keuzes’ worden gemaakt!

Nou. Dat hoef je mij geen tweede keer te vertellen. Ik heb wel een paar suggesties. Een inkoppertje is natuurlijk gewoon stoppen met de aanleg van de rondweg. Probleem opgelost. Maar volgens de raad is dat station inmiddels al gepasseerd, hoewel de aanbesteding nog moet plaatsvinden. Dan dat nieuwe stadhuis. Totaal overbodig. Misschien kunnen de ambtenaren letterlijk het hart van de stad vormen door te gaan flexwerken. Laptop mee en dan een plekje zoeken in de kantine van een verzorgingshuis of in een van de buurthuizen. Goed voor de binding met de stad en lekker goedkoop.

Toen er bezuinigd moest worden bij mijn vorige baan werd ik boventallig verklaard. Omdat ik als laatste van mijn leeftijdsgroep binnen was gekomen, moest ik weer vertrekken. Dat lijkt me ook wel een handige en eerlijke manier bij de wethouders. Zeven wethouders is natuurlijk best veel voor een stad als Amersfoort. Afschaffen van vuurwerk in heel Amersfoort in plaats van tien extra vuurwerkvrije zones scheelt veel overleg en dus geld. Het is ook duidelijker en het scheelt schoonmaakkosten. Mensen met een uitkering die vuurwerk op zich wel leuk vinden kunnen worden ingezet als handhavers. Twee vliegen in een klap. Geen taboes toch?

Koningsdag kunnen we niet meer terugdraaien maar het schijnt veel toeristen te hebben opgeleverd, dus omhoog maar met die toeristenbelasting. Amersfoort heeft genoeg gefeest wat mij betreft dus de nieuwjaarsreceptie kan afgeschaft worden! Dat plan van die reclameborden is geweldig. Laten we vooral de hele stad volhangen. In elke straat eentje, dat levert enorm veel geld op. En we kappen alle eikenbomen. Doei processierups! Een andere suggestie was de hondenbelasting te laten stijgen. Toen de controleur bij ons aanbelde om te vragen of we een hond hadden kon ik dat vol overtuiging ontkennen. Maar ik heb wel een kater. Een flinke ook.

IMG_0028

Anderhalve ton

‘Wat een topmiddag was het’. Wethouder Hans Buijtelaar zit in zijn kamer in het stadhuis en denkt met genoegen terug aan afgelopen zondag. Vanuit zijn stoel ziet hij nog net tussen de bomen en de gebouwen de Eem liggen. Daar sprongen op 8 september meer dan driehonderd stadgenoten het water in om geld in te zamelen voor de Amersfoortse Editie Swim to fight Cancer. En hij was er een van.
Sportief als hij is draaide hij zijn hand niet om voor die twee kilometer zwemmen. Met een paar collega’s vormde hij het team “Wij zijn Amersfoort”. Terwijl zijn teamgenoten op de zondag trainden in het Bosbad, had hij zelf flink geoefend in de Amerena. Na elke training ging hij ook even de glijbaan af. Dat was voor hem de kers op de taart.
In totaal was de opbrengst ruim anderhalve ton en met “wij zijn Amersfoort” had hij bijna vier en half duizend euro opgehaald. Dat ging nog niet eens zo makkelijk. Hij had best een beetje moeten leuren bij vrienden, familie en collega’s. Hij was natuurlijk niet de enige. Ook de andere deelnemers hebben enorm veel energie gestoken in het krijgen van sponsorgeld. In totaal hebben ruim zevenduizend mensen een donatie gegeven voor de zwemmers van Swim to fight Cancer. ‘Zevenduizend! Dat zijn er toch een heleboel,’ flitst het door het hoofd van Buijtelaar.
Sowieso hebben ontzettend veel mensen meegewerkt om deze dag tot een succes te maken. Naast de driehonderd zwemmers waren er veel supporters op de been en er waren veel vrijwilligers om alles in goede banen te leiden. Maar het ging natuurlijk ook om een waanzinnig goed doel. Het bij elkaar gezwommen bedrag, ruim anderhalve ton, wordt namelijk ingezet voor wetenschappelijk kankeronderzoek. En aangezien 1 op de 3 mensen ooit in zijn leven kanker krijgt…
,,Hans?” Buijtelaar schrikt op uit zijn gemijmer. Hij had het kloppen op de deur niet gehoord en nu stond ineens een van zijn medewerkers naast zijn stoel. Zij houdt een papier onder zijn neus. ,,Hier zijn de officiële documenten over de naamswijziging van het station”. Hans kijkt het papier vluchtig door. Hij leest de woorden, ProRail, Centraal Station, anderhalve ton.  Achteloos zet hij zijn handtekening.
IMG_0797
De Eemhaven, waar driehonderd zwemmers geld bij elkaar zwommen op 8 september.

Ammehoela

,,Je gaat die pomp toch niet weggooien?” Een onbekende vrouw zit achter het stuur en heeft het raampje aan de bijrijderskant opengedaan. Ze wijst naar de pomp die achter in onze auto ligt. Het is een pomp voor een plastic bootje of een luchtbed. Even daarvoor had ik hem aangeboden aan de meneer van de Kringloopwinkel maar die wilde hem niet.

,,Wil jij de pomp? Oh fijn…”, antwoord ik en in één beweging pak ik de pomp uit de achterbak en geef hem door het raam aan de vrouw. ,,Wil je de peddels ook?” Ik zie haar twijfelen maar dan schudt ze haar hoofd. Twee jonge kinderen zitten achterin de auto.  ,,Ik heb ook nog strijkkralen.” Ik kijk de vrouw verwachtingsvol aan. ,,Oh, leuk…doe maar.” Ik geef haar een bak strijkkralen en bijbehorende vormpjes.  De vrouw bedankt me hartelijk en rijdt door. Ik loop blij naar de auto en kijk om me heen. Het is druk bij het milieubrengstation van de ROVA. Auto’s rijden af en aan. Verderop gooit Meneer Enzofoort een stapel dozen bij het papier. In de auto ligt nog een zak kleding.

Ik dacht een groot deel van onze overbodige spullen bij de kringloopafdeling achter te kunnen laten maar daar dacht de meneer van de kringloop anders over. ,,Nee mevrouw, die nemen we niet in want een pomp is een seizoensproduct en daar hebben we geen plaats voor”, zei hij. Ik keek de man verbaasd aan en vroeg hem; ,,Dan wilt u de roeispanen waarschijnlijk ook niet.” Hij knikte. ,,Klopt.” Wijzend op de strijkkralen; ,,dit kinderspeelgoed nemen we ook niet aan. Daarachter is een container waar u al uw overgebleven spullen in kan gooien.”

Ik ben lichtelijk in shock. Het is toch ongelooflijk. We hebben met zijn allen zoveel spullen verzameld dat zelfs de kringloop het niet meer wil. Balen wel. Ik vind het namelijk heel moeilijk om dingen die nog goed te gebruiken zijn weg te gooien. Gelukkig kon ik de pomp kwijt aan die onbekende moeder. Even twijfel ik of ik de roeispanen weg gooi of toch weer meeneem. Ik besluit het laatste. Seizoensproduct, ammehoela. Het wordt prachtig weer dit weekend. Dus als je wilt roeien en je hebt geen spanen; wie het eerst komt…

IMG_8588

 

 

Grenzeloos

IMG_8549Ik staar naar de foto in de krant. Op de foto staat de 19-jarige Eltjo Booi uit Amersfoort. Zelfs op de foto is te zien dat hij lef had. Dat zie je aan de blik in zijn ogen. “Altijd op zoek naar de grenzen”, staat er boven het artikel.

Eltjo sprong van de Stichtse Brug. Ik ken de brug. Ik ken de jongen niet maar zijn sprong was fataal en zijn overlijden grijpt me naar mijn strot. Door de foto krijgt dit drama een gezicht en realiseer ik me dat het ook mijn zoon Teun had kunnen overkomen. Of een van zijn vrienden, een buurjongen, of een neefje.

Jongens zijn vaak grenzeloos en dat begint soms al op jonge leeftijd. Ik herinner me nog die keer dat de overbuurman mij vertelde dat hij het toch niet zo fijn vond om Teun op het dak te zien zitten. Onze destijds 11-jarige zoon was uit het zolderraam geklommen en zat op de nok van het dak. In zijn hand een houten zwaard. Hij vocht met denkbeeldige demonen, zich van geen kwaad bewust.

Nu is hij bijna achttien en doet hij ook dingen waar ik geen weet van heb. Binnenkort gaat hij met een groep vrienden naar de Belgische Ardennen. Hoewel ik de neiging heb hem voor van alles en nog wat te waarschuwen houd ik me in. Omdat je je leven niet moet laten regeren door angst. Ik doe dan ook heel erg mijn best om hem los te laten. Loslaten hoort bij opvoeden. Altijd op zoek naar de grenzen, dat hoort bij Teuns leeftijd. Uitdagingen aangaan, denken dat je alles aankunt. Honderd keer gaat het goed, af en toe gaat het fout. Het zal je kind maar zijn.

Het getuigt van moed om zo kort na het overlijden van je zoon de verslaggeefster van de krant te woord te staan. Om haar te vertellen dat Eltjo vast niet de eerste en ook zeker niet de laatste jongere zal zijn die van de Stichtse Brug afspringt. “Al zouden we er maar één iemand ervan kunnen weerhouden door dit verhaal te vertellen, dan zou dat mooi zijn.”  Ik laat de krant open op tafel liggen. Mijn bijna 18-jarige zoon komt zo thuis…