Toekomst

‘Welkom op de wereld’. Dat stond op het geboortekaartje van Teun. Het was 2001. In de eerste weken na zijn geboorte kon ik niets anders dan naar hem kijken en dromen over zijn toekomst. Hoe zou hij opgroeien, wat zou hij worden later? Toen hij op de lagere school zat maakte ik mij wel eens zorgen. Waarom was hij zo moe? Wat ging er in zijn hoofd om? Met een klein beetje ondersteuning ging het al snel de goede kant op. Maar in mijn omgeving zie ik dat het ook echt mis kan gaan. De zoon van een kennis is depressief en heeft een heel laag zelfbeeld. Een vriendin haar dochter wil niet meer naar school omdat het schoolsysteem niet bij haar past. Ik ken een puber die niet meer weet hoe ze verder moet leven. Ze wacht op een opname.

Dan smacht je toch naar goede hulpverlening voor je kind? Dan hoop je dat jouw zoon of dochter de juiste persoon treft die hem of haar uit de shit kan trekken. Die aanvoelt wat jouw kind nodig heeft en zorgt dat de zwarte wereld weer wat kleurrijker wordt. Hoe frustrerend moet het dan zijn om te merken dat die jeugdzorg vaak niet voldoende is. In Amersfoort hebben meer dan 46-honderd kinderen hulp nodig en hun aantal lijkt te groeien.

Amersfoort gaat de komende jaren miljoenen extra uitgeven om de problemen in de zorg weg te werken. Over elf dagen presenteert het gemeentebestuur haar plannen. Ik heb begrepen dat een deel van het geld zal worden gebruikt om extra ambtenaren aan te stellen die de zorg vanuit het stadhuis beter moeten gaan organiseren. Ik zou zelf vooral inzetten op goede, betrokken, creatieve hulpverleners op de werkvloer. Mensen die daadwerkelijk iets kunnen betekenen voor onze kinderen.

Het leven is er eentje van vallen en opstaan. Zolang je steeds maar weer kunt opstaan, komt het wel goed. Teun is inmiddels zeventien en over hem maak ik me op dit moment geen zorgen. Maar ik hoop ook op een mooie toekomst voor die 46-honderd Amersfoortse kinderen waar het nog niet goed mee gaat. Dat wordt nog een flinke klus voor de gemeente Amersfoort en ik wens ze daar veel succes mee.

IMG_3965

Advertenties

Frictie

Best wel ingewikkeld. We hebben in Nederland de vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel staan. We mogen zeggen wat we willen en dat is een groot goed. Maar in hoeverre laat je die vrijheid van meningsuiting toe? Zelf vind ik dat iedereen mag zeggen wat hij wil wanneer hij de ander maar respecteert, geen onzin uitkraamt en niet discrimineert. En daar zit nou juist de crux als het gaat om fractievoorzitter Hans van Wegen van de Burger Partij Amersfoort. Deze politicus met rode sjaal roept van alles, liegt over belangrijke zaken, liket extreemrechtse opmerkingen op twitter en valt mensen zeer persoonlijk aan.

Dat heeft ook wethouder Kees Kraanen ondervonden en voor hem is de maat nu vol. Hij wil kijken of er binnen de gemeenteraad een plan van aanpak kan komen tegen Van Wegen. Het is niet de eerste keer dat daarover gesproken wordt, want al sinds de oprichting van de partij zorgt de fractievoorzitter van de Burger Partij Amersfoort voor frictie. Van Wegen vindt het belangrijk om zijn collega-politici kritische te controleren. Dat klinkt op zich oké. Een luis in de pels op het stadshuis van Amersfoort kan geen kwaad vind ik. Het is zelfs wel goed als het af en toe een beetje jeukt, dat houdt de mensen scherp. Maar wanneer de jeuk overgaat in open wonden dan moet er wat aan gedaan worden.

Feit blijft dat deze man gekozen is tijdens de gemeenteraadsverkiezingen. Het lijkt me daarom vooral belangrijk om de kiezers duidelijk te maken wat voor politicus Van Wegen is. Hij zegt voor een socialer Amersfoort te zijn, maar is zelf niet zo sociaal naar zijn eigen omgeving. Hij wil controleren, maar neemt het zelf niet zo nauw met de waarheid. Gelukkig krimpt zijn partij en hopelijk lost het probleem zich bij de volgende verkiezingen vanzelf op.

Ik heb een tip voor wethouder Kraanen. Voor de korte termijn. Blokkeer Van Wegen op twitter. Ik heb dat al jaren geleden gedaan en dat geeft een hoop rust kan ik je melden. Verder ben ik benieuwd of het gaat lukken om een politieke gedragscode binnen de gemeenteraad in te stellen. Dat is in het verleden niet gelukt, maar wie weet is de tijd er nu rijp voor.

IMG_5606

Mega-operatie

,,Zullen we dan maar voor deze gaan?”. Meneer Enzofoort wees naar de inductieplaat en keek me vragend aan. ,,Lijkt me een prima keuze”, was mijn antwoord. Het is alweer een paar maanden geleden dat we op zoek gingen naar een nieuwe keuken. De oude viel letterlijk uit elkaar en was hoognodig aan vervanging toe. Omdat we wisten dat Nederland uiteindelijk toch van het gas af moet kozen we voor een inductieplaat in plaats van voor een gasstel. Wij zijn niet de enige die afscheid nemen van koken op gas want de komende jaren wordt Amersfoort aardgasvrij gemaakt.

Voor bepaalde wijken moet een warmtenet worden aangelegd en dat kan ook inhouden dat sommige huizen extra geïsoleerd moeten worden. In andere wijken moeten warmtepompen, zonnepanelen of andere bronnen worden gebruikt.  Een mega-operatie die jaren gaat duren. Met heel veel consequenties.

Ik zou niet graag in de schoenen staan van wethouder Astrid Jansen die duurzaamheid in haar pakket heeft. Veel Amersfoorters zien het namelijk helemaal niet zitten. Ze zijn vooral bang dat het hen geld gaat kosten. Ik verslikte mij ook in mijn koffie toen ik las dat de kosten per huishouden wel op vijftienduizend euro zouden kunnen uitkomen. Gelukkig rekende meneer Enzofoort mij voor hoe dat gefinancierd zou kunnen worden. ,,Met de rentestand van dit moment zou je een soort hypotheek kunnen nemen hiervoor en dat kost je dan misschien zo’n dertig euro per maand extra. Dat heb je er over een paar jaar dan weer uit”. Een kwestie van naar de lange termijn kijken dus. Daar is meneer Enzofoort beter in dan ik.

Maar niet iedereen kan zover vooruitkijken. Er zijn ook mensen die moeite hebben met rondkomen. Zij zijn al blij dat ze de hypotheek of de huur van de volgende maand kunnen betalen. Ik ben dan ook benieuwd hoe wethouder Jansen de bevolking mee krijgt. Ik verwacht nog veel inloopavonden, folders en andere informatie de komende jaren. Niet alleen in Amersfoort, maar in heel Nederland. Want dat Nederland op den duur van het gas af moet is een feit.

Wij zijn overigens superblij met de inductieplaat. Het is even wennen wat koken betreft maar de kookplaat is binnen ‘no time’ schoon. Doekje erover en klaar. Dàt gun ik elke Amersfoorter!IMG_5286

Nieuwe Ronde

Ik begrijp er helemaal niets van. Ik vind het te zot voor woorden, maar als ik de krant moet geloven sta ik daar helemaal alleen in. Sportwethouder Hans Buijtelaar vindt het ‘prachtig’, collega columnist Jeroen Stomphorst reageert ‘opgetogen’ en Dennis Sille van Citymarketing Amersfoort verwacht dat het ‘één groot feest’ wordt. Zelfs meneer Enzofoort reageert blij en verheugd. En ik? Ik begrijp niet waarom een ronde van Spanje via Amersfoort verloopt. Werkelijk waar niet.

Nou heb ik sowieso weinig met wielrennen. De enige keer dat ik met spanning in mijn lijf naar wielrennen keek was in 1980. Als 11-jarige stond ik uren te wachten op de Tour de France. Wat ik me nog herinner? Het oranje petje op mijn hoofd. De hitte. En de uiteindelijke teleurstelling. Toen de reclamekaravaan langs reed dacht ik dat dat nog maar een opmaat was voor de rest van de middag. Die reclameauto’s scheurden flink hard voorbij maar ik kon ze nog gewoon zien. Maar waar het eigenlijk om ging, de wielrenners, die waren in een oogwenk voorbij. Ik kon nog net ‘Joop’ roepen en ze waren al uit het zicht verdwenen. Als ik ‘Zoetemelk’ had gegild was de aanmoediging voor niets geweest.

Ik dacht destijds dat een tour de France alleen door Frankrijk ging, maar de tour begon dat jaar in het Duitse Frankfurt en ging via Luik richting het Franse landschap. Maar daar ging het nog om een rechtstreekse route over de weg en niet zo’n ‘losse flodder’ zoals het stuk door onze regio. Amersfoort in een Ronde van Spanje. Het is net zoiets als De Marathon van Rotterdam in Amsterdam laten beginnen. Of de klassieker Luik-Bastenaken-Luik langs Breda laten gaan. Of een Eurovisiesongfestival houden en daar Australië aan mee laten doen. Oh, wacht, slecht voorbeeld. Ik vind het prima om een nieuwe Ronde te verzinnen die andere gebieden van Europa aandoet want daar worden veel mensen blij van maar noem het dan niet meer de Ronde van Spanje!

Voorlopig duurt het nog anderhalf jaar voor het zover is. Ik denk dat ik die dag afreis naar Friesland. Lekker met mijn moeder een stukje Elfstedentocht fietsen. Van Bolsward naar Harlingen bijvoorbeeld. Als de route tenminste niet ineens verlegd is.

IMG_5605

Hangjongeren

Ik ben de hoek nog niet om of de wietlucht komt me al tegemoet. Nog voordat ik de jongeren zie, weet ik dat ze er staan. Het is donker en heeft net geregend. In de schemering zie ik zo’n vijf jongeren. Best intimiderend. Degene die het dichtstbij staat is minstens een kop groter dan ik ben.

Ik probeer soepel slalommend door het fietshekje te gaan en twijfel een kort moment. ,,Zo, hier ruikt het lekker ”, hoor ik mezelf zeggen. En ik meen het nog ook. Een paar jongens lachen wat en beamen het. Bijna wil ik weer vaart maken om naar mijn eigen schuurdeur te fietsen maar iets houdt me tegen. ,,Jongens, gezellig dat jullie hier staan maar zouden jullie de zooi straks gewoon weg willen gooien?” Ik weet niet wat me bezielt. Wat denk ik nou? Ik zie een sigaret oplichten. ,,Mevrouw….u heeft helemaal gelijk”, zegt een van de jongens. ,,We zullen er aan denken.” ,,Fijn” is mijn antwoord. ,,Prettige avond nog!” roep ik terwijl ik al een paar meter verder fiets. Ik ergerde me al tijden aan de zooi rondom de hangplek maar had er vooral thuis over gemopperd. Dat ik de jongeren rechtstreeks zou durven aanspreken had ik niet gedacht.

De volgende dag rijd ik langs hetzelfde fietshekje, maar de zooi ligt er nog steeds. Ik baal. Wat had ik nou eigenlijk verwacht?  Als er twee dagen later nog niets is veranderd besluit ik er zelf wat aan te doen. Ik pak een vuilniszak en loop door de poort. Ik schrik van de grote hoeveelheid rommel. Minstens tien wietzakjes, enorm veel plastic flesjes, lege koekverpakkingen, een kapotte mok en ander zwerfafval. Wanneer ik klaar ben hang ik een leeg vuilniszakje aan de horizontale stang van het fietshekje. Het verzamelde afval gooi ik in mijn container.

Twee dagen later weet ik niet wat ik zie; het vuilniszakje bij de hangplek zit vol. De grond eromheen is schoon.  Dat had ik niet verwacht. Ik neem de vuilniszak mee en wil hem in de kliko gooien maar ik ben te nieuwsgierig. Ik bekijk de inhoud. Ach gossie. Lege flesjes ice tea, wat sinasblikjes en… een leeg melkpak. Mijn moederhart stroomt over.

9B9A8654-AB4D-4F4A-84FE-211A13922494 (1)

 

Timing

“Koningsdag 2019 in Amersfoort moet de boeken ingaan als de ‘meest duurzame Koningsdag ever.” Die oproep deed GroenLinks deze week. Eigenlijk is Koningsdag al jarenlang duurzaam. Half Nederland probeert zijn oude meuk te verkopen en een groot deel van de spullen die op de kleedjes ligt wisselt jaarlijks van eigenaar. Maar goed. De Koninklijke familie komt naar Amersfoort en dat moet dus duurzamer.

Ik denk meteen aan het verbieden van ballonnen en aan het gebruik van papieren vlaggetjes waarmee de Koninklijke familie kan worden toegewuifd. Maar mijn fantasie gaat verder. Ik zie Koning Willem-Alexander voor me die met zijn pinpas vijf statiegeldbekers koopt voor zijn gezin, zodat ze daar hun drankjes in kunnen halen tijdens hun bezoek. En ik bedenk me hoe Koningin Maxima voor haar kledingkast zal staan en denkt: ,,weet je wat, ik doe eens gek. Ik draag gewoon een van mijn jurken nog een keer. Dan doe ik tenminste mee aan het duurzamer maken van Koningsdag in Amersfoort.”

Natuurlijk komt het gezin met de trein naar onze stad. Burgemeester Bolsius begeleidt hen, samen met wat wethouders. Kees Kraanen houdt vlak voor aankomst een enthousiast verhaal over duurzaamheid zodat het gezin het laatste deel van de reis niet naar buiten hoeft te kijken.De trein zit trouwens stampvol omdat bezoekers alleen met het OV naar Amersfoort mogen komen. Voor auto’s is de stad hermetisch afgesloten.

Bij aankomst krijgt Maxima een boeket in haar handen geduwd waar seizoensbloemen inzitten die in de buurt zijn geteeld en de chocolaatjes die Harry Mercuur aanbiedt zijn gemaakt van fairtrade cacao. Natuurlijk wordt de veganistische lunch aangeboden op biologisch afbreekbaar Palmblad met dito bestek. En als cadeautje van de stad krijgt de Koninklijke familie de Slim&Simpel-maaltijdbox van Willem en Drees, vol met producten uit de omgeving.

Ik ben voor duurzaamheid, maar denk daarbij niet meteen aan een evenement van één dag zoals Koningsdag. Ik denk eerder aan grote, langdurige projecten. Ook vind ik het moment waarop dit geopperd is in de raad een beetje ongelukkig gekozen. Maar daar denkt GroenLinks anders over. Volgens hen is dit het juiste moment; ‘de voorbereiding van Koningsdag is op dit moment immers in volle gang’. Net zoals de gemeente zich ook voorbereidt op de bomenkap voor de rondweg. Over duurzaamheid gesproken!

IMG_5693

Wegwezen

img_7369,,Stop, hou op. Ik vind het niet meer leuk!”. Dit regeltje kregen Pien en Teun vroeger op de basisschool aangereikt om hun grenzen aan te geven. Ik gebruik het nu om aan te geven dat ik de hele discussie spuugzat ben. De Westelijke Rondweg. Ik ben er helemaal klaar mee. Eigenlijk wil ik er niets meer over horen. De twitterberichtjes over dit onderwerp scrol ik meteen door. Artikelen in de krant over de rondweg sla ik over. Basta. Klaar!

Het is niet dat ik niet betrokken ben, maar er is enige berusting. Dat is eigenlijk gek, want ik ben zelf ook een groot tegenstander van deze weg. Ik vind het te bizar voor woorden om miljoenen uit te geven aan een weg die niet eens meer nodig is. Zelfs met de ‘horrorsneeuw’ van afgelopen week reden de automobilisten gewoon door. Daarbij worden ook nog eens duizenden bomen gekapt terwijl we die juist zo hard nodig hebben met het veranderende klimaat. Maar ik raak geïrriteerd door de eindeloze tegenstand. Door alweer een hoger beroep. Door alweer en schorsingsverzoek.

Het besluit is democratisch genomen. We hebben zelf op de verkeerde partijen gestemd. Of beter gezegd; er zijn partijen die minder betrouwbaar bleken dan ik dacht. Soms moet je je verlies nemen. Hoe oneerlijk dat ook voelt. Ik hoop van harte dat die nieuwe weg waanzinnig goed uitpakt. Dat de auto’s er net zo goed kunnen doorrijden als nu het geval is. Misschien geniet ik over een paar jaar van een wandeling over het pad langs de rondweg en moet ik bekennen dat de politici gelijk hadden. Dat het een prachtig gebied is geworden waar het goed toeven is.

Er zijn politici in onze stad die niet zullen rusten voor die weg er daadwerkelijk ligt. Die bij hoog en laag volhouden dat er geen overschrijding van de kosten zal zijn. Die zeggen dat het allemaal veel veiliger wordt. Het is nu aan hen. Ik zal ze de komende jaren blijven volgen. Ik ben wel benieuwd of er nog koppen gaan rollen als blijkt dat de weg meer dan 68 miljoen euro gaat kosten. Ik kan niets anders dan afwachten. Maar mede-tegenstanders; stop alsjeblieft met procederen. Hou op. Want ik vind het niet meer leuk!img_0892