Handtekening

We schreven op van die luchtpostvelletjes. Zo’n dun blauw papiertje met aan drie kanten een plakstrookje. Wat vooral onhandig was voor iemand zoals ik; er stonden geen lijntjes op. Daarom legde ik altijd onder zo’n velletje een vel met dikgedrukte lijnen, als je goed keek kon je die net zien terwijl je schreef. 

De teksten die ik overschreef waren in het Engels. Omdat ik nog niet op de middelbare school zat vond ik het best een klus. Maar ach, het was best gezellig om met mijn moeder en mijn zus op vrijdagavond -de eerste of laatste van de maand, dat weet ik niet meer- naar zo’n schrijfavond van Amnesty International te gaan. Na een uur had je je brief geschreven naar een of andere dictator in een ver land en hem gevraagd of een bepaalde gevangene vrijgelaten kon worden. Je betaalde een gulden voor de brief en ging met een goed gevoel weer naar huis.

Deze week moest ik hier aan denken. Ik zag via internet een oproep om een petitie te ondertekenen. Het ging om een 15-jarig meisje dat verkracht was en veroordeeld was tot 100 zweepslagen in het openbaar. Het erge; ze was zwanger van haar vader. Door de petitie te ondertekenen hopen de ondertekenaars dat President Waheed van de Maldiven onder druk gezet wordt. Vlak nadat ik de petitie had ondertekend zag ik dat over de hele wereld anderen dat ook deden. Want ja, dat kun je gewoon zien via het world wide web. De organisatie Avaaz hoopt op een miljoen ondertekenaars. Het ondertekenen van de petitie via de computer voelde goed, maar het is niet te vergelijken met het gevoel van ruim dertig jaar geleden; dat moment waarop ik onderaan het luchtpostvelletje mijn handtekening zette.

http://www.avaaz.org/nl/maldives_global/?tVfysebAfbeelding

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties