Bellenblazen en dat meteen weer vergeten…

,,De verpleegkundige ging eerst naar binnen en toen hoorde ik Olga roepen dat ze niet mee wilde, maar toen ik zelf om het hoekje keek riep ze blij mijn naam.’’  Mijn 86-jarige moeder vertelt me over haar bezoekje aan haar vriendin die ze al meer dan een halve eeuw kent. Mijn moeder woont nog zelfstandig maar vriendin Olga zit inmiddels in een instelling voor mensen met dementie. Het gaat steeds slechter. Ze is bozig, heeft veel pijn en begrijpt niets meer van de wereld, maar als mijn moeder binnenstapt leeft ze weer een beetje op.

Het is mijn grootste nachtmerrie; dement worden en de grip op mijn leven verliezen. Ik raak nu al in paniek wanneer ik namen vergeet of niet op woorden kan komen. Het schijnt met mijn leeftijd te maken te hebben. Hoe het moet zijn om echt te dementeren wil ik nooit mee maken; die onzekerheid, de angst, het onbegrip. Daarom ben ik blij dat de Artsenorganisatie KNMG hun standpunt hebben verruimd omtrent euthanasie. Als ik helemaal wilsbekwaam een euthanasieverklaring invul en ik word daarna zo dement dat ik mijn wens om dood te gaan niet meer aan kan geven dan is er meer mogelijk dan voorheen. Dat stelt me toch min of meer gerust. 

Mijn moeder vertelde verder: ,,Ik had bellenblaas meegenomen. Eerst deed ik voor hoe ze moest blazen en daarna probeerde Olga het ook. Toen het uiteindelijk lukte werd ze helemaal blij. Oh, mooi…riep ze steeds.” In gedachten zag ik mijn moeder naast haar vriendin zitten; even een geluksmoment voor beiden.

Het blijft natuurlijk een dilemma; wat is nog een goed en waardig leven? Bellenblazen met veel moeite? En dat vijf minuten later weer vergeten zijn? Ik hoop dat ik, wanneer er bij mij dementie geconstateerd wordt, op tijd mijn euthanasieverzoek in kan dienen, want ik denk niet dat deze column voldoende bewijs is. Er zullen eerst een paar zware gesprekken aan vooraf gaan. Ik hoop -en bid- dat ik dat gesprek nooit hoef te voeren…