iPhone

Afbeelding

De kogel is door de kerk; ik ben binnenkort in het bezit van een iPhone 4. Jarenlang was ik tevreden met een klein nokia-toestelletje waar ik nog niet eens foto’s mee kon maken, maar om geen oude grijze muis te worden en om mee te doen met de moderne wereld leek het me toch verstandig om nu maar eens te kiezen voor een ‘volwassen’ toestel.

Dat had nog heel wat voeten in aarde; ik ben het internet opgedoken, heb gewikt en gewogen, ben vanmorgen nog naar de Vodafone-winkel in Amersfoort gegaan maar heb het uiteindelijk telefonisch geregeld via Jaap van Gorkum van Vodavone. Het was een heel lang gesprek, er werden allerlei opnames gemaakt en toen bleek dat de aanbieding die op internet stond en die ik wilde niet klopte omdat de 16 GB niet meer via internet verkrijgbaar was. Maar….zo zei meneer van Gorkum, misschien kon ik die nog in de winkel krijgen. Ik zag het al voor me; ik weer op mijn fietsje naar de stad en dan daar tot de conclusie komen dat er geen zwarte zou zijn of dat ze net uitverkocht waren. Omdat ik er inmiddels helemaal klaar mee was -ik heb al zo’n hekel aan dit soort dingen- ben ik gegaan voor de 8 GB ipv die met 16 GB. 

Nou ja, om een lang verhaal iets korter te maken; Over een paar dagen krijg ik hem thuis. Vanaf die tijd hoop ik tijdens mijn fietstochten door Amersfoort interessante foto’s te maken en daar meteen wat mee te doen op twitter of facebook. Tot nu was ik alleen thuis actief op het internet. Volgende week heb ik hem dus, dan moet ik nog wel even uitvogelen hoe zo’n iPhone werkt…. Pim of Puck kunnen me daar uitstekend mee helpen. Denk ik.

 

Esta

 

“Goedendag mevrouw, u heeft een tijdlang de Esta gehad en nu mag ik u een mooie aanbieding doen…” Ze wilde verder gaan met haar verhaal maar ik besloot haar te onderbreken. “Ik ben niet geïnteresseerd”, zei ik. Toen wilde ze weten waarom niet. Normaal gesproken zou ik vriendelijk geantwoord hebben, maar daar had ik geen zin in. Ik was al chagrijnig en stond op het punt om te gaan douchen dus dit telefoontje kwam niet uit. Verder was ik het hele jaar al bestookt met brieven van de Esta nadat ik 10 nummers als “kerstpakket” had gekozen en nu kwam dit telefoontje daar nog eens bij. Mijn oprechte antwoord “Nou, ik vond er eigenlijk helemaal niets aan”, had niet de verwachte uitwerking. In plaats van het telefoongesprek af te sluiten ging ze verder met: “Dan is misschien het blad Fab iets voor u”. Ik raakte geïrriteerd. “Ook daar heb ik geen zin in” was mijn antwoord. Ik ging verder: “ U treft het niet, ik ben spuugchagrijnig en heb hier geen zin in”. “Ik merk het”, zei ze.  “Mag ik u er dan nog op wijzen….” “Ja”, zuchtte ik, “ik weet dat er zo een bandje komt met uitleg over het bel-me-niet-register maar ook daar heb ik geen zin in. Doei”. Ik verbrak de verbinding en toen kon ik eindelijk gaan douchen. Ik weet één ding zeker; ik kies dit jaar geen abonnement op een magazine als kerstpakket. Dan maar een paar flessen wijn, dat is altijd goed. Of zou ik daar ook weer telefoontjes over krijgen?

Afbeelding 

 

 

Hallo Oma

“Nee, ik kan je niet zien. Jij mij wel? Oh, wacht….dan kan ik de taartjes laten zien die papa en ik gebakken hebben.”

Oma Anneke is gisteren samen met haar zus naar Canada afgereisd om daar hun broer te bezoeken. Een hele stap, want dit was de tweede keer in 79 jaar dat ze vloog en de eerste keer dat ze met het vliegtuig over de oceaan zou vliegen. Een week blijft ze weg, maar het idee dat Oma zo ver weg zit was voor dochter Puck wel even slikken. Gelukkig bestaat er “skypen” en zo kwam het dat Puck vandaag vlak voor het toetje contact had met Oma in Canada. Gewoon vanaf de bank met haar iPod Touch en het kost niets. Heel wat anders dan 1 x in de twee weken op zondagavond vanuit Australië  vanuit een telefooncel naar huis bellen, zoals ik deed tijdens mijn wereldreis in 1991. Toen was ik vaak binnen een paar minuten door mijn ‘beltegoed’ heen.