Kilometervreter

IMG_1609Sinds een maand heb ik een app op mijn telefoon: ‘Runkeeper’.  Wanneer ik een wandeling maak kan ik na afloop precies zien waar ik gelopen heb, hoe groot de afstand was en hoe snel ik die heb afgelegd. Eigenlijk is de app voor mensen die hardlopen, maar wandelen mag gelukkig ook. En ik kan je melden; het bijhouden van het aantal kilometers is verslavend!

Van de week bleek na een rondje Eemhaven en stadscentrum dat er iets mis was gegaan en dat het aantal kilometers en de route niet waren opgeslagen. Ik was hevig teleurgesteld. Meneer Enzofoort vroeg bezorgd of er iets mis was. Mijn antwoord: De app heeft de kilometers niet bijgehouden, nu heb ik voor niets gelopen! Onzin natuurlijk, want mijn hoofd was weer leeg en ik voelde me heel gelukkig tijdens de wandeling maar dat de kilometers niet waren opgeslagen irriteerde me mateloos.

Ineens begreep ik de lol van de avondvierdaagse. Ik denk dat veel kinderen die hem deze week gelopen hebben normaal niet staan te springen om met hun ouders mee te gaan wandelen. Maar het gaat om de prestatie. Om de medaille. Om na het opspelden samen met je klasgenoten door de stad te lopen en te worden toegejuicht. Dan denk je niet meer aan het gehaast en gevlieg, aan de blaren op je voeten, aan de spierpijn in je kuiten en aan het feit dat je ’s ochtend amper je bed uit kunt komen omdat je zo moe bent. Die medaille is puur geluk! Puur geluk kun je ook zomaar tegenkomen in Amersfoort dit weekeinde. Enthousiaste Amersfoorters hebben de ‘geluksroute’ georganiseerd.  Daarbij gaat het niet om kilometers, snelheid of een medaille, maar om het geven en ontvangen van geluk.

Ik vind het een leuk en lief initiatief. Bij de Lieve Vrouwetoren worden enveloppen met gedichten uitgedeeld. We kunnen lekker stoepkrijten bij basisschool ‘De Vlindervallei’ en in Hoogland kan iedereen meedoen aan  Geluksganzenborden. En dit is nog maar een kleine greep. Op de Langestraat vraagt iemand voorbijgangers waar ze gelukkig van worden.

Ik weet het inmiddels. Ik word gelukkig van wandelen. Maar vooral omdat ik op mijn app kan zien dat ik deze maand al zevenendertig kilometer heb gelopen. Plus die vier die niet opgeslagen zijn.

IMG_2538

 

 

 

 

Advertenties

Klaar met de avondvierdaagse

IMG_6012

Tranen in zijn ogen, zijn schouders schokken. Hij draagt een rood shirt maar ik kan niet zien bij welke school hij hoort. De man naast hem blijkt niet zijn vader te zijn. De vrouw die aan komt lopen kent de jongen wel maar is zijn moeder niet. ,,Mijn vader is al naar huis en heeft mijn fietssleutel meegenomen”, snikt de jongen. ,,Ik wil helemaal niet mee lopen…”. Vertwijfeld staat hij bij zijn fiets. Ik sta op het terrein van de Juliana van Stolbergkazerne en het is de eerste dag van de avondvierdaagse. Ik kijk op mijn horloge; zeven minuten over zes en de hele groep wandelaars is al in beweging gekomen. Deze jongen haakt af voor de grote wandeltocht begonnen is.

Terwijl de man zich over het joch ontfermt zie ik verderop een vrouw fietsen met in haar kielzog een meisje. Ze zien er verhit uit; de vrouw heeft een knalrood hoofd. Zo te zien is ze al een tijdje bezig geweest om haar dochter op tijd bij het startpunt te krijgen. Missie mislukt, want inmiddels zie ik het eind van de stoet. Het meisje zet haar fiets op slot, laat haar fietssleutel vallen en grist hem daarna tussen de hondendrollen weg. Ze springt achterop bij haar moeder die snel richting wandelaars fietst. Inmiddels is het keihard gaan regenen.

Dat was begin van deze week. Gelukkig is die week voorbij. Wat vind ik het toch een drama. Planning is al niet echt mijn ding en de avondvierdaagse is dan ook niet alleen topsport voor dochter Pien. De hele week om vijf uur eten omdat het anders te laat wordt betekent ook op tijd boodschappen doen, werk goed plannen en vroeg koken. Het is meneer Enzofoort en mij gelukt; Pien was steeds op tijd. Wel had ze meteen al blaren en ze heeft dan ook flink afgezien. Maar opgeven? Ze wilde daar niet aan denken. Ik begrijp nog steeds niet waarom kinderen die nooit willen wandelen wel vier keer tien kilometer willen lopen met hun klasgenootjes. Wellicht toch groepsdruk? Nou ja, die druk is er volgend jaar niet meer want Pien gaat naar de middelbare school en dat betekent: Nooit meer een avondvierdaagse voor de familie Enzofoort. Ik ben er niet rouwig om!

De Paden Op (AD, 23 Mei)

Afbeelding

 ,,Mam, ik wil dit jaar wel weer mee doen aan de avondvierdaagse!” zei Pien een paar weken geleden terwijl ze met een inschrijfformulier in haar hand uit school kwam. Ik hapte naar adem en daarna perste ik er een ‘hartstikke leuk’ uit. Ik probeerde er vrolijk bij te kijken en ik geloof dat dat wel is gelukt. Thuisgekomen dacht ik nukkig; ‘Normaal heeft ze geen zin om mee te gaan wandelen, maar samen met klasgenootjes vier avonden lang tien kilometer lopen ziet ze wel zitten.

’ De Avondvierdaagse staat voor mij gelijk aan chaos. Er komt logistiek nogal wat bij kijken: goed plannen is het toverwoord en dat is niet mijn sterkste kant. Zo moet je op tijd uit je werk zijn, boodschappen doen en vroeg genoeg koken zodat er ook nog tijd is om de snel in elkaar geflanste eenpansgerechten op te eten want om half zes moeten ze de deur uit. Gelukkig liep meneer Enzofoort mee zodat ik Pien niet ook nog naar het verzamelpunt op het terrein van de Juliana van Stolbergkazerne hoefde te brengen.

Ondanks wat regen- en onweersbuien, spierpijn en blaren, kwam Pien steeds weer enthousiast thuis. De route door het Soesterkwartier was zoals altijd dé topavond. Bewoners gaan er echt voor zitten en moedigen de kinderen aan. Er was zelfs een Nederlandstalige disco georganiseerd. Mijn dappere doorzetter heeft de vier avonden volgehouden en dat moest gisteravond tijdens de zegetocht door de stad worden beloond. Kregen wij vroeger een bosje bloemen, tegenwoordig worden kinderen behangen met snoep. Bij de intocht zag ik kinderen met zoveel snoep om hun nek dat ik bang was dat ze om zouden vallen ondanks hun vaak stevige postuur. Mijn kinderen mogen best wel snoepen maar ik wil het niet overdrijven. Daarom geen paraplu volgehangen met snoepgoed voor Pien, maar een bescheiden ketting om haar nek en veel complimenten.

Het zit er weer op. Vanavond kook ik in alle rust een uitgebreide maaltijd, schenk ik er een glaasje wijn bij, steek wat kaarsen aan en word ik weer helemaal ‘zen’. Heerlijk! Ik wens de ouders in Hoogland, Vathorst en andere noordelijke wijken veel sterkte, want hun chaosweek komt er in nog aan, in juni. Adem in, adem uit….