Stil

Wat lag ze stil. Het leek of ze sliep. Haar borstkas ging niet op en neer, niets bewoog. Wat lag ze stil. Handen gevouwen, ogen dicht, haar gezicht leek ontspannen. Wat lag ze stil.

Afbeelding
Ruim twee jaar geleden ontmoette ik haar voor het eerst. Ze had last van haar geheugen en ik probeerde haar en haar man zo goed mogelijk te begeleiden. We verzonnen praktische oplossingen, zorgden voor een agenda, bespraken de week. We bespraken de onderzoeken aan haar hersenen en ik probeerde haar partner inzicht te geven in het ziekteproces.
Diezelfde periode ontdekten ze dat hun zoon autistisch was en dat hij naar speciaal onderwijs moest. Ook daarin heb ik hen proberen te ondersteunen. Ze accepteerden dat hun zoon anders was en deden alles om zijn leven goed op de rit te krijgen.
Het leek een tijd redelijk te gaan. Ze genoten ze van het leven en van elkaar. Ze trokken er vaak op uit. Ze gingen wandelen en bezochten musea. Ondanks de geheugenproblemen van mijn cliënte leefden ze hun leven. Totdat ze een rare hoest kreeg. Na een heleboel onderzoeken bleek dat ze kanker had. Chemo’s, een pruik, bestraling; het kwam allemaal langs.

Gelukkig hielp hun rotsvaste vertrouwen in God hen. Dat vertrouwen was zo groot dat ze een een wonder verwachtten. In hun kerk werd gebeden voor herstel en kracht. Helaas bleef het wonder uit; vorige week stierf ze.

Vandaag was de dankdienst. Er was muziek, er waren mooie teksten en er lag een  prachtig bloemstuk op de kist. Ik raakte er van in de war; God danken voor het leven dat ze had gehad. Blij zijn met het feit dat zij nu al is verhuisd naar iets dat we hemel noemen. Ik kan dat niet begrijpen. Ik wilde het wel uitschreeuwen;  ik ben namelijk heel erg boos op die God en snap er helemaal niets van. Vijftig jaar is veel te jong om te sterven. Acht jaar is veel te jong om je moeder kwijt te raken. Na bijna 15 jaar huwelijk moet je je vrouw niet hoeven te begraven.

Wat een klotedag.

Afbeelding

Advertenties

Stoepje schoonvegen

Afbeelding

“Dit kan toch niet waar zijn?” Op de deurmat ligt een brief van Stedin. Nog voordat ik hem open heb gemaakt bekruipt me al een gevoel van onbehagen. Toevallig hadden Marcoen en ik het gehad over de werkzaamheden verderop in de straat. De stoep aan het begin van de Kruiskamp lag weer open en we keken elkaar aan. “Ze zullen toch niet weer gaan graven bij ons voor de deur?”, zei ik nog.

En nu ligt er dus die brief. Ik scheur hem snel open en lees als eerste: “Aankondiging gaswerkzaamheden”. Een korte vloek ontsnapt uit mijn mond. Het gaat mij niet eens om het feit dat de werkzaamheden naar verwachting acht weken duren of dat we verkeershinder kunnen ondervinden. Nee, ik ben enorm pissig omdat kort geleden de hele stoep opnieuw is betegeld. Een groep stratenmakers is vol enthousiasme aan de slag gegaan en dat was ook hard nodig. De tegels lagen namelijk zo scheef dat het voor iemand met mijn motoriek een hele klus was om zonder struikelen het eind van de straat te bereiken. We waren enorm blij met het resultaat, zo vlak was de stoep nog nooit geweest en nu komen anderen opnieuw de boel open leggen. Als we mensen naar de maan kunnen laten gaan, als ze in Dubai een wolkenkrabber kunnen bouwen van bijna 830 meter, dan moet er iemand zulke acties in de straat toch ook wel kunnen coördineren? Wat een onnodige kosten zijn er nu gemaakt. Wat zonde voor al het werk dat nog geen twee maanden geleden is gedaan!

Ik heb de neiging om Directeur Techniek “Ernst Japikse” te bellen en hem te vertellen dat die werkzaamheden prima zijn en dat de medewerkers best een bakje koffie mogen halen maar dat ik ga gillen wanneer ze de boel niet net zo netjes achterlaten als het nu ligt. Ja. waar een mens zich al niet druk om kan maken…

Afbeelding