Gluren

IMG_0212Zijn ze niet gillend gek geworden, onze buren? Het kan hun niet ontgaan zijn dat meneer Enzofoort de afgelopen weken wel erg vaak achter de piano zat. Ook mijn stem en dwarsfluit waren dikwijls te horen, want we hebben het toch weer gedaan. We hebben ons opgegeven voor ‘Gluren bij de Buren’; het huiskamerfestival dat dit jaar al voor de tiende keer wordt georganiseerd. En natuurlijk moesten we repeteren.

Afgelopen jaren hebben we menigmaal onze tafel aan de kant geschoven en stoelen bijgezet voor artiesten als Emma Paalvast en Colin van de Weteringh. Emma was hier met haar broer en treedt momenteel solo op onder de naam Emma Lou en singer-songwriter Colin timmert aan de weg als Colin Waters.

Maar dit jaar doen we dus zelf weer mee. Toen meneer Enzofoort ons jaren geleden voor de eerste keer opgaf kreeg ik een soort paniekaanval. Een beetje zingen samen vond ik wel leuk, maar daadwerkelijk optreden vond ik toch wel een dingetje. En dat gevoel bleek niet geheel onterecht want ons eerste optreden ging helemaal niet goed. “Nooit meer”, dacht ik toen. Maar ach, dat trauma raakte op de achtergrond en zondag staan we er toch weer.

Wat helpt is de wetenschap dat we niet de enigen zijn die met verhoogde hartslag staan te spelen, want er zijn in totaal 117 acts die meedoen! Ook in vijftien andere steden en dorpen is er zondag ‘Gluren bij de Buren’. Het is toch geweldig dat een activiteit die ooit in Amersfoort begon uitgegroeid is tot zo’n groot evenement? Wat ik ook leuk vind is de variatie. Naast muziek worden er verhalen verteld, wordt er gedanst en zijn er cabaret-acts. En dat allemaal gratis. Een gift wordt gewaardeerd maar er is geen financiële drempel en je kunt heerlijk ongegeneerd bij iemand binnen kijken.

De krantjes met plattegronden zijn verspreid, tafels en stoelen zijn al aan de kant geschoven en stemmen gesmeerd. Amersfoort is er klaar voor. Nu wij nog.  En onze buren? Die zullen zondag nergens last van hebben want we spelen deze keer niet in ons eigen huis maar in de binnenstad. Daar zijn ze natuurlijk van harte welkom, of op een van de vele andere locaties.

Advertenties

Een goede buur…

IMG_6384

,,Even kijken hoe hij in de achteruit moet”, mompel ik. Meneer Enzofoort zit naast mij en kijkt me geamuseerd aan. Ik sta, met de auto van mijn buurvrouw Paulien, voor ons huis en wil inparkeren. Het is altijd weer even uitvogelen hoe je een geleende auto in de achteruit moet zetten. Duwen en naar links. Het lukt me. Even later staat de auto keurig geparkeerd en stappen we uit. We komen net terug van een intake bij de hartrevalidatie. Omdat we zelf geen auto meer hebben en meneer Enzofoort na zijn hartaanval vorige week niet met de fiets mag, konden we de auto van de buren lenen. Terwijl ik onze voordeur open zie ik dat er een folder op de deurmat ligt. Ik pak de folder op en loop ermee naar binnen. “Buurthulp Voor Elkaar in Kruiskamp” staat er op.

Even later zitten we aan de koffie en lees ik de folder door. “De initiatiefgroep van Buurthulp VoorElkaar heeft als droom dat wijkbewoners elkaar weten te vinden en er voor elkaar kunnen zijn…. Graag komen we met mensen in contact die ook iets willen betekenen in de wijk en met ons deze droom waar willen maken”. Wat een sympathiek doel! Ik laat mijn gedachten gaan over de afgelopen week. Toen duidelijk werd dat Meneer Enzofoort was getroffen door een hartaanval kregen we aan alle kanten hulp aangeboden. Van vrienden en familie, maar ook van onze buren. ,,Als je een keer een auto nodig hebt dan hoor ik het wel”, zei Paulien. ,,De kinderen kunnen altijd hier logeren hoor”, appte Cyrille. ,,Als ik voor je kan koken moet je het gewoon zeggen”, bood Maartje aan.

Juist nu realiseer ik me hoe belangrijk en waardevol aandacht en hulp vanuit je omgeving is. Nu neem ik hulp aan van anderen maar als straks de rust is weergekeerd gaan Pien en ik ons aanmelden om buurtgenoten te helpen. Een bezoekje bij iemand thuis of af en toe een boodschap doen; kleine moeite, groot plezier. Ik hoop trouwens dat meneer Enzofoort vandaag in staat is om een rondje rommelroute te lopen en wie weet lukt het zelfs om vanmiddag nog even wat te snoepen bij Proef Kruiskamp in de Van Galenstraat. Kruiskamp; wat een topwijk!

Bijna rijp…..

Afbeelding

Ik heb nog niets van meester Visser oftewel ‘de Rijdende Rechter’ gehoord en de situatie begint nu wel precair te worden want de bramen zijn bijna rijp (zie eerder blog). Volgens de weermannen en weervrouwen gaat morgen de zon schijnen hier in het midden van het land en ik verwacht dan ook dat ik zondag wel kan beginnen met plukken. Inmiddels zijn mijn buren ook thuis gekomen van hun vakantie, dus kan ik het met hen gaan overleggen. Ik had het alleen wel heel leuk gevonden als ik wat argumenten op tafel zou kunnen leggen. Dus beste mr. Frank, als het kan hoor ik nog graag vóór zondag hoe het nu zit qua wetgeving: Heb je recht op de vruchten die boven je eigen grondgebied hangen? 

Geachte Meester Visser,

Wij wonen in een fijne wijk in Amersfoort, de Kruiskamp. Hij staat slecht bekend, maar als wijkbewoners merken we daar niets van. We hebben leuke buren en het woont hier prettig. Toch zit ik met een probleem. Door het hek van de buren heen zijn een paar takken van hun bramenstruik gekomen. Nu houd ik wel van een beetje wilde tuin en die takken zijn dan ook het probleem niet, maar aan de takken zitten bramen die over een paar dagen heerlijk donkerrood zullen zijn. Nu is mijn vraag: Zijn die bramen nu van ons of van de buren? We hebben dit probleem nog niet besproken met onze buren omdat zij op vakantie zijn, maar om onenigheid voor te zijn wil ik graag een uitspraak van u. Hopelijk hoor ik binnenkort: ‘Omdat de bramen zich boven uw grondgebied bevinden, bent u de wettelijke eigenaar van de vruchten. Dit is mijn uitspraak en hier moet u het mee moeten doen’. Ik hoop dat u nog deze week kunt antwoorden zodat we de bramen kunnen plukken wanneer ze rijp zijn.

Afbeelding

In de krant….

“Ehh… ik heb mijn mobiel nog helemaal niet afgeluisterd”, zei ik tegen mijn man toen hij me gisteravond vroeg of ik al contact had gehad met Thijs Tomassen van het AD. Deze Thijs wilde een artikel schrijven over het “Spookhuis” en zou iets hebben ingesproken. Ik luisterde het berichtje af en begreep dat er woensdag een artikel in de krant zou komen over het huis dat al tijden leeg staat in de Kruiskamp. Ik heb er twee keer eerder een blog aan gewijd en dat werd gelezen door Wichard Maassen die ook bij het AD werkt en wiens kinderen bij onze kinderen in de klas zitten.  Hij zag er een onderwerp in voor het AD. Kortom, om een lang verhaal nog iets langer te maken: Vandaag werd er uit mijn blog geciteerd in het Amersfoortse gedeelte van het AD. Mijn benaming voor het huis, “spookhuis”, was zelfs in de kop verwerkt.  Ik had verwacht dat het aantal bezoekers van mijn weblog wel omhoog zou schieten, maar nee. Ik denk overigens wel dat het aantal bezoekers van de makelaar omhoog is geschoten.  Als ik een huis zou zoeken in Amersfoort en ik zou dit artikel lezen, dan ging ik in ieder geval even naar de website van de makelaar. Want, zoals werd geciteerd: “Veertien jaar leegstand, echt leuk voor de buren was het niet. Als er ooit nog mensen in komen wonen ga ik ze hartelijk welkom heten in onze straat”.  Kortom; leuk huisje, leuke buren, doen!

Afbeelding