Geloof het of niet… Het virus maakt geen onderscheid

Even dacht ik dat ik het niet goed las. Maar het stond er echt. De kerkdiensten in Urk gaan gewoon door! Er komen niet meer dan dertig mensen, want dat is het maximaal aantal dat mag volgens de regering. Maar de kerkdiensten gaan door want ‘de Bijbel roept op’. Een vloek ontsnapt uit mijn mond.

Ik heb vaak een lichte jaloezie naar mensen die geloven. Ik verbaas me altijd over het grote vertrouwen dat mensen in hun God hebben. Wanneer het virus weggebleven zou zijn van een bepaalde groep gelovigen zou ik me meteen gaan verdiepen in dat geloof. Maar nee hoor, ook gelovige mensen worden besmet. Sterker nog; er zijn geloofsgemeenschappen waar het virus extra hard heeft toegeslagen. Stadgenoot en ChristenUnie-fractievoorzitter Gert-Jan Segers roept kerken dan ook op de grens niet op te zoeken. Ik hoop dat ze naar hem luisteren.

Iedereen moet zich aanpassen. De wereld is niet meer wat hij was. Voor veel christenen zal Pasen dit jaar anders zijn dan anders, maar ook veel moslims gaan een moeilijke tijd tegemoet. Op 23 april begint de ramadan. Bij uitstek een maand om met meerdere mensen te eten en samen te bidden. Maar helaas, het virus laat geen ruimte voor uitgebreide iftars, gezellig chillen door de jongeren tijdens de avonduren en een feestelijke afsluiting in de vorm van het Suikerfeest. Zelfdiscipline wordt extra beproefd. Hoe wrang ook.

Ik vind het arrogant wanneer je als gelovige je verantwoordelijkheid niet neemt en je verschuilt achter de landelijke regels. Om eerlijk te zijn begrijp ik ook niet waarom die regels zo zijn opgelegd. Waarom is een kerkelijk huwelijk anders dan een huwelijk van mensen die niet geloven? Waarom niet een verbod op bijeenkomsten voor iedereen? Gelovig of niet? Burgemeester Aboutaleb van Rotterdam vindt dat ook en heeft gevraagd om een totaalverbod op religieuze bijeenkomsten. Het lijkt mij een logische stap en het is wel zo duidelijk.

Iedereen moet zijn eigen verantwoordelijkheid nemen. Het kan toch niet zo zijn dat ik niet naar mijn moeder ga om haar te behoeden voor corona en dat anderen elkaar gewoon opzoeken om samen te bidden en daardoor juist zorgen voor verspreiding van het virus. Ik denk niet dat God dat een goed idee vindt.

PICT0032-17

 

Kopje Thee

Een paar weken geleden zat ik een kop thee te drinken toen Puck ineens vroeg: ,,Wat is jouw favoriete seizoen van het jaar?”. Ik keek verstoord op en antwoordde; de lente. Ik geniet enorm van het moment waarop de eerste zonnestralen weer warm genoeg zijn om lekker in de tuin te zitten. Uit de wind en in de zon”. Daarna vroeg ik haar waarom ze de vraag stelde. Ze antwoordde; staat op het theezakje. Ik had de vraag op het label dat aan het zakje zat niet eens gezien.

Hoe anders is het deze week. Bij elk kop thee kijk ik even op het label. “Wat is jouw favoriete sport” en “Kies je voor een stedentrip of een strandvakantie”. Vragen die kortgeleden nog gewoon waren maar waar ik nu toch anders naar kijk. Mijn favoriete sport is momenteel een rondje wandelen rond de stad, ’s avonds zodat ik niet teveel mensen tegenkom. En zowel stedentrips als strandvakanties zitten er voorlopig niet in.

Op de vraag ‘Wat is voor jou belangrijk in een relatie?’ kan ik wel antwoord geven: elkaar steunen en elkaar de ruimte geven. Dat laatste is momenteel niet altijd makkelijk. Ons huis is niet groot. We spreken aan het begin van de dag af wie waar mag zitten en de indeling hangt af van de plannen van die dag. Een vraag als ‘Wat is je favoriete herinnering’ staat ook ineens in een heel ander daglicht. Een paar weken geleden zou ik nog geantwoord hebben; het jaar backpakken in Australië. Nu denk ik aan een moment waarop ik met vriendinnen een wijntje dronk nadat we naar de film waren geweest.

“Wanneer heb je jezelf voor het laatst uitgedaagd”. Het antwoord daarop is makkelijk. De afgelopen twee weken. Het is een hele uitdaging om normaal te leven in deze rare tijd. Om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Om elkaar de ruimte te geven. Om niet naar mijn moeder te rijden om haar te knuffelen. Om vanuit huis te werken, terwijl mijn werk eigenlijk voornamelijk bestaat uit mensen ontmoeten.

De vragen zetten me aan het denken. Ik realiseer me hoe de wereld is veranderd. Hoe ik -met terugwerkende kracht- blij had moeten zijn met de dingen die zo vanzelfsprekend waren. Een soort herwaardering van de normale dingen in het leven. Ik hoop dat ik dat gevoel de rest van mijn leven vast kan houden.

IMG_0381 (1)

Donderdag 26 maart, Plasma doneren

Ik vond het gewoon heel gek om in één oogopslag tien mensen in een ruimte te zien. Misschien kwam het ook omdat ik de afgelopen week alleen maar thuis zat. Uitgezonderd de paar avonden dat ik een wandeling maakte rondom het stadscentrum. Maar vandaag had ik een reden om er op uit te gaan. Ik had een afspraak bij Sanquin, de bloedbank. Ik kom daar regelmatig om mijn bloedplasma achter te laten en aangezien de donatie nodig blijft ging ik ook vandaag naar de Amsterdamseweg 43.

Direct bij binnenkomst werd ik geïnstrueerd. Twee keer handenwassen. Niet uitgebreid praten met degene die de naald inbrengt en als ze dichtbij is de andere kant opkijken. Na afloop zelf de papieren bekertjes weggooien. De sfeer was anders dan anders. Nog steeds vriendelijke mensen, maar het voelde vreemd. Het leek ook wel alsof er meer mensen zaten dan normaal. Vooral voor het doneren van bloed waren veel mensen aanwezig.

Gek ook hoe het binnen twee weken al heel bijzonder is dat je in een keer zoveel mensen binnen je blikveld hebt. Gek hoe ik inmiddels vaker dan normaal mijn handen insmeer omdat ze ruw zijn van het vake wassen. Gek hoe ik ineens vol bewondering kijk naar mensen die vol passie doorgaan met hun werk. Het duurde allemaal langer dan normaal. Maar ach, wat geeft het….ik heb de tijd.

Inmiddels heb ik alweer een nieuwe afspraak gemaakt. Over vier weken. Zelfde tijd. Zelfde meid. Als ik tenminste tegen die tijd nog steeds fit ben. Of misschien moet ik tegen die tijd zeggen; weer fit ben?

IMG_0386

 

Woensdag 25 maart, Toch wel echt

Je ziet de beelden vanuit Italië, leest verhalen uit Brabant en ziet foto’s in de krant van het Meander ziekenhuis in Amersfoort. Maar het kruipt pas echt helemaal onder je huid wanneer je daadwerkelijk iemand kent met Corona. Iemand die dicht bij je staat.

Vorige week schreef een kennis al dat ze al dagen op zolder lag omdat ze corona had. Een paar dagen later las ik dat een buurtgenoot was gestorven aan dit klote-virus. En gister kreeg ik het bericht dat een nicht van mij in het ziekenhuis ligt met deze ziekte. Toen ik het las sloeg de schrik me om het hart. Door app-contact met mijn achternichtje bleef ik op de hoogte. Inmiddels hoeft mijn nicht geen extra zuurstof meer te hebben en kan zij, en kunnen wij -zoals het er nu naar uitziet- weer rustig ademhalen. Maar het blijft een angst. Wie is de volgende en hoe pakt het uit? Gaat het om een paar dagen koorts en wat hoesten, merkt de persoon het amper of wordt het uiteindelijk opname op de IC? Het virus is te grillig om het te voorspellen.

Op zich kan ik het redelijk handelen, de wereld die 180 graden gedraaid is. Ik werk wat, bel mensen, ruim een kast op en kom eigenlijk nog helemaal niet toe aan al die klusjes die ik op mijn lijstje heb staan. Maar soms voel ik ineens een knoop in mijn maag of voelen mijn nekspieren ineens als kabels. Soms lukt het me om me te concentreren maar een moment later begin ik te malen. Ik heb een hekel aan de zin ‘dan komt het wel heel dichtbij’. Maar inmiddels is het zover: het is al heel dichtbij.

IMG_7465 (1)

Dinsdag 24 maart, Eindexamens

Het is ruim 30 jaar geleden maar ik weet het nog als de dag van gisteren. Mijn diploma-uitreiking in de Broerekerk in Bolsward. Twee jaar na mijn Havodiploma kon ik mijn papiertje voor het VWO in ontvangst nemen. Het was prachtig weer en het dak van de kerk ontbrak door een brand, jaren daarvoor. De zon scheen en ik weet nog hoe bijzonder ik het vond. De ruïne-achtige setting verhoogde de sfeer.

Vorig jaar slaagde dochter Puck Cum Laude voor haar Mavodiploma. Hoewel ze wist dat ze het wel zou halen was het verlossende telefoontje toch heel spannend. De diploma-uitreiking was heel bijzonder. Haar opa en oma waren er beide een deel van de uitreiking bij. Tijdens de pauze bracht Marcoen hen weer naar huis omdat mijn schoonvader het niet langer volhield. Het zijn mooie herinneringen voor Puck. Herinneringen die niemand haar meer afpakt.

Dit jaar zou Pim zijn eindexamen doen. Maar geen idee hoe hij over een paar jaar terugkijkt. Hij was afgelopen weken heel hard aan het werk om helemaal klaar te zijn voor zijn Centraal Schriftelijk Examen. Hij was flink aan het blokken om volgende week zijn herkansingen te maken. En nu? Het is gissen hoe het verder gaat. Een ding is duidelijk; het Centraal Schriftelijk gaat niet door en hoe zijn herkansingen eruit zullen gaan zien is nog niet duidelijk.

Gelukkig is Pim vrij laconiek. Hij trok zijn schouders op en zei ‘ik zie wel’.  Ik hoop maar dat hij dat niet alleen uitstraalt, maar dat hij dat ook echt zo voelt. Het is niet anders. Hopelijk kan hij later aan zijn kinderen vertellen dat hij examen deed in het jaar van Corona. En dat hij uiteindelijk toch geslaagd was, ondanks de hobbelige weg.

Wakker in een vreemde wereld

IMG_2541Dat moment van wakker worden, dat je nog niet helemaal weet hoe het ook alweer zit. En daarna weer dat besef; o ja. Corona. De wereld is veranderd. En hoe! Moet hebben gedroomd. Moet hebben geslapen. Moet hebben gewandeld. In een droom dat ik sliep. En alles was simpel. En iedereen aardig. Moet hebben geslapen. Tot iemand me riep. Huub van de Lubbe zong het vaak tijdens concerten van De Dijk. En ik zong het keihard mee. Gewoon in de Flint. Staand tussen enthousiaste stadgenoten. Zij aan zij. Onbezorgd. Zouden we in de toekomst ooit weer op zo’n manier naar een concert kunnen gaan?

De wereld is veranderd en we hebben amper tijd gehad om eraan te wennen. Het is nu al bijna niet meer voor te stellen dat we twee weken geleden nog gewoon op een terrasje zaten. Dat we de stad inliepen en kochten wat we nodig hadden, en nog veel meer. Dat we plannen maakten voor vakanties naar verre landen. Dat we naar de film gingen en feestjes vierden. Het lijkt inmiddels al zover weg terwijl het nog maar een week geleden is dat premier Rutte vertelde dat grote evenementen moesten worden afgelast. Daarna volgde het sluiten van de scholen en misschien zit binnenkort het hele land zelfs op slot.

Opstaan en snel! Geen tijd te verliezen. Een foute beweging. Is mogelijk fataal. Het is hard tegen hard. Tanden of kiezen. Dood aan het middel. Of dood aan de kwaal. De onzekerheid slaat toe. Wat komt er nog op ons pad? Wie overleeft het en wie gaat het niet redden? En hoe moeten we daar mee dealen? En ik werd wakker in een vreemde wereld. Wat gebeurt hier allemaal? Wakker in een vreemde wereld. Met vrouwen van ijzer en mannen van staal.

 Een gek idee dat dit niet alleen gebeurt in Amersfoort, Leusden of Soest. De hele wereld staat op zijn kop.Dit komt nooit meer goed. Dit komt nooit meer in orde. De verwarring is groot. En de wortel zit diep. Moet hebben gedroomd. Zal nooit meer zo worden. Zal nooit meer zo zijn. Als in die droom dat ik sliep. Ik kijk nu al uit naar het eerstvolgende concert van de Dijk. Daar wil ik bij zijn. Dan zing ik dit lied keihard mee.

 

 

Donderdag 19 maart, zelfs de angst went

Daar zat ik dan, achter mijn bureau. Tijd voor mijn wekelijkse column. Normaal gesproken probeer ik altijd te variëren in het onderwerp, want twee keer hetzelfde onderwerp achterelkaar of zelfs binnen een paar maanden wil ik liever niet. En als het al hetzelfde onderwerp wordt dan wil ik wel streven naar een hele bijzondere invalshoek. Maar vandaag kon ik niet anders. De komende weken kan ik niet anders. De column moet wel gaan over Corona. Net als vorige week, toen ik ‘Stilte voor de Storm’ schreef.

Er zijn honderdduizend manieren om een column te schrijven over Corona. Vele invalshoeken kwamen voorbij. Over alle activiteiten die nu uit de grond gestampt zijn door collega’s, bekenden en onbekenden. Bekijk de verschillende acties op facebook maar eens. Over de mooie kant voor het milieu; in Venetië is het water in de grachten ineens glashelder en de lucht is er ook veel schoner. Over de constante stroom aan berichten via de media. Over….noem het en het kan in een column terecht komen. Ik koos voor een column over de vreemde wereld waarin we nu leven. Morgen staat hij in de krant.

Twee weken geleden was alles nog gewoon en kijk ons nu. We vinden het bijna al normaal dat we feestjes afzeggen, snel en voorzichtig boodschappen doen, bot vangen bij de pasta en het wc-papier, thuis werken. Zelfs de angst gaat al een beetje wennen.

Wat ik heel raar vind; wanneer ik bijvoorbeeld oude beelden zie van Koning Willem Alexander die handen schudt tijdens Koningsdag in Amersfoort heb ik de neiging om hem toe te schreeuwen: ,,Doe het niet!” Of ik zie beelden op televisie van mensen bij een concert. Dan denk ik al meteen; ,,wegwezen daar!”. Grote groepen mensen laten nu al mijn alarmbellen afgaan. Vorige week was alles nog anders. En ik denk dat het nooit meer hetzelfde wordt.

IMG_5978