Draken verslaan

IMG_8240Mijn overbuurman stond een paar jaar geleden voor onze deur. Ik zie nog zijn bleke gezicht voor me. ,,Nienke”, zei hij ,, Ik ben me rot geschrokken, Teun zat net op het dak.” Ik keek hem verbaasd aan. ,,Hij klom zomaar uit het dakraam” vervolgde mijn buurman ,, en zat op de nok met een zwaard te zwaaien.” Even was ik sprakeloos. Zoon Teun was destijds een jaar of tien en had inderdaad een houten zwaard waarmee hij onzichtbare draken versloeg. Maar dat hij dat deed vanaf de nok van ons dak daarvan daarvan was ik niet op de hoogte.

Ik moest er aan denken toen ik woensdag op Twitter een filmpje zag van een man op een dak van een appartementencomplex in de Koppel. Op het filmpje was te zien dat de man soepel stond te dansen, maar hij had ook al stenen naar beneden gegooid. Ik hoorde gelach. De omstanders vonden het kennelijk grappig. De reacties op het filmpje op Twitter waren hard. Iemand vroeg zich af of er geen scherpschutter in de buurt was. ‘eraf schieten, klaar’ schreef hij. Zou hij dat ook echt menen?

De man op het dak trok een paar uur lang de aandacht. Omwonenden werden zonder het te willen geconfronteerd met de capriolen van de man, maar er waren ook mensen die speciaal langs kwamen en bleven kijken. Ergens misschien wel hopend dat de man zou springen. Dat werd in ieder geval geopperd in een van de filmpjes die ik via social media zag

Het lijntje tussen gezond zijn en in psychische problemen komen is heel erg dun. Een paar flinke tegenslagen in je leven en je kunt depressief raken. Een trauma opdoen en je kan angststoornissen krijgen. Het kan iedereen overkomen. En dan kun je lachen om zo’n ‘gekkie’, maar het is wel iemands zoon. Het kan zomaar je eigen broer zijn die daar op het dak staat, of je beste vriend. Dan is dit echt geen grap meer. Ik mag hopen dat deze man goede hulp krijgt en dat hij in alle rust aan zijn problemen kan werken. Dat hij, zonder dat er mensen meekijken, zijn eigen draken kan verslaan.

Brand!

IMG_9195

Mijn hartslag was hoger dan normaal en ik kreeg weer een beetje het gevoel dat ik als kind ook had wanneer er een brand in de stad was. In die tijd moest je er op je fiets achter aan om de brand te zien, maar nu kon ik het allemaal volgen terwijl ik op de bank zat met mijn computer op schoot. Brand! Op nog geen vijfhonderd meter van ons huis.

Via twitter en Facebook had ik contact met vrienden, collega’s en kennissen uit de buurt. Een vriendin uit de Koppel had wel sirenes gehoord, maar realiseerde zich niet dat de brand zo groot was. Een kennis vroeg zich af of wij het niet warm hadden omdat hij vanuit zijn slaapkamerraam in Schothorst een rode gloed zag in de buurt van onze straat. We hielden elkaar op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en stuurden foto’s over en weer. Ik voelde me virtueel omringd door lotgenoten.

Terwijl ik van alles over de brand te weten probeerde te komen zat meneer Enzofoort rustig op de bank. Hij luisterde beleefd naar mijn updates, maar zijn hartslag bleef normaal. Tot de NL-Alert binnen kwam om 22.45 uur. Wat een herrie! De informatie was duidelijk; ramen en deuren sluiten. Ook verwezen ze naar de website van de gemeente. Waarom was mij een groot raadsel want er stond niets over de brand.
Pas om 01.55 kwam er een summiere update.

Jammer dat er geen informatielijn beschikbaar was, want mijn collega wilde weten of ze het bruine water dat uit de kraan kwam wel kon gebruiken voor haar broodmachine. En een scholier twitterde dat hij uit ging slapen omdat hij dacht dat er geen les gegeven zou worden in het naastgelegen Vakcollege. Weer iemand anders was benieuwd of hij met zijn auto de wijk Koppel in kon komen. Logisch dat al die vragen niet meteen beantwoord konden worden, maar ook wel jammer. Mijn collega at muesli voor het ontbijt terwijl dat niet had gehoeven en de scholier kreeg straf omdat hij niet op kwam dagen. Toch eens nadenken over hoe we dat kunnen ondervangen. Met zoveel communicatiemogelijkheden zou dat toch niet al te ingewikkeld moeten zijn?CdD6Ep9W4AU8G74