Op naar de detox

Voor de digitale nieuwsbrief van mijn werk (Welzin) schrijf ik maandelijks een column. Deze keer ging het over Arend. Een cliënt waar ik op 5 maart al eerder over schreef.

Daar staan we dan voor de deur van Victas. Arend staat te trillen op zijn benen terwijl hij een sigaretje rolt. We komen net terug van een bezoek aan de arts en zij heeft er voor gezorgd dat Arend met voorrang kan worden opgenomen in Bilthoven.

Het nu duidelijk; Arend wordt maandag om 10 uur verwacht, dat is over vier dagen al. We schrikken er beiden van. Dat betekent namelijk dat dit voorlopig de laatste keer is dat ik Arend zie, want nu hij twee maanden wordt opgenomen voor zijn alcoholverslaving en daarna een aantal weken intensieve therapie volgt bij Victas zit mijn werk er op. Dat is wel een raar idee, helemaal omdat ik de laatste twee weken wel drie keer per week langs ging bij Arend om hem bij de les te houden. Zijn dochtertje van 9  is sinds twee weken bij zijn ex-vrouw ondergebracht en daardoor verdween het beetje structuur dat hij nog had in zijn leven helemaal. Vandaar dat ik om de dag even langskwam om een praatje te maken en te checken of hij nog wel voor zichzelf zorgde.  De andere dagen belde zijn dochter hem op om te horen hoe het met hem ging.

Eigenlijk vond ik dat hij het nog aardig vol hield. Hij had eten geregeld bij “tafeltje dekje” en deed elke dag een klusje. Wel zag ik de stress oplopen. Ik voelde dat hij een datum nodig had waar hij naar toe zou kunnen werken. Hij had zekerheid nodig want van wachten werd Arend onzeker.

Ruim twee maanden geleden had Arend mij verteld dat hij alcoholist was en vanaf die dag is er veel gebeurd. We begonnen bij de huisarts, die hem doorverwees naar ‘Victas’, vroeger ‘de Maliebaan’.  Daar hadden we een heftig intake-gesprek. Tijdens dat gesprek bleek dat Arend tegen mij niet de waarheid had verteld over de hoeveelheid drank die hij dagelijks nam. Gelukkig was hij bij Victas wel eerlijk….tenminste, daar ga ik van uit. Vervolgens hebben we bij Bureau Jeugdzorg onderdak geregeld voor zijn dochtertje en na nog wat telefoontjes over en weer konden we vanochtend terecht bij de arts. En nu is het dus zover hij wordt opgenomen in een ontwenningskliniek. Tijd om ook deze cliënt weer los te laten. We nemen onhandig afscheid, ik pak mijn fiets uit het fietsenrek en fiets in het zonnetje naar huis. Fijn om weer eens een cliënt te hebben waarbij je het gevoel hebt dat je de casus op een positieve manier afsluit. Wel realiseer ik me dat het voor Arend nog maar net begonnen is, er volgen vast nog hele moeilijke weken voor hem. Thuisgekomen pak ik bijna automatisch de fles witte wijn uit de koelkast om met een glaasje in de tuin te gaan zitten. Ik doe het toch niet. Vandaag laat ik die fles maar even staan…..

Afbeelding 

 

 

Advertenties

Biecht

Voor de digitale nieuwsbrief op mijn werk als thuisbegeleidster schrijf ik maandelijks een column. Deze keer over Arend….

“Je had gelijk Nienke”, Arend kijkt me schuldbewust aan. Even hap ik naar adem want dit had ik niet verwacht. Vorige week vroeg ik hem op de man af of hij een alcoholprobleem had. Hij reageerde toen heel rustig en zei dat dat niet zo was. Mijn onderbuikgevoel dacht daar anders over, maar ik wilde het graag geloven. “Ik gun je achtjarige dochter een gezonde vader, vandaar deze vraag”, en daarmee sloot ik dit onderwerp af.

De vraag kwam niet uit de lucht vallen. Deze cliënt was vaak erg wankel en kon enorm last hebben van het trillen van zijn handen. We hebben het een tijdlang gedacht dat dit kwam door zijn zwakke gezondheid. Hij gebruikt medicijnen voor zijn nieren en –jawel- zijn lever. Voor zijn ondergewicht gaat hij maandelijks naar een diëtiste, maar op de een of andere manier ging zijn gezondheid er maar niet op vooruit.

Een paar weken geleden waren we voor overleg bij Bureau Jeugdzorg en toen viel het me al op dat Arend zo’n rode kleur had. Na afloop van dit gesprek wilde ik nog een afspraak met hem maken en ineens rook ik alchohol. Mijn collega, die bij deze man en zijn dochter Video Home Training geeft, had het ook geroken en toen we samen buiten stonden hebben we het er over gehad. Ik had wel eerder aan Arend gevraagd of hij veel dronk, maar toen zei hij; alleen in het weekend. Maar om op donderdagochtend om 10 uur naar drank te ruiken, heb je meer nodig dan een paar wijntjes in het weekend.

En nu had hij het toegegeven. “Ik baalde zo van mezelf; jullie ondersteunen me aan alle kanten en ikzelf maak er een zootje van”,  zei Arend.  “Ik ben de hele week zenuwachtig geweest en ik was bang dat je teleurgesteld zou zijn”.

“Ik ben niet teleurgesteld, integendeel. Ik ben alleen maar blij dat je het durft te bespreken en er iets mee wilt gaan doen” was mijn antwoord. Arend vertelde dat hij de afgelopen vier dagen niets had gedronken en zich lichamelijk al veel beter voelde. Omwille van zijn dochter zegt hij dat hij genoeg gemotiveerd is om eraan te werken. Het wordt nog een lange weg, maar de eerste stap is gezet. Binnenkort gaan we samen naar de huisarts om te bespreken hoe we dit verder kunnen aanpakken.

Afbeeldingc