Kermis

IMG_0954Zes jaar was ik. Vol verlangen keek ik naar het lichtblauwe vliegtuigje. Daar wilde ik in. Mijn moeder kocht een ticket en daar ging ik. Na één rondje had ik al spijt. Terwijl ik hoog in de lucht ronddraaide zag ik mijn moeder naar mij zwaaien. Ik durfde niet terug te zwaaien. Mijn handen klemden zich om het stuur in een poging controle te houden. Wat voelde ik mij beroerd! Ik was blij toen het ritje afgelopen was en ik uit kon stappen. Terwijl ik met mijn moeder richting de suikerspinnen-kraam liep, voelde ik hoe het plein onder mij bewoog. Die dag hoefde ik geen zoetigheid.

Nu, ruim veertig jaar later, sta ik op de kermis op het Eemplein. Gek wel dat er zo weinig is veranderd. Nog steeds is er een spookhuis, kun je touwtje-trekken en ruik je de zoete geur van suikerspin. Nog steeds staan jongens zich uit te sloven voor hun leeftijdsgenootjes. De attracties zijn alleen groter, hebben meer knipperende lampjes en het geluid is harder dan in mijn herinnering. En er zijn camera’s om te zorgen dat onruststokers niet anoniem blijven.

IMG_0947

De Booster draait met een enorme snelheid rond, als de driftige wijzers van een klok. Een groepje meiden gaat een paar keer over de kop terwijl ze zo’n vijftig meter de lucht in gaan. Het gegil van de dames is waarschijnlijk tot ver in de Kruiskamp te horen. Ik loop door. Bij de snoepkraam worden nog steeds zuurstokken en dropballen verkocht. Alleen is er nog veel meer keus dan veertig jaar geleden. De churros die ik ruik waren er toen nog niet.

Helemaal achteraan staan de vliegtuigjes. Ze zijn wat opgepimpt met lampjes en verschillende kleuren, maar ze werken nog hetzelfde. ,,Stuur naar beneden duwen, dan ga je omhoog” , zegt de medewerker door de microfoon. Het meisje dat beteuterd keek omdat alle andere kinderen wel omhoog gingen duwt haar stuur naar beneden en gaat de lucht in. De blijdschap straalt van haar gezicht. Een jongetje achter haar kijkt minder blij. Terwijl de vliegtuigjes vaart minderen stromen de tranen over zijn wangen. Zijn bleke huid neigt naar groen. We zijn veertig jaar verder. Er is weinig veranderd.

IMG_0935

Advertenties

It giet oan

Een meisje was ik nog, met blonde krullen en rode wangen. Vanaf de gracht voor ons huis kon je eindeloos schaatsen en dat had ik gedaan. Ik zat op de steiger en probeerde met steenkoude vingers de veters van mijn Friese doorlopers los te maken. Het ging moeilijk, de veters waren bevroren. Mijn voeten voelde ik niet meer. Winters in Friesland. Ondanks de koude ledematen heb ik er mooie herinneringen aan. Als ik terugdenk lijkt het wel of er elk jaar ijs lag. Gegarandeerd ijsplezier, zo voelde het. Dat ijsplezier hebben we de afgelopen drie jaar ook gehad door het WinterparadIJS Amersfoort op het Eemplein. Vanaf volgende week kan er weer geschaatst worden en ik weet zeker dat dochter Pien en haar vriendinnen er van zullen gaan genieten. Maar de ijsbaan krijgt concurrentie want ook op het het Lieve Vrouweplein komt een baan, op een idyllische plek onder de toren.

Nu was Economie was nooit mijn sterkste vak, maar ik heb toch wat geleerd over vraag en aanbod. De vraag naar bijvoorbeeld een ijsbaan, is ondermeer afhankelijk van de prijs van het product, het aantal consumenten en de voorkeur van de consument. Beide ijsbanen vragen 6 euro, dus dat zal het verschil niet maken. Dan het aantal consumenten. De organisatie van de baan op het Lieve Vrouweplein zegt dat ze niet in dezelfde vijver vissen, maar dat lijkt me stug. Je schaatst op de ene óf op de andere baan. Tja, dan gaat het dus vooral om de voorkeur van de consument. Ik heb het idee dat ouders van jonge kinderen eerder naar de baan op het Lieve Vrouweplein gaan. De wat oudere jeugd en volwassenen zoeken hun vertier denk ik meer op de grotere baan op het Eemplein. Hoe dan ook; Ik hoop van harte dat beide ijsbanen succesvol zijn en dat ze voldoende schaatsliefhebbers trekken.
Toch is er nog een derde concurrent. Het is nu bijna niet voor te stellen met het zachte weer van de afgelopen dagen, maar wie weet wordt het echt winter en kunnen we op de Eem schaatsen. Dan weet ik wel wat ik kies; ik trek mijn Friese doorlopers aan en schaats op natuurijs. Hoe dan ook; it giet oan!

img_5489

Knalzooi

Hoe sneu kun je zijn. Hoe stoer ben je wanneer je op het Eemplein tijdens de kermis nitraatbommen tussen het publiek gooit. Zou je dat vuurwerk ook naar je eigen broertje of zusje gooien? Zou je ook lachen wanneer je eigen oma wekenlang een harde piep in haar oor heeft omdat jij zo nodig de boel moest gaan verstieren? En ben je er trots op dat je het hebt verkloot voor een groot deel van de Amersfoorters? Ik begrijp er helemaal geen barst van. Eikels!

Nu ben ik sowieso al geen voorstander van particulier vuurwerk en na het incident woensdag op de kermis vind ik dat de gemeenteraad toch eens na moet denken over een vuurwerkverbod voor de hele stad. Niet dat je daardoor zulke idioten kan tegenhouden, maar gewoon om een statement te maken. Wat dat aangaat heeft Hiske Land het voorstel om meerdere vuurwerkvrije zones in te stellen net een dag te vroeg gedaan. Ik denk dat veel raadslieden zich nu achter de oren krabben en wellicht van gedachten veranderen. Ze vonden een vuurwerkvrije zone rondom het ziekenhuis voldoende.

Vuurwerk kost naast ergernis en gevaarlijke situaties zoals op het Eemplein ook nog eens veel geld. Een gemiddelde Nederlander geeft zo’n vijftig euro uit aan het vuurwerk. En die vuurpijlen, Romeinse kaarsen, grondbloemen en knallers zijn binnen een paar minuten afgestoken. Het zorgt niet alleen voor ah’s en oh’s maar ook voor overuren bij de ziekenhuizen in verband met brandwonden, afgerukte ledematen en oogletsel. Verder durven de stoerste honden de straat niet meer op en schieten katten onder de bank van angst. Mensen met astma kunnen rondom de jaarwisseling beter binnenblijven en dat geldt ook voor hartpatiënten die zich rot schrikken als groepen jongeren een duizendklapper naast hun fiets laten ontploffen.

En dan dat afval dat er achter blijft.Toen ik vorige jaar via de facebookpagina van de wijk Kruiskamp mijn medebuurtgenoten opriep om hun eigen vuurwerkafval op te ruimen kreeg ik echt van alles naar mijn hoofd geslingerd: ,,Rot op naar Verwegistan”, en ,,Ga zelf vegen, trut.” Dat ik al menigmaal mijn straatje had schoongeveegd was sommige van mijn buurtgenoten ontgaan.
Al met al genoeg argumenten om vuurwerk voor particulieren te verbieden. Het liefst nog voor de jaarwisseling!

img_0187

Een nieuwe lente, een nieuw geluid

IMG_9210

Wat een bizarre week was het. Terreur in België, de dood van Cruijff en de spanning of The Passion goed zou verlopen. Dat verliep goed, was indrukwekkend en gaf hoop. Met dat optimistische gevoel wil ik open en enthousiast de lente in. Ik ben positief gestemd want ik zie mogelijkheden.
De afgelopen weken heeft burgemeester Bolsius laten zien hoe flexibel de stad is. Als hij ergens ‘ja’ tegen zegt is alles mogelijk. Kijk maar naar de organisatie rondom The Passion. Het hele ambtenarenapparaat werkte mee en binnen no time waren de vergunningen geregeld en was alles rond. Het hele Eemplein werd opgetuigd en als alles weg is, is er weer ruimte voor andere artistieke zaken.
Zo hoop ik dat ‘de zeeboei’ weer teruggezet wordt bij de Kwekersbrug in Amersfoort. Een prachtige lokatie voor dit kunstobject. We worden er vrolijk van, hij staat niet in de weg en het is een echte blikvanger. Een cadeautje voor onze stad! Voor diegene die alle vergunningen heeft geregeld voor The Passion is dit vast een makkie. En dan kan hij of zij meteen een vergunning regelen voor een nieuw tekstbord boven op DARA, want ik mis nog steeds de prikkelende teksten die er tot vorig jaar op stonden. De teksten waren inspirerend en hoopgevend en dat hebben we nodig in deze tijd. Wanneer de vergunning er snel doorkomt kunnen we nog deze lente een nieuwe tekst plaatsen. Bijvoorbeeld de tekst: “Wij zijn met meer”.

Wat mij ook te gek lijkt is een speelfontein op het Eemplein deze zomer. Zo één als vorige jaren in Baarn stond. Waterpret voor groot en klein. Omwonenden gaan vast niet klagen over geluidsoverlast want als ze de muziek bij The Passion geen probleem vonden zullen kinderstemmen ook wel geen probleem zijn. Ik zie het al helemaal voor me; een ijsco-karretje erbij en genieten maar. Zit ik nog wel te denken aan een betere plek voor die kroonluchter die de gemeente jaren geleden onder de Smallebrug heeft laten plaatsen. Tachtigduizend euro kostte het, en bijna niemand die het ziet. Ach, daar komen we ook wel uit. Ideeën genoeg voor het Eemkwartier. Nu nog even een ‘ja’ van Lucas Bolsius.

IMG_9220

Lijdensweg

PICT0025-17

De eerste keer was ik nog onder de indruk; wat een gaaf idee om op deze moderne manier het verhaal van Jezus zijn kruisiging te vertellen. Nummers van De Dijk, van Van Dik Hout en van The Scene vormden de basis en Syb van der Ploeg was een prachtige Jezus.

Nu ben ik er inmiddels helemaal klaar mee. Wat begon als een originele manier van het brengen van het lijdensverhaal is verworden tot een kermis die uit zijn voegen lijkt te barsten. En die ‘Passion-kermis’ wordt dit jaar gehouden in Amersfoort. Dat kan niemand zijn ontgaan, of hij moet achter een steen hebben gelegen. Meer dan drie dagen.

Tsjongejonge, wat een overdaad aan publiciteit. Kranten, televisie, websites en Facebookpagina’s. Het kan niet op. Het begon met de onthulling dat Amersfoort dit jaar was uitverkoren om als decor te dienen. Daarna kwam de digitale zoektocht naar Jezus. Moderner kan het niet. Via Facebook en twitter konden fans er achter komen wie dit jaar Jezus is. Wel bijzonder dat de Evangelische Omroep óns vraagt om Jezus te onthullen!

Vervolgens werden de andere hoofdrolspelers één voor één voorgesteld; ze schoven bijna allemaal aan bij verschillende talkshows of radioprogramma’s. Na weer wat publiciteit hadden 600 mensen zich binnen anderhalf uur aangemeld om mee te lopen met het kruis. En het eind is nog niet in zicht.

Thema dit jaar is ‘Hoop’. Nou, ik vind het een hoop gedoe: het fietspad aan de Kleine Koppel gaat een week lang dicht, de stad wordt afgesloten en het plein is een paar dagen onbegaanbaar.
Maar ik was helemaal verbaasd toen ik zag dat je gratis polsbandjes van The Passion kon aanvragen. De tekst: Never.Lose.Hope. Nou, dat kost mij moeite. En trouwens; is die hype met de gekleurde polsbandjes niet al een beetje passé Passion?

Het enige wat nog lijkt te ontbreken is iets eetbaars. Mij lijkt een Passionkoekjeslijn wel wat. Het Mariakoekje kent u natuurlijk al. Maar wat dacht u van de Hoopwafel, de Barabastogne en niet te vergeten het Judascakeje? Dat moet een cupcake worden die er van buiten heerlijk uit ziet, maar die van binnen erg bitter is. Of de Jezus-aan-het-kruis-lollie het haalt is nog niet bekend.