Om te janken

IMG_9666
Oh bah! Wat kan ik er slecht tegen wanneer mensen proberen een slaatje te slaan uit iets dat op zichzelf al erg genoeg is. Dat van bijna 2000 klanten van het wijkteam informatie is gemaild naar iemand die het niet had mogen ontvangen is een fout. Dat daar drie afdelingen en de gemeentesecretaris wekenlang van op de hoogte waren en het niet werd doorgegeven aan wethouder Imming is niet goed te praten. Dat cliënten boos en geschrokken zijn snap ik ook nog wel. Maar dat er dan een advocatenbureau is die gaat kijken of er een schadeclaim kan worden neergelegd bij de gemeente vind ik echt om te janken.

We hebben hier in Amersfoort onze eigen meester Visscher, sinds deze week ook wel bekend als de datalekadvocaat.nl. Zou hij trots zijn op zichzelf? Trots op het feit dat hij de domeinnaam heeft kunnen claimen en geïnteresseerden door worden verwezen naar zijn al bestaande advocatenbureau? Zou hij zich echt inzetten voor het leed dat de gedupeerden is aangedaan of gaat het hem om geld en naamsbekendheid? Ik heb zo mijn twijfels.

Naast de advocaat zijn er twee dames die een besloten facebookpagina zijn begonnen voor datalekgedupeerden. Ze zijn boos dat hun privacy te grabbel is gegooid. Nou dames, dan zou ik ook iets doen aan jullie eigen datalek. Via Facebook kwam ik van alles te weten over jullie. De één houdt van Eddy Wally, de andere heeft een tatoeage en ik zag ook veel foto’s. Kortom; hoe datalek ben je zelf? Gaat het jullie echt om de schending van privacy of om het geld?

Terwijl ik dit schrijf vraag ik me af of het wel zo verstandig is een column te schrijven waarin ik niet zo aardig ben voor advocaten en gedupeerden. Voor ik het weet heb ik een claim aan mijn broek hangen omdat ik een advocaat én gedupeerden van het datalek dupeer. Op zich heb ik nog niet echt iets ergs over hen gezegd, maar het had wel gekund! Net zoals bij het datalek van de gemeente; er is geen misbruik gemaakt van de gegevens, maar het had wel gekund!

Kent iemand trouwens nog een goede advocaat? Voor de zekerheid?

Advertenties

Glimlach

“Haidiho! Ben je vanavond thuis? Heb wat voor je gekocht in Duitsland  Wat is je adres?” Dit facebook-berichtje kreeg ik donderdag ineens van Marlies. Eigenlijk ken ik Marlies niet zo goed; we hebben een paar gezamenlijke kennissen en af en toe zie ik Marlies op mijn werk. Het berichtje kwam dan ook best onverwachts en dat was ook de reden waarom ik via Facebook vroeg of het echt wel voor mij was. Maar Marlies bleef het volhouden; ze had iets voor mij en mijn gezin.

Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten, want diezelfde avond kwam Marlies langs met een groot stuk vlees, mosterd, uien en knoflook. Ze was in Duitsland geweest en had het stuk vlees voor me meegenomen. De dag daarvoor waren we elkaar tegengekomen in de supermarkt en toen had ik een opmerking gemaakt over de foto die ze laatst had op facebook had gezet; een foto van een heerlijk stuk vlees uit de oven. 

Als verrassing kreeg ik dus de dag erna zelf zo’n stuk vlees. Ik vroeg nog of ik het gewoon kon betalen, maar daar wilde Marlies niets van weten. “Nee, ik vind het wel leuk wanneer je zelf binnenkort eens iemand verrast met het één of het ander”. En dat maakt Marlies een vrouw naar mijn hart! Wat een prachtig idee. Als iedereen de komende week eens een ander verrast dan krijgen we veel blije mensen. Ik kan je melden, de verrassing van Marlies zorgde voor een dikke glimlach op mijn gezicht.

Straks zetten we het stuk vlees in de oven en Marcoen bakt er zijn befaamde zelfgemaakte frieten bij.  We hebben een vriend uitgenodigd om te komen eten en hopelijk zorgt dat dan weer voor een glimlach op zijn gezicht! Ondertussen denk ik na over mijn verrassing voor weer iemand anders…..

Afbeelding

Impact

De bel gaat. Voor de deur staat Willem, de broer van Gerrit. “Dat stuk dat je hebt geschreven over Gerrit….ik vind het mooi, echt waar!” Ik schrik er een beetje van, want ik heb dat stuk vlak na het overlijden van Gerrit geschreven en dat was vorige maand (zie blog 6 september) Hoe kan het dan dat hij dat nu ineens heeft gelezen? “Ik kreeg van iemand het stuk via facebook”, vertelde Willem. We kletsen nog even door en ik vertel dat ik altijd probeer om met respect te schrijven op mijn blog en dat ik hoop dat dat ook over was gekomen. Volgens Willem was dat gelukt. Willem ging weer naar de overkant en ik dacht nog even terug aan de tekst. Die was vorige maand door ruim honderd mensen gelezen maar dat die tekst nu ineens weer op zou duiken had ik niet verwacht.

De dag ging voorbij en toen ik gisteravond mijn blog-statistieken bekeek schrok ik me wild. “Je statistieken gaan door het plafond”, schreef ‘wordpress’ . Ik dacht dat ik het niet goed zag, maar het was echt. 1001 bezichtigingen!!! Ik heb het nagekeken en inmiddels is er 1300 keer op het verhaal over Gerrit geklikt. 

Afbeelding 

Wat bizar! Als ik dit had geweten had ik het stuk misschien niet eens durven plaatsen.Dan had ik over elk woord, elke komma nagedacht. Had ik misschien niet zo’n eerlijk verhaal opgeschreven. Ik ben ook enorm benieuwd hoe het komt dat dit verhaal bij zoveel mensen terecht is gekomen. Is er een grote vriendenclub die dit heeft gedeeld? Collega’s van Willem? Wie het weet, mag het zeggen!  

Het is in ieder geval duidelijk; er wordt over Gerrit gepraat. Ik heb hele mooie reacties binnen gekregen op mijn blog; mensen schreven me terug met hun herinneringen aan hem en aan de Kruiskamp. Ik hoop dat hij daarboven vanavond een biertje opentrekt en tevreden naar beneden kijkt. Ik neem een wijntje. Proost Gerrit, je wordt niet vergeten!

Afbeelding