Rondje Roethof

 

Ze was me al opgevallen in haar crèmekleurige blouse, strakke zwarte rok, lange slanke benen en parmantige hoge hakken. Haar paardenstaart sportief door het gat in haar petje. Naast haar een jongeman met donkere krullen onder eenzelfde soort pet. Hij kijkt verliefd opzij.  Ik zit op één van de blauwe bankjes en kijk naar de lange rij voor mij. De jonge vrouw is aan de beurt. Ze buigt voorover en vraagt; ,,Heeft u ook suikervrij ijs in een hoorntje?”. Het antwoord hoor ik niet, maar even later loopt ze met een oubliehoorn in haar handen richting de Vermeerstraat. Haar vriend loopt trots naast haar.

Een ijsje van Roethof. Bekend in heel Amersfoort. In een tijd waarin we gewend zijn aan vele keuzes, is de keuze bij Roethof niet zo verrassend. Er is maar één soort ijs te koop; roomijs. Niet dat er niets te kiezen valt, want je kunt gaan voor wafels, oubliehoorns of ijsbekers van karton. Verder kun je kiezen voor nootjes of spikkels op het ijs en is er extra slagroom te koop.

Zelf ben ik niet zo dol op roomijs, maar met mijn gezin op de fiets naar Roethof vind ik geen straf. Terwijl meneer Enzofoort, Teun en Pien genieten van hun oubliehoorn kijk ik in het rond. In het kwartiertje dat we er zitten is er genoeg te zien. Het is een gaan en komen van mensen. Lopend, op de fiets en met de auto. Vanaf de Kersenbaan komt een stel van mijn eigen leeftijd aanlopen. Een paar meter daarachter hun puberzoon en zijn vriendinnetje. Tenminste, dat denk ik. De jongen heeft hetzelfde loopje als de man. Het meisje houdt zijn hand vast en kijkt met onwennige bambie-ogen in het rond. Zij komt hier vast voor het eerst. Haar toekomstige schoonvader kwam hier misschien als kind al.

Ik denk dat elke stad, dorp of buurt wel een Roethof heeft. Zo’n ijszaak waar in de zomermaanden mensen vanuit de hele omgeving naar toe komen om een ijsje te halen. Tijdens een lange lome dag even de benen strekken met een ijsje als beloning. Het wordt de komende week weer lekker weer. Geniet er van!

IMG_0305

Advertenties

Madre de Familia

IMG_4090Daar ligt ze dan. Of eigenlijk ook niet. Ze heeft het uiterlijk van mijn tante, maar haar ziel is al verdwenen. Voor me zitten haar drie dochters, mijn nichten, op een rijtje. Naast hen mijn aangetrouwde neef en de kleinkinderen van mijn tante.

Tweeënnegentig jaar is ze geworden en tijdens zoveel jaren maak je heel wat mee. Foto’s op het scherm vertellen haar verhaal. Zwart-witfoto’s afgewisseld met kleur. Korrelige foto’s afgewisseld met haarscherpe beelden. Soms mijn tante alleen, vaak met haar man en kinderen of met haar zussen en broers. Ze was een soort Madre de Familia. De oudste dochter van het gezin.

Er worden anekdotes verteld en we krijgen een kijkje in haar leven. Als ik mijn ogen dicht doe hoor ik nog haar bijzondere stem en tongval. Als ik in mijn geheugen graaf zie ik haar weer toen ze nog jonger en energieker was. En vandaag nemen we afscheid.

Mijn moeder zit naast me en moet afscheid nemen van haar oudste zus. Ik probeer me voor te stellen hoe dat is, maar ik kan het niet. Ik probeer me voor te stellen hoe het zal zijn om oud te worden, om in de war te raken, om fysiek beperkt te worden. Het lukt me niet. Ik wil het eigenlijk ook niet weten.

Na afloop van de bijeenkomst praat ik met mijn familie. Er zijn nieuwe partners bijgekomen, sommige nichten zijn al oma. Ik realiseer me dat we steeds verder opschuiven. Dat de generatie boven mij steeds meer wordt uitgedund en dat er aan de onderkant weer kinderen bij komen. Ik realiseer me weer eens dat ik nog meer moet genieten van alles wat ik heb. Als ik met mijn moeder naar buiten loop schijnt de zon. Ik knijp in mijn moeders hand. Het was goed dat we er waren.

Zwart Schaap

Afbeelding

Een mailtje van mijn neef. Of we zin hadden om vandaag langs te komen op de voormalige luchtmachtbasis Soesterberg. Hij is daar herder en ging vandaag samen met zijn hond Sweep aan de slag met zijn kudde schapen. Wat een prachtige belevenis werd het. Marc vertelde over de veranderingen op de basis, hij legde uit hoe je de hond kon sturen, en liet ons ervaren hoe mooi zijn vak kan zijn.

Afbeelding

We liepen een eindje en genoten, de zon kwam tevoorschijn en we vonden het jammer dat we weer wegmoesten in verband met een andere afspraak. Voor herhaling vatbaar. Wil je meer zien kijk dan op www.marcusrudolph.nl .

Afbeelding

 Toen we de basis afreden zei Puck; “Misschien wil ik later ook wel herder worden”. Dan kan ze straks misschien wel stage lopen bij mijn neef.

Afbeelding

Familieweekend

De jongste; 1 jaar, de oudste; 89. Daartussen een grote groep neven, nichten, achterneefjes, achternichtjes, ooms en tantes. Vier generaties een weekend in een huis. Veel lekkere hapjes, fijne gesprekken, grappige momenten. Ik heb genoten. 

Dit jaar gingen we naar Hoek van Holland. De vrije zaterdag hebben we besteed aan een rondvaart met de fast-ferry en dat was genieten. De kinderen mochten in de stuurhut kijken en toevallig zagen we ook nog een paar zeehonden. ’s Middags ging ik met de kinderen, mijn zus en haar zoon en hond naar het strand.

Afbeelding

Vandaag gingen we na een uitgebreid ontbijt met de hele familie wederom richting het strand. Daar gaf een neef een workshop “rugby”.

Afbeelding

Even later zochten we een kip in het zand. Daar zit een verhaal aan vast. Zo’n 20 jaar geleden hadden we ook een familie-weekend en toen deden we op het strand het spel : zoek de kip. Het ging om een plastic kip die in het zand was begraven. Die kip is nooit meer terug gevonden. Nu was er weer een kip begraven en dit keer werd de kip pas gevonden nadat degene die hem had begraven met een schep aan de slag ging. Hilariteit alom. Uiteindelijk werd er natuurlijk een foto gemaakt. Waar niet iedereen op staat, omdat sommige familieleden al naar huis waren.

AfbeeldingAfbeelding

 Ze zeggen wel eens; familie heb je, vrienden zoek je uit. Maar in dit geval had ik deze familie zelf ook wel uitgezocht, zo leuk en waardevol was het. Het is fijn om elkaar te ontmoeten en te leren kennen tijdens zo’n weekend. Hopelijk zijn we er tijdens het volgende familie-weekend allemaal weer bij. Sterker nog: hopelijk komen tijdens het volgende weekend ook de ‘ontbrekende schakels’. Want we hebben toch een aantal mensen gemist. En zij hebben ook heel wat gemist 😉

 

Vaffanculo….

Nog een paar weken en we reizen af naar Italië. Ik ben er eerder geweest,   maar dat is al een flink aantal jaren geleden. Samen met mijn zus en twee vriendinnen gingen we op interrail en we bezochten ondermeer Pisa, Rome en Bari. Drie blonde meiden + een donkere schone (mijn zus). Dat zorgde destijds voor veel geflirt en gefluit. Mijn minderwaardigheidscomplex, waar ik vanaf mijn tienerjaren al mee gezegend ben, werd die zomer in één klap onderuit gehaald. Man, wat voelde ik me op en top leuk en knap. Italiaanse mannen knipoogden, maakten een praatje, en we werden  zelfs gevraagd te komen eten. Maar soms ging het ook te ver en dan werden die mooie donkere mannen opdringerig. In Bari bijvoorbeeld kwamen we ’s avonds laat aan en toen konden we niet meteen een jeugdherberg vinden. Wildvreemde mensen kwamen naar ons toe met de mededeling dat we snel een slaapplek moesten vinden omdat het veel  te gevaarlijk was voor vier van die jonge meiden uit Nederland. Gelukkig konden we nog ergens op een gang bij iemand terecht.  Het was wel  een heel avontuur en we hebben veel mensen ontmoet, ook hebben we een paar woorden italiaans geleerd, waaronde ‘vaffanculo’. Nu, zo’n 25 jaar later kan ik me dat woord nog steeds herinneren. Heb het destijds ook een paar keer gebruikt.

Dit jaar ga ik met man en twee (blonde) kinderen. Ik ben benieuwd hoe we het gaan ervaren. Het is de eerste keer dat we met ons gezin naar Italië gaan. Dat hebben we vorige zomer al besloten toen we weggeregend waren in Zweden.  We gaan een weekje naar een rustige camping in het oosten van Italie en we gaan een weekje naar  een plaats vlak bij de Franse Kust. Bij die laatste camping zal het wat drukker zijn en kunnen we vanuit de camping makkelijk kustplaatsen bezoeken. Ik zal binnenkort eens goed op de kaart kijken waar we  precies naar toe gaan, want het is alweer een tijdje geleden dat we de campings uitgekozen en besproken hebben. Want ja, dat doen we wel  tijdens het hoogseizoen met twee kinderen. Geheel tegen mijn eigen gevoel in, maar wel praktisch. Het grote aftellen is al begonnen.

Afbeelding

HOPPOP

“Wat heb je gedaan? Hoppoppen? Wat is dat nou weer”. Mensen die mij al jaren kennen weten het inmiddels, maar nieuwe collega’s trekken hun wenkbrauwen nog altijd op als ze het horen. En steevast leg ik uit: We hebben jaarlijks tijdens Pinksteren een familieweekend met de Hopstakens. Mijn man zijn familie heet zo en omdat er ook al jaren het Pinkpop-festival is tijdens dat weekend  noemen wij het al jaren Hoppop. Snap je het nog?

Dit jaar waren we voor het eerst op een camping vlak bij Oosterhesselen. Een dorp dat ik nog ken vanuit mijn jeugd. Wij waren als gezin als enige met onze vouwwagen. De andere familieleden zaten in verschillende ‘chalets’ oftewel stacaravans. En op de velden tussen die ‘chalets’ brachten we uren door in het zonnetje. Het is leuk om elkaar in ieder geval 1x per jaar te ontmoeten en te zien hoe alle kinderen steeds groter, langer en slungeliger worden. Het is fijn om ’s avonds met een glaasje wijn bij te kletsen en eens over andere dingen te praten dan koetjes en kalfjes. Het is zwaar om ’s ochtendsvroeg wakker te worden van het gekwetter van de Hopstakens die niet alleen laat naar bed, maar ook vroeg eruit gaan. Dat was voor mij het enige minpuntje, want ook tijdens Hoppop heb ik last van mijn ochtendhumeur. Verder was het dit jaar prachtig weer en genoten we volop. Een paar van mijn neven waren samen met mijn zoon actief op een plas achter de camping. Wat mij en mijn gezin betreft; Volgend jaar weer. Afbeeldingop