KNALFEEST

Probeer het je eens voor te stellen. Dat we leven in een wereld waarin vuurwerk nog niet is uitgevonden. In een schuurtje in de wijk Kruitkamp zijn een paar mannen aan het rommelen met magnesium, koper, zwavel en sacharose. Avond na avond zijn ze bezig. Na een tijdje komen ze glunderend uit de schuur en laten de burgemeester zien wat ze hebben bedacht; vuurwerk. Ze vragen de burgemeester om een vergunning af te geven om dit vuurwerk af te mogen steken tijdens de jaarwisseling.

Burgemeester Bolsius gaat langs de verschillende partijen om informatie in te winnen. ,,Weg met die rotzooi”, zegt de brandweer. ,,Veel te gevaarlijk. Het kan brand veroorzaken en ook de opslag van dat vuurwerk wordt wel een dingetje, voor je het weet vaag je een hele wijk weg.” Bolsius vraagt het aan medici. ,,Dit gaat ogen, vingers en handen kosten”, zeggen de chirurgen van het Meander. ,,Dat niet alleen’’, voegen de longartsen er aan toe: ,,dit is echt vreselijk voor mensen met COPD en andere longziekten.” ,,Ja”, roept wethouder Kees Kraanen ,,dit is niet alleen slecht voor de longen, maar ook slecht voor het milieu!” De ROVA ziet het niet zitten om alle rode smurrie op te ruimen na afloop van het feest en ook de dierenvrienden laten zich horen. ,,Honden en katten zullen dagen van slag zijn door alle herrie, dat moeten we toch niet willen als samenleving?” De burgemeester komt bij de mannen terug en zegt; het is een bijzondere uitvinding, maar u krijgt geen vergunning.

Maar het vuurwerk is wel uitgevonden. Heel lang geleden. Er wordt jaarlijks voor miljoenen de lucht in geschoten en zoiets draai je niet zo makkelijk terug. Het Amersfoortse GroenLinks en D66 doen wel een poging. Zij willen volgend jaar een grote centrale vuurwerkshow in de stad. Volgens de partijen heeft onderzoek uitgewezen dat de hoeveelheid consumentenvuurwerk dat afgestoken wordt door zo’n show met ongeveer een kwart daalt. Dat zou mooi zijn. “Ik wil absoluut niet aan de traditie komen”, benadrukt Youssef El-Messaoudi van Groen Links in een interview. Hij vindt dat mensen ook zelf vuurwerk af horen te steken. Jammer. Halfslachtig ook. Youssef, beken kleur; dit is een mooie eerste stap richting afschaffing van het consumentenvuurwerk. Ik ben voor. Top!IMG_1577

Advertenties

Hieperdepiep

Mijn zus en haar man waren afgelopen vrijdag 12,5 jaar getrouwd en mijn schoonmoeder werd vorige week 80. Allebei reden voor een feestje. En zo kwam het dat we dit weekend twee feestjes hadden. De ene in Bolsward; een stadswandeling en tapas eten en de andere -vandaag- in Amersfoort: een brunch en daarna een stadswandeling. Gisteren zaten we met zijn elven aan tafel, vandaag met zijn achtienen. En nu zit ik onderuitgezakt op de bank en heb het idee dat ik de komende dagen niet meer hoef te eten. Moe en voldaan heet dat.

AfbeeldingAfbeeldingAfbeelding

 

De brunch was klaargemaakt door Ingrid van “Bus en Meer”. En het was verrukkelijk! Het zag er niet alleen prachtig uit, het smaakte ook nog erg lekker. 

Kampvuur & gluhwein

Daar ging ik dan. Warme trui aan, extra sokken en met lichte aarzeling. Want ik ging samen met mijn kinderen naar een feestje van iemand die ik nog niet zo lang en goed ken. Eigenlijk ben ik in contact met haar gekomen via Marcoen, het klikte meteen en we zijn inmiddels een keer samen naar de bioscoop gegaan. Haar enorm enthousiaste 15-jarige dochter past zo af en toe op onze kinderen en die zijn dol op hun oppas. Natuurlijk had ik al stiekem bij de mailadressen gekeken of er iemand bij zat die ik ook kende, maar nee, geen bekende te zien. Omdat Marcoen nog moest werken ging ik al vast met de kinderen naar het feest.

De lokatie was op  het terrein van de Nieuwe Erven, een natuur- en cultuurwerkplaats aan de rand van Amersfoort. We kwamen aangereden en zagen lantaarns branden en een vuurton . Binnen klonk muziek,  stond de boerenkool klaar en daar stond de jarige job. Ook zij was licht gespannen.

De kinderen liepen binnen vijf minuten te ravotten met drie andere kinderen en al snel raakte ik in gesprek met ehh…. namen weet ik niet meer. In ieder geval met leuke mensen. Iemand had zijn mega-telescoop mee zodat ik voor het eerst van mijn leven Saturnus heb gezien, of was het nu Jupiter?  Ik had een –te kort- gesprek over hoogbegaafdheid en ADD dat werd onderbroken voor een stoelendans.  En even later zat ik op een cajun, Pim achter een drumstel en speelden we samen met een andere feestganger de sterren van de hemel. Nou ja, dat vonden we zelf . Het werd later en de kinderen moeten morgen gewoon weer naar school dus rond half negen dropen we af. Jammer. Want er waren leuke mensen, er hing een leuke sfeer en ik had nog veel langer willen blijven.  Wat ik extra leuk vind: ik heb inspiratie gekregen om zelf een feest te houden. Op diezelfde lokatie en dan in de zomer. Wordt vervolgd!

Zeven meiden op de bank

Ik dacht dat ze geen ‘pap’ meer konden zeggen, na het gourmetten… Maar dat is niet zo; zeven meiden van rond de negen jaar zitten op de bank een paardenfilm te kijken en genieten ondertussen van een flinke bak popcorn. Ze vieren Puck haar verjaardagsfeestje.

Was het vorig jaar nog cupcakes versieren, dit jaar wilde Puck heel graag een slaapfeestje geven en gourmetten. Dat leek ons best een goede combinatie en tot nu toe gaat het ook heel goed. Ze hebben heerlijk zitten eten en ik dacht dat er niets meer bij zou passen, maar dat was dus onzin. De bak popcorn is al leeg…

Grappig, hoe je merkt dat je kleine meid toch steeds wat groter wordt. Haar favoriete kleur is niet meer roze, maar paars. Ze houdt van alles wat met paarden te maken heeft. Wordt steeds meer bewust van wat ze mooi vindt en wat niet. Weet steeds meer over de wereld en krijgt een eigen mening. En schiet de hoogte in. Negen jaar alweer. Ik kijk naar mijn dochter en zie haar genieten. Genieten van de film en van haar vriendinnetjes. En ik geniet van haar twinkelende ogen. Kleine meisjes worden groot!

 

We beginnen pas

Het lijkt helemaal niet zo lang geleden; mijn man en ik samen tussen de dansende mensen in de stadshal van “De Flint”. Op het podium stond de band De Dijk, en in mijn buik zat –zoals we inmiddels weten- mijn zoon Pim. We genoten van de muziek en zongen de liedjes uit volle borst mee. Vooral het nummer “We beginnen pas” sprak tot onze verbeelding. We hadden immers een hele nieuwe toekomst voor ons. We kochten na afloop een T-shirtje met deze titel erop en toen Pim een paar weken was lag hij in dat T-shirtje in de wieg. En nu komt dat liedje weer in mijn hoofd op; “We beginnen pas”.

Inmiddels zitten we in een volgende fase. Pim is 10, bijna 11, en heeft vanavond zijn allereerste klassenfeest. De afgelopen weken hebben hij en zijn klasgenootjes zich goed voorbereid. De één zorgde voor de uitnodigingen, de andere regelde een appeltaart en weer iemand anders zorgde voor de gekleurde verlichting. Wat Pim heeft bijgedragen is mij niet helemaal duidelijk, maar enthousiast was hij wel.

Vandaag was het eindelijk zo ver. Na het eten heeft hij zich omgekleed en nu is hij dus aan het feesten. Toen we vroegen of we hem op mochten halen of dat hij alleen naar huis wilde komen zei hij dat ik hem wel op mocht komen halen. Grappig. Hij vindt het stoer om alleen naar huis te gaan maar vindt het ook wel fijn dat hij opgehaald wordt. Typisch voor deze periode; de ene keer een dikke knuffel wanneer ik afscheid neem in de klas en een dag later een onderkoelde ‘dag..’. Ik merk dat het grote loslaten is begonnen, en we beginnen pas….