Gezocht, eigenaar leren jas…

“Waarom doe ik dit nu weer…”, denk ik bij mezelf terwijl ik met een zware leren jas op mijn stuur richting mijn volgende cliënte fiets. Even daarvoor had ik de jas zien liggen op het fietspad. Ik keek vooruit, opzij… nergens iemand te zien. De jas was van prachtig leer en om te kijken of ik zou kunnen achterhalen van wie de jas was graaide ik in de zakken. Leeg, leeg… hé wacht, toch iets. Uit één van de zakken haal ik een doosje met een tube huidzalf. Gelukkig, er zit een etiket van de apotheek op. De eigenaar van de tube blijkt in Bunschoten-Spakenburg te wonen, maar ik weet natuurlijk niet zeker of die persoon ook de eigenaar van de leren jas is. Na even googlen op mijn telefoon heb ik een telefoonnummer. Er wordt niet opgenomen. Ik neem de jas voor op mijn fiets mee naar mijn volgende afspraak

.Afbeelding

“Wat haal ik me toch weer op mijn hals….”, denk ik bij mezelf terwijl ik thuis zit en voor de achtste keer naar het telefoonnummer bel. Er wordt niet opgenomen. Ondertussen hangt hier een prachtige herenjas aan de kapstok. Had ik me er nou maar niet mee bemoeid, dan zat ik er niet mee. Misschien is de eigenaar wel de hele weg terug gefietst om naar de jas te zoeken en baalt hij nu enorm. Aan de andere kant; met dit mooie zonnige weer kun je zo’n warme leren jas makkelijk vergeten. Wie weet denkt de eigenaar er pas aan als hij weer wat zalf op zijn huid wil smeren. Ik blijf ondertussen mijn best doen om de jas bij de eigenaar terug te krijgen en bedenk me dat ik hoop dat iemand die mijn jas vindt hetzelfde doet. Ik pak de telefoon nog maar eens…. zucht.

Genieten

Wat een prachtig gezicht. Ik zie een roofvogel van heel dichtbij, hij maakt een duikvlucht en gaat daarna op een tak zitten. Ik blijf vol bewondering naar hem staren en moet vervolgens over mijn schouders kijken om hem nog te zien. Ik zit namelijk op de fiets en voor ik het weet rijd ik de vogel voorbij.  Mijn moedertje van 77 rijdt zo’n veertig meter voor me, we gaan naar beneden en dus lekker hard. Even wil ik haar roepen en vertellen dat er zo’n prachtige roofvogel dichtbij vloog, maar ik doe het niet. Stel je voor dat ze omkijkt en zo van het fietspad af fietst.

Ik denk dat we er zo’n 15 kilometer op hebben zitten. Af en toe vallen er vlokjes sneeuw naar beneden. Terwijl Marcoen met de kinderen ergens in een zwembad zit, fietsen mijn moeder en ik door Gelderland. Ik kom bij plaatsen die me doen denken aan vroeger, toen ik nog bij Omroep Gelderland werkte. We fietsen bijna langs Marry, de kruidenmevrouw die ik jarenlang interviewde voor het programma “Dubbeluur” en als ik door de prachtige bossen rijdt denk ik aan boswachter Casper van der Bos, waarmee ik nog een keer midden in de nacht opnames heb gemaakt. Het was een bijzondere tijd, die inmiddels alweer een paar jaar achter me ligt. En nu, omdat we een weekje doorbrengen in een huisje in Hoenderloo, komen die herinneringen terug. 

Trots kijk ik naar mijn moeder, die op een huurfiets de twintig kilometer fietst alsof ze nog twintig is. Ze klaagt niet over de kou, ze geniet. Net als ik. 

Afbeelding

Lepelaar

Naar een terras, een filmpje, een stuk wandelen of fietsen. We hadden genoeg keus en hebben het af laten hangen van het weer. Het werd dat laatste; fietsen dus. Op zo’n warme dag als vandaag is dat echt genieten. Samen met mijn vriendin fietste ik vanavond door de polder richting Soest en hoewel mijn kennis van weidevogels nihil is ontwaarde ik een lepelaar. Ik moest even twee keer kijken, want volgens mij zie je die niet vaak in Nederland. Toen ik afstapte om een foto te maken merkten we aan andere voorbijgangers dat zij het ook bijzonder vonden. Vervolgens weer opgestapt en terug naar Amersfoort gefietst. Uiteindelijk zijn we toch op een terras terecht gekomen; die van Zandfoort aan de Eem. Daar een wijntje gedronken en verder gekletst. Wat is dat toch genieten, zo’n warme dag als vandaag. Geen jas aanhoeven en tot laat in de avond buiten zitten. Heerlijk!

Afbeelding