Mooi Werk

Afbeelding

“Ik heb een kleindochter”, zegt mijn cliënte blij. Haar zoon heeft een dochter gekregen met een prachtige naam die ik, dat moet ik toegeven, alweer vergeten ben. Mijn cliënte heeft moeite met het Nederlands omdat ze tot voor kort vooral Papiaments en Spaans sprak, maar de Nederlandse gewoonten kent ze al goed en daarom stond er even later een beschuit met muisjes voor mijn neus. Het was een goed begin van een werkdag waarop er nog meer leuke nieuwtjes tot me kwamen.

Toen ik weg reed bij mijn blije oma kwam ik een oud-cliënte tegen die aan het wandelen was. Ze zag er goed uit en vertelde dat ze de baan die ze had gevonden enorm leuk vond, dat het goed ging met haar kinderen en dat ze toch echt wel uit de depressie was waar ze jaren in had gezeten; de balans was weer terug.

Zij vertelde me ook dat een vriendin van haar, ook een oud-cliënte van mij, inmiddels was vertrokken om drie maanden vanaf een boot het evangelie te verkondigen. Ik had de hele weg daar naar toe meegemaakt, maar omdat ik al een paar maanden geleden afscheid had genomen wist ik niet of mijn cliënte deze stap ook echt had gezet. Nou, dat had ze dus, want afgelopen donderdag was ze het vliegtuig ingestapt op weg naar het avontuur.

Toen ik daarna nog even langs een cliënt fietste om een nieuwe afspraak te maken vertelde hij me dat hij bij de voedselbank was geweest en dat hij erg blij was met het eten dat hij daar had gekregen.

Daarna fietste ik naar mijn laatste cliënt van vandaag. Samen hebben we de keukenkastjes opnieuw ingedeeld, iets waar ze al lange tijd tegen aan hikte. Toen haar zoontje van 8 maanden zijn pas doorgekomen tanden bloot lachte wist ik weer waarom ik zo van dit werk houd. Vaak ontmoet ik mensen in moeilijke omstandigheden en af en toe vind ik het werk best zwaar, maar de verhalen van vandaag zijn de lichtpuntjes van mijn werk. Nou, lichtpuntjes. Vandaag was het een vette zonnestraal……

TOEVOEGING: Nog vergeten, toen ik thuiskwam kreeg ik een telefoontje van een cliënte waar ik vrijdag was. Ze had vrijdagmiddag een sollicitatiegesprek en die ochtend hebben we een beetje geoefend samen. We hebben haar positieve eigenschappen doorgenomen en bedacht welke vragen er gesteld zouden kunnen worden. Ze vertelde vandaag dat ze door was naar de tweede ronde en dat het leek alsof het al rond was. Binnenkort kan ze waarschijnlijk weer aan het werk, tijdens schooluren zodat ze geen oppas hoeft voor haar kinderen. Het voelt bijna alsof ik zelf door die eerste ronde heen ben!

Zeven meiden op de bank

Ik dacht dat ze geen ‘pap’ meer konden zeggen, na het gourmetten… Maar dat is niet zo; zeven meiden van rond de negen jaar zitten op de bank een paardenfilm te kijken en genieten ondertussen van een flinke bak popcorn. Ze vieren Puck haar verjaardagsfeestje.

Was het vorig jaar nog cupcakes versieren, dit jaar wilde Puck heel graag een slaapfeestje geven en gourmetten. Dat leek ons best een goede combinatie en tot nu toe gaat het ook heel goed. Ze hebben heerlijk zitten eten en ik dacht dat er niets meer bij zou passen, maar dat was dus onzin. De bak popcorn is al leeg…

Grappig, hoe je merkt dat je kleine meid toch steeds wat groter wordt. Haar favoriete kleur is niet meer roze, maar paars. Ze houdt van alles wat met paarden te maken heeft. Wordt steeds meer bewust van wat ze mooi vindt en wat niet. Weet steeds meer over de wereld en krijgt een eigen mening. En schiet de hoogte in. Negen jaar alweer. Ik kijk naar mijn dochter en zie haar genieten. Genieten van de film en van haar vriendinnetjes. En ik geniet van haar twinkelende ogen. Kleine meisjes worden groot!

 

Negen

“Dit was de mooiste verjaardag die ik ooit heb meegemaakt”. Mijn dochter Puck ligt met een gelukzalige glimlach in bed. Haar nieuwe eenwieler staat tegen het kastje naast haar bed zodat ze er morgenochtend meteen weer naar kan kijken. “En ik ben zo blij met mijn eenwieler”. Dat was wel duidelijk. Een cadeau dat ze niet had verwacht. Een cadeau waar ik zelf pas een paar dagen geleden aan dacht toen Puck zei dat ze zin had om naar naar de circusschool te gaan. Een schot in de roos. Ze heeft er al uren opgezeten, zichzelf vasthoudend aan de schutting. Ook was ze blij met haar leesboeken, haar dagboekje, spelletjes, levende slakken (van vriendinnetje Britt), playmobil, paardje, pleisters met paardafbeelding, natuurboekje en knalroze kimono. En ikzelf genoot van alle familie en vrienden die een wijntje dronken om Puck’s verjaardag te vieren. De chaos in de keuken is opgeruimd en ik zit nog even voor de televisie met een glas rode wijn.  Het was een dag met een gouden randje.

 

Feestje

Het werd een luie lome zondag vandaag. Eerst ,met ochtendjas nog aan, naar de landing van Andre Kuiper gekeken. Daarna wat klusjes gedaan ter voorbereiding van de vakantie en me verder gestort op administratie voor mijn werk. Pim ging spelen bij een vriendje, maar Puck haar vriendinnetjes waren allemaal zelf druk. De ene had zeilles, de ander was met haar ouders en zusje met de camper weg, en weer een ander was niet thuis. En Puck? Die liep een beetje met haar ziel onder haar arm rond.

“Mag ik wat bakken”, vroeg ze in de loop van de middag? We zochten en pak mix op maar kwamen er al snel achter dat we geen boter en melk hadden. Vrij essentieel voor cupcakes. Daarom de stoute schoenen aangetrokken en bij de buurvrouw melk en boter gaan vragen. Het resultaat mocht er zijn. Heerlijke chocolade-cakejes met slagroom en kleurige versiering. Maar het grootste feest was het enthousiasme van mijn dochter. 

Afbeelding