Wipkipdip

IMG_8535.jpg

Klimmen en klauteren over boomstammen, kruipen door het groen en klooien met zand en modder. Het liefst nog met een waterpomp erbij zodat ik de kinderen na afloop flink af moest drogen en uit moest schudden om te voorkomen dat overal in huis zand zou komen te liggen. Ik kon Teun en Pien vroeger niet blijer maken. Ook een schommel of klimrek deed het goed. Maar wipkippen? Daar waren ze al snel op uitgekeken. Die zijn maar heel even leuk.

Toen ik klein was waren ze er al, die kippen. Ontworpen door een Deense Kunstenaar.Eerst alleen in de vorm van een kip, later ook met andere dieren. Goed voor het evenwicht van de allerkleinsten. Grotere kinderen vinden het vooral leuk om er wild mee heen en weer te zwaaien. Als je goed om je heen kijkt zie je overal in Amersfoort: kleine pleintjes met hier en daar een glijbaantje, tuimelrek of wipkip. Soms zie je een verdwaalde oma met een kleinkind, maar vaak is het er stil.

Om die en andere speelplekken een stuk aantrekkelijker te maken organiseert de gemeente Amersfoort wandelingen door de wijk. Samen met kinderen en buurtbewoners wordt gekeken hoe de pleintjes aantrekkelijker kunnen worden voor kinderen van alle leeftijden. Zo wordt er morgen en maandag gewandeld in Schothorst, is woensdag Schuilenburg aan de beurt en een dag later Randenbroek.

Het is dat ik niet in die wijken woon en dat Teun en Pien inmiddels te oud zijn anders had ik het wel geweten; dan hadden we meegewandeld. Het is toch super dat de kinderen invloed kunnen hebben op de speelplekken in hun eigen buurt? Willen ze boomstammen, een grasveld of een moestuintje? Of willen ze juist wat meer kleur op de al bestaande pleintjes? In het Soesterkwartier is er al gewandeld en toen de kinderen aangaven dat er een leuke ravotplek ontbrak is dat meegenomen in de plannen. Nu komt er op de Chrysantlaan een meer avontuurlijke groene speelplek. Geweldig toch?

Ik ben trouwens benieuwd hoeveel kippen er na de hele inventarisatie nog overblijven in Amersfoort. Het was leuk bedacht zo’n vijftig jaar geleden, maar inmiddels wil de jeugd wat anders. Meer uitdaging, minder kip. De wipkip wordt met uitsterven bedreigd. Helemaal niet erg!

 

 

 

 

Advertenties

Ome Karel

IMG_4426

,,Nee, je moet hier avoir gebruiken als werkwoord”, zei ome Karel terwijl hij de zin in het schrift aanwees. Hij had geduld. Veel geduld. Ome Karel was geen echte oom maar een kennis van mijn ouders. Hij sprak en schreef vloeiend Frans. Hij wel. Ik was een jaar of zestien en haalde de ene onvoldoende na de andere. Dat kwam omdat ik van de Havo kwam en daar geen Frans in mijn pakket had gehad. Wekelijks ging ik met frisse tegenzin naar ome Karel voor bijles. Ik vond de grammatica moeilijk en had het gevoel dat ik mijn eindexamen Frans nooit zou halen. Ome Karel stimuleerde me om er voor te gaan.

Ik gun iedereen een ome Karel. Iemand die je net dat zetje kan geven om een taal te leren, wiskunde te begrijpen of je op een andere manier te motiveren. Maar niet iedereen heeft zo iemand in de buurt en niet elke ouder kan zijn of haar kind helpen bij het huiswerk. Nu bestaat er natuurlijk zoiets als huiswerkbegeleiding maar voor veel mensen is dat niet te betalen. Toch gloort er hoop aan de horizon. Ouders die geen geld hebben voor zoiets als huiswerkbegeleiding kunnen een financiële bijdrage aanvragen bij Stichting Leergeld Amersfoort. De gemeente stelt hiervoor een flink bedrag beschikbaar. Geweldig toch? De school bekijkt samen met de ouders welke hulp het kind nodig heeft en vult een aanvraagformulier in. Stichting Leergeld Amersfoort beoordeelt de aanvraagt en bij een positieve beoordeling kan het kind aan de slag. Dat kan zijn bij een buurthuis, in een huiswerkklas of door specifieke bijles. Bijvoorbeeld wiskunde, geschiedenis of Frans!

In huize Enzofoort zijn we min of meer klaar voor het nieuwe schooljaar. De boeken zijn gekaft, de fietsbanden opgepompt en de broodtrommeltjes uit de kast gevist. Met frisse tegenzin gaan Teun en Pien volgende week weer beginnen. Weemoedig denk ik terug aan mijn eigen middelbareschooltijd. Eigenlijk weet ik helemaal niet of die kennis van mijn ouders er geld voor heeft gehad of dat het een vriendendienst was. Wat ik wel weet is dat ik mijn diploma uiteindelijk heb gehaald. Door afkijken tijdens de luistertoets, het stampen van veel Franse woordjes en de inzet van ome Karel!

IMG_4429

Vuurwerk

Ik lig in mijn hangmat in de zon. Ineens een paar knallen bij ons in de poort. De hond van de buren begint te blaffen en onze kat Muis rent als een gek naar binnen. Mijn hartslag gaat omhoog en het duurt even voordat ik weer relaxt in mijn hangmat lig. Die hebben hun vuurwerk lang bewaard, schiet het door mijn hoofd. Ik denk aan de afgelopen jaarwisseling.  Toen waren we onze kat een paar dagen kwijt en kon mijn buurman met COPD amper meer ademhalen. En dan heb ik het nog niet eens over de rotzooi die was achtergebleven in de wijk.

Ik was dan ook blij met onze nieuwe coalitie. In het coalitieakkoord staan prachtige dingen over schone lucht en een afvalloze stad. Kat in het bakkie, dacht ik nog. Die nieuwe groene, duurzame coalitie gaat het vuurwerk vast verbieden. Voor de hele stad.Maar nee, in het coalitieakkoord staat: “We geven inwoners, als zij dat willen, de mogelijkheid voor het instellen van een vuurwerkvrije zone in hun buurt of wijk”.Raar dat een coalitie die voor schone lucht en een afvalloze stad is de beslissingen over vuurwerk in de handen van de bewoners legt. Laf om deze keuze niet zelf te maken maar daar de burgers mee op te zadelen.

En hoe zien ze het dan voor zich? Wordt er huis-aan-huis geïnventariseerd wat de bewoners willen? Komt er een enquête? En gaat dat dan per straat, buurt of wijk? Mogen mensen anoniem doorgeven wat ze vinden of wordt hun keuze openbaar? Wordt de bal bij de Buurtbesturen gelegd of wacht de gemeente tot er actieve buurtbewoners opstaan en actie ondernemen? Ik ben benieuwd!

Een aantal jaar geleden zag de wijk Kruiskamp na de jaarwisseling rood door al het vuurwerkafval. Ik schreef op facebook dat ik vond dat mensen hun eigen straatje maar eens moesten schoonvegen. De verwensingen waren niet van de lucht. “Ga terug naar Verweggistan” was nog de minst erge. De agressiviteit droop ervan af. En wordt er dan nu van mij verwacht dat ik opsta en actie onderneem om de buurt vuurwerkvrij te maken? Ik durf best veel, maar dat zie ik niet zitten. Veel te veel korte lontjes.

16

 

Stoelendans

Als kind vond ik het enorm spannend. Stoelendans. Lopen om een kring met stoelen en wanneer de muziek stopt snel naar een lege stoel rennen. Dat gevoel wanneer je net wat eerder was dan je klasgenootje. Of die teleurstelling omdat één van de jongens zo hard tegen je aan liep dat je wankelde waarna hij snel op het stoeltje ging zitten.

De gemeenteraadsverkiezing is ook een soort stoelendans. Een stoelendans in de klas van meester Bolsius. Sommige kinderen delen flinke rake klappen uit om maar met alle macht een stoeltje te veroveren, andere klasgenootjes verdwijnen stilletjes uit beeld. Er komen nieuwe, onbekende kinderen bij en andere vertrekken met veel bombarie. Maar er zijn ook slimme meiden die met goede argumenten een plekje in de klas veroveren.

Toen de muziek woensdag rond middernacht uitging bleven een paar stoeltjes over. Voor een paar leerlingen was het even afwachten. Konden ze nog plaatsnemen in de klas? Hadden ze genoeg voorkeurstemmen? Kwam er toch nog een zeteltje bij? Vandaag zal duidelijk worden wie er allemaal in de klas zitten. Daarna moet er nog een klassenverdeling gemaakt worden. Wie mag er dicht bij de burgemeester zitten, en wie krijgt een plekje achterin de klas? Welke leerlingen krijgen een extra taak en welke staan aan de zijlijn? Meester Bolsius staat straks voor een nieuwe klas. Sommige branieschoppers zitten er nog steeds en zullen er met gestrekt been in gaan. Er komt een nieuwe einzelgänger die nog weinig aansluiting heeft met de anderen. En er zijn dromers. Dat zijn de besten. Die dromen van een betere wereld en hebben nog idealen.

Ik hoop dat het geen klas wordt met een zesjes-cultuur. Dat de volksvertegenwoordigers gaan voor een dikke voldoende. Dat ze elkaar inspireren, uitdagen, motiveren. Weg met het vileine getwitter. Stop met het elkaar publiekelijk afkraken, zoals in het verleden vaak gebeurde. Veel stemmen heeft dat niet opgeleverd. Integendeel zou ik juist zeggen. Burgemeester Bolsius, vertel uw klas over het pestprotocol. Wijs hen op het feit dat je respectvol met elkaar om moet gaan en niet de poten onder elkaars stoelen moet wegzagen. Dan krijg je een stoelendans met brokken en daar schiet de Amersfoortse bevolking niets mee op.

IMG_2425

Seks

 

Zo. Nu heb ik uw aandacht en dat is precies wat ik wil. U denkt dat deze column over seks gaat maar ik moet u teleurstellen. Hij gaat namelijk niet over seks; hij gaat over de lokale politiek. Ik heb de afgelopen maanden gemerkt dat er maar weinig mensen echt belangstelling voor hebben en met deze column, en vooral dus deze titel, probeer ik u een beetje te prikkelen.

Politiek is niet echt sexy terwijl het toch belangrijk is. Die Amersfoortse politiek gaat tenslotte over het fietspad dat door uw straat komt, over de gevaarlijke rotonde waar u dagelijks over rijdt, over de zorg waar uw moeder misschien voor in aanmerking komt. Kortom; de lokale politiek gaat over uw eigen omgeving en dan moet je daar toch de juiste personen voor gaan inzetten?

Bij vorige gemeenteraadsverkiezingen ging maar de helft van de stemgerechtigden richting stembus, de andere helft bleef thuis. Ik vind dat schrikbarende cijfers. Dat moet toch anders? Volgens mij is het belangrijk dat politici de bewoners van Amersfoort bij hun besluitvorming weten te betrekken. Door in gesprek te gaan, door te luisteren, door duidelijk te maken waar ze voor staan. Met als doel dat u uiteindelijk massaal naar de stembus komt op 21 maart.

Helaas merk ik toch een desinteresse in de lokale politiek. Weet u bijvoorbeeld waar de partijen voor staan of wie de lijsttrekkers zijn? Als het antwoord ‘nee’ is, waar ligt dat dan aan? Is politiek stoffig en moet er misschien meer seks bij? Zou een liefdesaffaire tussen raadsleden de boel wat interessanter maken, de zaak wat opschudden?

De gemeenteraadsleden werken zich een slag in de rondte om potentiele kiezers te benaderen, twitteren dat het een lieve lust is en doen mee met allerlei debatten die worden gehouden in onze stad. Toch lukt het amper om mensen te trekken. Het lijkt wel of de politiek het contact met de kiezers kwijt is. Misschien moet de bevolking meer gestimuleerd worden. Meer geprikkeld.

Politiek is net als seks. Soms heb je niet zo’n zin, maar dan moet je zin maken. Uiteindelijk geeft het je een voldaan gevoel. Laat je stem dus horen op 21 maart! Wel zachtjes voor de buren…

woordenboek-sex-istock_000034245692_large

 

 

Zelfvertrouwen

Een spannende onderneming vond ik het. Teun en Pien op hun kinderfiets naast me naar de St. Jorisschool aan de Schimmelpenninckkade. We overtraden de regels, want omdat er te weinig ruimte was voor alle fietsen en we dichtbij woonden moesten ze eigenlijk lopend naar school. Maar wij wilden graag oefenen. Lopen konden onze kinderen wel, maar fietsen in het verkeer was wel een dingetje. Het drukke kruispunt bij de Meridiaantunnel vond ik een verschrikking en het duurde dan ook even voordat ik de kinderen zelfstandig naar school durfde te sturen. De eerste keer dat Pien alleen naar circusles aan de Soesterweg fietste en over de rotonde de Nieuwe Poort moest vond ik ook best een mijlpaal. Voor mezelf. Want loslaten, daar was ik niet zo goed in. Inmiddels draait Pien haar hand niet meer om voor een treinreis naar Groningen en neemt Teun de bus naar weet ik waar. Kortom; Zelfstandig reizen moet je leren.

De gemeente Nijkerk wil leerlingen die in een andere gemeente naar speciaal onderwijs gaan ook leren om zelfstandig te reizen. Het gaat om een proefproject waar ouders hun kinderen vrijwillig aan mee kunnen laten doen. Het klinkt als een super initiatief. Hoe fijn is het voor kinderen om zelfstandig naar school te kunnen. Om niet afhankelijk te zijn van een taxibusje. Om ‘net als de anderen’ te kunnen zijn. Maar tegelijkertijd denk ik aan alle stress die het op kan leveren. Het zelfstandig leren reizen is niet het enige waar ze mee te dealen hebben en het kost vast extra veel bloed, zweet en tranen. Gelukkig kunnen de kinderen -als het toch niet lukt- altijd terugvallen op vervoer via de busjes, zo belooft wethouder Klein. Als dat in de toekomst ook zo blijft is dat natuurlijk top, maar ergens ben ik bang dat deze belofte geen stand houdt en er bezuinigingen aan zitten te komen in het leerlingenvervoer.

Ik gun alle leerlingen van het speciaal onderwijs zelfstandigheid en ik gun ze ook veel zelfvertrouwen. Maar ik gun hen vooral dat dat stapsgewijs gaat, in hun eigen tempo, zonder al te veel stress. Net zoals dat ging bij Teun en Pien. Omdat zelfstandigheid waardevol is voor een mens en niet omdat er bezuinigd moet worden. IMG_4235

Oorverdovend stil

Geen graafmachines in de straat Kruiskamp. Geen werkmannen. De oude bomen staan er nog steeds. De plantenbakken zijn nog geen centimeter verschoven. Nieuwe rioleringsbuizen? Nergens te bekennen. De straatstenen liggen zoals ze lagen. En dat terwijl mijn straatgenoten en ik ruim een half jaar geleden bij elkaar zaten in De Witte Vlinder aan de Van Galenstraat. We keken naar een plattegrond. Er zou een nieuwe riolering komen. Ook zouden er nieuwe bomen worden gepland en geplant.

Ik was enthousiast over het feit dat wij als straatbewoners in zo’n vroeg stadium betrokken werden bij de plannen. Tijdens een presentatie door de projectmedewerker van de gemeente kregen we te horen dat naast de riolering ook de waterleiding vervangen zou worden. Duurzaamheid en betere afwatering stonden hoog in het vaandel. Door de klimaatverandering gaat het steeds meer regenen en stijgt het grondwaterpeil. Daar moet iets mee gebeuren. Ook krijgen we ondergrondse containers op de plaatsen waar nu nog de plantenbakken staan en wordt het groen aangepakt.

,,Ze doen nu wel alsof we erover mee kunnen praten, maar reken maar dat ze alles al besloten is”, hoorde ik een cynische buurman zeggen. Mijn buuf had een positievere instelling en meldde zich enthousiast voor het ‘bomen-over-bomen-groepje’. Enkel lindebomen in een straat is niet handig. Wanneer er een ziekte uitbreekt ben je ze ineens allemaal kwijt. Diversiteit is dan ook het motto. Net zoals dat ook voor de mensen in de Kruiskamp geldt. Om de stoepen niet te beschadigen moeten er ook bomen komen met kleinere wortels.

De werkzaamheden zouden plaatsvinden in december maar het is nu al bijna februari en het is stil. Oorverdovend stil in de straat. Ik heb de brievenbus in de gaten gehouden maar er ligt nog steeds geen brief met uitleg. Ik heb gegoogled maar ik kan niets vinden over de reden van de vertraging. Sterker nog; ik kan het hele project niet terugvinden op de website van de gemeente.

Nu ben ik bang dat de graafmachines net aan komen rijden wanneer het zomer is en we in de tuin willen genieten van het mooie weer. Dat is vervelend, maar nog vervelender vind ik het gebrek aan informatie. Het begon zo goed, maar de uitwerking is belabberd. Gemiste kans.IMG_0102