Meditatief moment

De weegschaal gaf een getal aan dat ik daar nog nooit eerder had gezien, en mijn strakke broek zit niet meer gewoon strak, nee…hij knelt mijn bloedsomloop af. Kortom; er moet meer gesport en minder gedronken en gegeten worden.

Drie weken geleden had ik mijn hardloopschoenen achter in de kast gezet, maar vanavond hoorde ik ze zachtjes schreeuwen; ‘haal ons eruit, haal ons eruit”. Mijn stoute schoenen dus maar aangetrokken, strak in mijn sportpak, muziek op mijn hoofd en gaan.

Dat viel nog niet mee. Na tien minuten dacht ik al “waarom doe ik dit”. Na twintig minuten dacht ik “ik wandel gewoon een klein stukje” en na dertig minuten dacht ik “ik heb zo weinig hardgelopen, laat ik nu nog maar wat verder wandelen”.  En dat bood mogelijkheden! Want wat zie je veel wanneer je rustig loopt.

Zo zag ik dat er enorm veel rotzooi op straat lag, vooral bij bushaltes en bankjes. Koffiebekers, patatzakken, bierblikjes… En het idee “Run voor Rotzooi” werd geboren. Iedereen die recreatief hardloopt en af en toe moet lopen neemt een vuilniszak mee en gooit onderweg de zooi die hij of zij tegenkomt erin. Voor elke zak vuilnis krijg je een medaille. Je kunt je familie ook vragen je te sponsoren, per zak, niet per kilometer.

Even later zag ik de volle maan groot boven Amersfoort hangen en ik realiseerde me wat een prachtig gezicht dat was. Bijna surrealistisch, zo mooi. En ik moest denken aan een nummer van de Dijk over de stand van de maan. Dat is het nummer dat we ook voor Pucks geboortekaartje hebben gebruikt.

Toen hoorde ik Ramses Shaffy op mijn ipod-shuffle.  “Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder” en ging ik eindelijk eens echt op de tekst letten; prachtig. Maar wat een waanzinnige stem had die man ook.

Even later zag ik twee jongens verliefd op een muurtje zitten, hun gefriemel hing op toen ik langsliep. Ze leken betrapt.

Kortom. Eigenlijk was het wel fijn, om niet in een hardlooptempo, maar in de meditatie-modus te wandelen. Wat wel vervelend was. Ik had tijd om naar mijn schoenen te kijken. Wat zijn die lelijk, maar ja…. Toen ik ze kocht hoorde ik het zinnetje dat ik zelf ook tegen mijn kinderen zeg wanneer ze schoenen kopen. “Ze moeten wel lekker zitten”. Maar jemig, die veters, die kleur….arghhh… De volgende keer toch maar weer hardlopen, dan vallen ze niet zo op.

Afbeelding

 

 

 

Advertenties

Playmobil

Ik kan er zo van genieten. Af en toe haalt mijn zoon van tien zijn bak met playmobil naar beneden. Oude Grieken gaan de strijd aan met moderne politie-agenten. Draken vliegen over de boerderij. Paarden, geiten en katten leven vreedzaam naast elkaar. En sinds kort heeft hij ook een enge wolfshond met vlammend rode ogen in zijn bezit. Ondertussen verzint mijn zoon de wildste verhalen. Niet alleen in zijn hoofd. Psssssstttttt……. Fieuwwww…….. Grraaauwww . Fijn dat hij niet alleen van computerspelletjes houdt maar dat hij zich ook volop op zijn playmobil kan storten. De geluiden neem ik daarbij voor lief.Afbeelding