Enorm trots op haar

IMG_3634

,,Mam, moet je mijn hart voelen”, Puck zit naast me en pakt met een klamme hand mijn hand vast. Ze brengt onze handen naar haar borst. Inderdaad; keboem, keboem, keboem. Ik knijp even in haar hand en zeg; ,,Het is helemaal niet gek dat je zenuwachtig bent, het is ook niet niks Puck”.

Een week geleden kwam mijn dochter ‘s ochtends de trap aflopen en zei toen vastbesloten: ,,Ik ga mijn haar afknippen voor stichting Haarwensen, ik weet het helemaal zeker”. Ze had het er al eerder over gehad, maar nu had ze genoeg moed verzameld. Bij Stichting Haarwensen worden lange vlechten ingezameld waar weer nieuwe pruiken of -zoals ze het liever zelf noemen- haarwerken van worden gemaakt. Haarwerken voor kinderen met kanker die door chemokuren hun haar hebben verloren of voor kinderen die door een andere ziekte geen haar meer hebben. Nu is mijn dochter zo lief en stoer om haar prachtige goudblonde lange haren te doneren. Ze had op internet gekeken hoe het zou gaan en wat de eisen waren en ze was vastbesloten. Of ik wel snel een afspraak wilde maken met de kapper want ze was bang dat ze zich toch nog zou bedenken.

De afgelopen week heb ik vaak naar haar haren gekeken; vooral als we aan het fietsen waren en ze in de wind wapperden. Die prachtige lange haren ineens kort. Hoe zou het staan? Zou Puck spijt krijgen? Zou ze moeten huilen? Zou ík misschien een traantje laten?

We zullen het zo weten. Kapper Armand van ‘Haarmode Nanny’ op het Neptunusplein is bezig met een andere klant. Nadat deze man betaald heeft vraagt Armand ,,Wie gaat vandaag haar prachtige haar doneren?” Puck staat zenuwachtig op en loopt naar de kappersstoel. In alle rust kamt Armand haar haar en doet hij er een vlecht in. De vlecht is net lang genoeg; 25 centimeter. Hij legt Puck uit welke kapsels ze wel en welke ze niet meer kan laten knippen. Samen bekijken ze wat kapsels en Puck wijst aan hoe ze het ongeveer wil hebben. Ruim een half uur later staat ze weer buiten met een kort koppie. Ze heeft geen traan gelaten en ik ook niet.

Ik vind het zo moedig van mijn elfjarige dochter om deze -best wel drastische- keus te maken. Niet voor zichzelf, maar voor een ander kind dat Pucks haren straks hard nodig heeft. Potverdorie, wat ben ik enorm trots op haar! En wat heeft ze toch een groot hart.

Advertenties