Niet grappig!

,,Volgens mij ben jij er ingetrapt”, meneer Enzofoort kijkt me lachend aan. ,,Staat er nergens een datum bij?” Ik voel me een beetje dom. Hij heeft gelijk: het is vast een grap.Ik had hem net -heel verontwaardigd- het artikel in de krant laten zien over het Utrechts Landschap. Over dat die stichting geld vraagt aan hardlopers in bos Birkhoven.

Ga je met meer dan tien personen hardlopen of wandelen dan zou je daarvoor 32,50 per groep moeten betalen en daar komt nog eens 1,50 per persoon bij. Ik zie het al voor me. Al die hardlopers die met kleingeld rondom hun coach staan om te dokken voordat ze mee mogen lopen. ,,Hé, Karel….heb jij al betaald?” en ,,hier heb je vijftig cent terug.”

Het Utrechts Landschap vindt dat het gaat om het principe dat de intensieve gebruikers moeten betalen. Ik vraag me af hoe intensief je een natuurgebied gebruikt wanneer je daar hardloopt of wandelt. Als je er nou gaan crossen met motoren lijkt het me een ander verhaal. Dan zorg je voor slijtage, uitlaatgassen en geluidsoverlast. Maar rennende sporters?

Ik snap best dat je als gebruiker van het bos wat terug kan doen, maar moet het een verplichte geldelijke bijdrage zijn? Vraag AV-Triatlon en Altis om bijvoorbeeld vier keer per jaar met vuilniszakken door het bos te rennen om zwerfafval op te ruimen. Of laat Utrechts Landschap tijdens de jaarlijkse open dag donateurs werven, gewoon op vrijwillige basis.

Om een bijdrage per keer te vragen omdat mensen gewoon lekker samen willen hardlopen in het bos gaat wel erg ver. Het is ook niet te controleren. Als ik de coach was zou ik een teken geven wanneer ik een handhaver zou zien aankomen. Zodat de hardloopgroep zich kan splitsen in kleinere groepjes die allemaal een andere kant op rennen. Dat maakt de training ook nog een beetje spannend en speels.

Is het echt een grap zoals meneer Enzofoort dacht? Dan is het eentje die veel tijd en moeite heeft gekost. Kijk maar eens op de website van het Utrechts Landschap. Nergens, maar dan ook nergens wordt 1 april als ingangsdatum genoemd. Ik ben bang dat het Utrecht Landschap dit serieus meent. En dat is niet grappig!

IMG_5562

Jaloers

(AD, 13 juni 2014)

Image

Ik zal het maar toegeven. Ik ben jaloers! Jaloers op al die mannen en vrouwen die aanstaande zondag op het Eemplein aan de start staan van de Marathon van Amersfoort. Dan gaat het niet alleen om de mensen die een hele of halve marathon lopen. Nee, ik kijk al vol afgunst naar de mensen die ‘de vijf’ doen. Twee jaar geleden liep ik die afstand zelf nog, samen met collega’s. Het nummer “Dansen op de vulkaan” van de Dijk sleepte me door de kilometers want dat nummer had precies het juiste tempo en energie. Maandenlang had ik er naar toe geleefd; ik had getraind, clinics gevolgd via mijn werk, blessures overwonnen en op de dag zelf heb ik gelopen als nooit tevoren. Daarna had ik zo’n pijn in mijn lichaam dat ik mijn loopschoenen achterin de kast heb gesmeten.

Twintig maanden later -en een kledingmaat extra- heb ik ze daar weer uitgevist. De reden? Meneer Enzofoort merkte op dat ik wel wat chagrijniger leek sinds ik niet meer hardliep, en ik moet eerlijk zeggen; hij had gelijk! Ik ben naar een sportschool gegaan en ben langzaam weer begonnen. Eerst met wat oefeningen voor de balans, want die was op alle fronten ver te zoeken. Ik ontdekte weer waar mijn buikspieren zaten en ik trainde mijn beenspieren op de hometrainer. Voor het fietsen draaide ik mijn hand niet om, want fietsen doe ik dagelijks, maar dat lopen… Voor het eerst van mijn leven liep ik op een loopband; dat was een compleet nieuwe ervaring. Lopen zonder dat de omgeving verandert heeft wel iets saais. Eerst oefende ik met een flink tempo met wat hellingen erin, maar na een paar weken ging het wandelen over in hardlopen. Ik voelde me een olifant met hyperventilatie zo liep ik te stampen en te zuchten. ,,Je tempo is te laag”, was de reactie van Rob, één van de begeleiders. Ik keek hem aan alsof ik water zag branden maar na zijn uitleg begreep ik het. Door harder te lopen land ik meer op mijn middenvoet waardoor het rennen minder zwaar is voor mijn lichaam. Sinds dat advies probeer ik een hoger tempo, wat inderdaad beter voelt.

Helaas ben ik te laat begonnen om nog aan te sluiten bij het evenement zondag en daar baal ik van. Volgend jaar wil ik zelf aan de start staan. Gewoon vijf kilometer rennen, dat moet toch geen onmogelijke opgave zijn? Het begin is er. Nu nog op zoek naar wat doorzettingsvermogen…

Meditatief moment

De weegschaal gaf een getal aan dat ik daar nog nooit eerder had gezien, en mijn strakke broek zit niet meer gewoon strak, nee…hij knelt mijn bloedsomloop af. Kortom; er moet meer gesport en minder gedronken en gegeten worden.

Drie weken geleden had ik mijn hardloopschoenen achter in de kast gezet, maar vanavond hoorde ik ze zachtjes schreeuwen; ‘haal ons eruit, haal ons eruit”. Mijn stoute schoenen dus maar aangetrokken, strak in mijn sportpak, muziek op mijn hoofd en gaan.

Dat viel nog niet mee. Na tien minuten dacht ik al “waarom doe ik dit”. Na twintig minuten dacht ik “ik wandel gewoon een klein stukje” en na dertig minuten dacht ik “ik heb zo weinig hardgelopen, laat ik nu nog maar wat verder wandelen”.  En dat bood mogelijkheden! Want wat zie je veel wanneer je rustig loopt.

Zo zag ik dat er enorm veel rotzooi op straat lag, vooral bij bushaltes en bankjes. Koffiebekers, patatzakken, bierblikjes… En het idee “Run voor Rotzooi” werd geboren. Iedereen die recreatief hardloopt en af en toe moet lopen neemt een vuilniszak mee en gooit onderweg de zooi die hij of zij tegenkomt erin. Voor elke zak vuilnis krijg je een medaille. Je kunt je familie ook vragen je te sponsoren, per zak, niet per kilometer.

Even later zag ik de volle maan groot boven Amersfoort hangen en ik realiseerde me wat een prachtig gezicht dat was. Bijna surrealistisch, zo mooi. En ik moest denken aan een nummer van de Dijk over de stand van de maan. Dat is het nummer dat we ook voor Pucks geboortekaartje hebben gebruikt.

Toen hoorde ik Ramses Shaffy op mijn ipod-shuffle.  “Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder” en ging ik eindelijk eens echt op de tekst letten; prachtig. Maar wat een waanzinnige stem had die man ook.

Even later zag ik twee jongens verliefd op een muurtje zitten, hun gefriemel hing op toen ik langsliep. Ze leken betrapt.

Kortom. Eigenlijk was het wel fijn, om niet in een hardlooptempo, maar in de meditatie-modus te wandelen. Wat wel vervelend was. Ik had tijd om naar mijn schoenen te kijken. Wat zijn die lelijk, maar ja…. Toen ik ze kocht hoorde ik het zinnetje dat ik zelf ook tegen mijn kinderen zeg wanneer ze schoenen kopen. “Ze moeten wel lekker zitten”. Maar jemig, die veters, die kleur….arghhh… De volgende keer toch maar weer hardlopen, dan vallen ze niet zo op.

Afbeelding

 

 

 

Bloed, zweet en tranen…..

Ik zag er erg tegenop. Hoewel ik al maanden aan het trainen was ging het me niet steeds makkelijker af, en dat is eigenlijk wel de bedoeling van trainen. De ene keer liep ik met redelijk gemak een half uurtje hard, maar de keer daarna kon ik amper een kilometer rennen en dan gaf ik het al op. Misschien miste ik mijn maatje Anita, waar ik vier jaar geleden nog vaak mee samen liep. Omdat we –naast vriendinnen- ook bijna buren waren was afspreken makkelijk en als de één geen zin had, zorgde de andere er wel voor dat er toch gelopen werd. In 2009 liepen we samen de vijf kilometer tijdens 750 Jaar Amersfoort. Toen Anita ging verhuizen en andere dingen aan haar hoofd had besloot ik toch door te gaan.

Om mezelf te motiveren ging ik elke eerste zaterdag van de maand naar een clinic georganiseerd door Beweging 3.0, de organisatie waar ik alweer drie jaar werk. We begonnen met een grote groep, maar de een na de ander viel af. Uiteindelijk merkte ik dat ik in vergelijking met de anderen niet zoveel progressie boekte. Maar toch wilde ik niet opgeven. Toen ik in januari met een loop in Woudenberg mee wilde doen raakte ik vlak daarvoor geblesseerd aan mijn knie. Verder had ik het tijdens het lopen vaak op mijn heupen. Het zal wel tussen mijn oren hebben gezeten, maar toch…  Ik heb zelfs getwijfeld of ik vandaag die 5 km wel zou gaan lopen. Maar het is me gelukt vandaag. Samen met collega Lia liep ik het parcours in 31.14 minuten. Zo snel heb ik nog nooit eerder gelopen. En zei ik afgelopen week nog dat ik na vandaag mijn hardloopschoenen een tijdlang achter in de kast zou zetten; op dit moment weet ik dat niet. Misschien dat ik binnenkort toch weer voorzichtig een rondje probeer….Afbeelding

Wanhoop niet….

“….straks wordt het allemaal anders. En misschien wel beter dan ooit, wanhoop niet, wanhoop nooit”. Dit nummer van “De Dijk” hoorde ik op mijn iPod Shuffle terwijl ik de laatste meters aflegde van de 5 km die ik mezelf opgelegd had. Het was een toepasselijk nummer, want ik moet zeggen; de wanhoop sloeg wel een beetje toe, want echt soepel ging het niet vanavond. Jaren geleden begon ik met hardlopen, samen met vriendin Anita. Zij, soepel lijf, liep  zelfs tijdens haar zwangerschap harder en makkelijker dan ik. Maar toen ze uiteindelijk afhaakte ben ik toch doorgegaan. Met vallen en opstaan. Met pijn in mijn knie, pijn in mijn heupen en pijn in mijn ego. Zonder muziek op mijn oren lukt het niet en op ‘dansen op de vulkaan’ van ‘De Dijk’ loop ik het lekkerst. Samen met collega’s van “Beweging 3.0” heb ik 1x per maand een clinic en daar zit ik in de beginnersgroep. Mijn doel? Vijf kilometers soepel lopen op 10 juni hier in Amersfoort en daarna denk ik dat ik mijn loopschoenen in de wilgen hang en een andere hobby begin. Ik weet alleen nog niet zo goed welke….Afbeelding