Zes minuten

Zes minuten. Wanneer je een hartstilstand krijgt is de kans op overleven zonder blijvende schade het grootst wanneer je binnen zes minuten gereanimeerd wordt. Zo’n hartstilstand komt natuurlijk meestal onverwachts en gebeurt vaak gewoon thuis. Daar lig je dan. Paniek alom. Het is dan ook te hopen dat er iemand in de buurt is die kan reanimeren. En hoe fijn is het dan wanneer er een buurman is die een AED-apparaat in de buurt op kan halen om je hart een impuls te geven zodat dat weer klopt.

De Amersfoortse binnenstad hangt vol met AED’s, maar in sommige wijken ontbreekt zo’n apparaat.  Zo ook de buurt van de Evertsenstraat in de wijk Kruiskamp. Daarom nam bewoner Boudewijn van Langerak het initiatief om te kijken of hij het bedrag voor zo’n AED-apparaat bij elkaar zou kunnen krijgen. Via www.buurtaed.nl kan iedereen een bijdrage storten. Een deel van het apparaat wordt gesponsord en bijna vijftienhonderd euro moet Boudewijn zelf bij elkaar sprokkelen. Best een flinke klus! Maar als iedere wijkbewoner die iemand met hartklachten kent vijf euro stort, heb je het geld volgens mij zo bij elkaar. Bewoners uit de Koppel, Schothorst of Randenbroek; start een soortgelijke actie! Ook in jullie wijk hangen niet veel AED’s. Hoe mooi zou het zijn wanneer er in alle wijken voldoende AED’s hangen zodat we daarmee mensenlevens kunnen redden?

Ook hoop ik dat er meer mensen zich aansluiten bij het netwerk Hartslag Nu. Via een bericht op je mobiel kun je opgeroepen worden om in de buurt te helpen bij een reanimatie.  Een half jaar geleden zag ik op mijn mobieltje dat ik die nacht was opgeroepen. Ik kon de AED ophalen bij de Bloemendalsestraat. Ook stond er een route bij hoe ik naar het slachtoffer in de Koppel kon komen maar mijn mobiel staat ’s nachts op niet storen dus ik had de oproep gemist. Ik voelde me daar best schuldig over en hoop dat het goed is afgelopen.

We nemen pakjes aan voor de buren, passen tijdens de vakantie op hun kat. Maar misschien kunnen we ook samenwerken om te zorgen dat we de overlevingskansen bij een hartstilstand vergroten. Iets met goede buur en verre vriend…

Unknown

 

 

Hartkloppingen

img_3153

Ik zie hem nog liggen vorig jaar mei. Last van zijn schouders maar goed aanspreekbaar. Ik vertrouwde het niet en belde de dokterspost. Meneer Enzofoort bleek uiteindelijk een hartaanval te hebben. Gelukkig hebben we adequaat gereageerd en lag hij binnen twee uur gedotterd en wel op de hartbewaking van het Meander Medisch Centrum, maar wat zou er zijn gebeurd wanneer hij een hartstilstand had gehad? Had ik dan ook nog geweten wat ik zou moeten doen?

In een ver verleden volgde ik een reanimatiecursus. Eén van de deelnemers vertelde dat hij een paar maanden daarvoor zelf een hartstilstand had gehad en er goed uit was gekomen door reanimatie. Hij vond dat hij dat zelf ook moest kunnen bij anderen. Ik kon en kan dat alleen maar beamen. Maar ja, de inhoud van de cursus is aardig weggezakt. Was het niet 30 keer duwen en twee keer beademen? Tijd voor een herhalingscursus. Maar dan stap twee. Durf ik mij na zo’n cursus in te schrijven als burgerhulpverlener bij het Reanimatie Netwerk Amersfoort? Als via 112 een hartstilstand in de buurt wordt gemeld krijg je een bericht op je telefoon met de locatie van het slachtoffer. Wie het eerst komt begint met de reanimatie.

Het klinkt prachtig, maar durf ik het wel? Tijdens de hartaanval van Meneer Enzofoort bleef ik kalm en schoot ik in de regelstand, maar hoe reageer ik na zo’n oproep? Ga ik koelbloedig naar het slachtoffer toe of raak ik in paniek? Toch neig ik ernaar mij op te geven voor het Netwerk want het kan mij of mijn gezin ook overkomen, daar weet ik inmiddels alles van. Dan wil ik toch ook dat iemand uit de buurt er alles aan doet om het hart van mijn geliefde weer op gang te brengen als ik zelf niet in de buurt ben?

Elke dag krijgen zo’n drieënveertig mensen in ons land een hartstilstand, een groot deel van hen redt het helaas niet. Stel dat ik misschien iets had kunnen doen en het niet deed. Dat gevoel is erger dan de angst om te moeten reanimeren. Ik ben eruit. Ik ga op herhaling en dan geef ik me op als burgerhulpverlener. Doodeng maar hartstikke nodig.