Geen plaats

,,Hoe ga ik dit toch aanpakken”, wethouder Tigelaar kijkt op zijn wekker. Het is 3.14 uur en hij heeft nog maar een paar uur geslapen. Toen hij wakker werd dacht hij meteen weer aan de opdracht die hij kreeg van de gemeenteraad. Hij moet onderzoeken hoe de stad haar eigen inwoners voorrang kan geven wanneer ze op zoek zijn naar een huis.

De wachtlijst voor een sociale huurwoning loopt flink op. Soms moeten mensen tien jaar wachten. En het lijkt of steeds meer mensen die geen betaalbare woning kunnen vinden in Amsterdam of Utrecht hier hun heil zoeken. Daar moet wat aan gedaan worden en aangezien hij ‘wonen’ in zijn pakket heeft…

Tigelaar gaapt, gaat op zijn rug liggen en staart naar boven. Het is bijna Kerst. Hij denkt aan Jozef en de hoogzwangere Maria. Zij kwamen uit Nazareth en zochten een plekje in Bethlehem om daar de volkstelling bij te wonen. Daar werden ze niet heel hartelijk ontvangen. Ze hadden geen geld, hadden geen financiële binding met de stad en kregen geen voorrang. Tigelaar draait zich nog eens om en valt in een onrustige slaap.

Hij droomt dat er allemaal mensen voor het stadhuis staan die scanderen; ,,Wij willen wonen, wij willen wonen”. En -heel gek- naast al die mensen staan Maria en Jozef. Maria draagt haar kind Jezus in een draagzak op haar buik. Jozef staat achter haar op een grote kei en torent boven iedereen uit De actievoerder kijken naar de jonge ouders en laten merken dat ze niet welkom zijn. ,,Ik wacht al jaren, we willen hier geen vluchtelingen”, zegt een van de betogers. ,,Eigen volk eerst”, roept een ander.

Tigelaar wordt zwetend wakker. Het klinkt makkelijk, een systeem optuigen zodat Amersfoorters voorrang krijgen, maar in de praktijk wordt het nog een hele klus. Want wat is eerlijk en hoever ga je. Wie krijgen er voorrang en wie niet?

Het is 7.01 uur. Wethouder Tigelaar bedenkt hij dat het wel bijzonder is dat juist Jozef zo prominent in zijn droom is verschenen. De vader van Jezus is namelijk beschermheilige tegen woningnood. Dit moet een teken zijn! ,,Het komt vast goed”, bedenkt Tigelaar en opgelucht staat hij op. Dat Jozef ook patroon is van hopeloze zaken was hij even vergeten.

IMG_2541

Weekend

“Wauw…..”, dat was onze eerste indruk toen we huisje nr. 266 binnen kwamen. “Wat een luxe!” De kinderen renden meteen naar boven en steggelden over wie op welke kamer mocht slapen. Ik keek rond en zag dat ik helemaal geen handdoeken, thee-doek of wasmachine-tablet mee had hoeven nemen. En wat een heerlijkheid; de bedden waren al opgemaakt.  Het moge duidelijk zijn; ik ben niet gewend aan zulke luxe huisjes.

We zitten in een huis van Landal Greenparks in Vaals, gewonnen via twitter. Daar werd een oproep gedaan door commercieel directeur Bas Hoogland. Hij was op zoek naar bloggers die het leuk vonden om een weekendje naar Landal Greenparks te gaan in ruil voor een blog. Wat ik niet had verwacht; ik won! En zo komt het dat we nu in het Zuiden van Nederland zitten. Niet naast de deur en daarom extra leuk!

Het was wel een rit met hindernissen. Puck werd voor het eerst van haar leven wagenziek met alle gevolgen van dien en door files deden we er bijna drie en half uur over. Maar nu zijn we er. Genoeg te doen hier in de omgeving zien we al in de folders. Onze planning is om morgen naar het drie-landen-punt te gaan, daarna misschien even naar Aken. We gaan eten bij Victor, een oud-collega van Marcoen. Hij besloot een aantal jaar geleden een Cubaans restaurant te beginnen; laat dat nou op 5 km van ons huisje zijn. Daar moeten we natuurlijk naar toe! Verder denken we dat we zondag lekker gaan zwemmen en voordat we dan weer naar huis gaan, gaan we nog eten in het restaurant hier. Nu eerst een spelletje doen uit de spelletjesdoos die hier ook gewoon ligt en dan een wijntje, open haard aan, en genieten maar….

Afbeelding

 

Dit is het uitzicht vanuit ons huisje. Mooi toch!

House for Sale

Marcoen en ik kennen elkaar zo’n 14 jaar, en toen ik hem leerde kennen had hij net het huis gekocht waar we nu in wonen. De dag dat hij zijn sleutel kreeg liep hij naar het bakkertje op de hoek. Fijn, dacht hij…. kan ik hier voortaan lekker broodjes halen ’s ochtends. Helaas werd die winkel een dag later gesloten. Sindsdien is er weinig met het pand gebeurd. Soms werd er een stukje verbouwd en sinds een jaar, of misschien wel twee, staat het pand te koop. Veel te duur voor zo’n huis in deze wijk. Eigenlijk genant dat dat kan; ruim 10 jaar bouwval en leegstand.  Een lelijke plek in de straat. Lange tijd stond er een hek omheen, die is inmiddels aan de kant gezet. En of er ooit nog mensen in zullen wonen? Ik vraag het me af….

Afbeelding