Angstige momenten

Afbeelding

De opening van het AD van vanochtend bracht me weer terug naar mijn jeugd. In 1992 was ik met vriendin Elsa in Thailand. Natuurlijk hebben ze ons toen proberen af te zetten door ons naar plaatsen te rijden waar we niet naar toe wilden. Ook wilden mensen ons sieraden aansmeren die we niet mooi vonden, maar eigenlijk viel het nog wel mee. Een aantal jaren, december 1996, was ik met vriendin Mirjam naar Indonesië.  Daar hebben we een angstige nacht meegemaakt toen we met de boot van het vaste land van Sumatra richting het eiland Nias gingen.

We hadden een hutje gereserveerd op de boot, maar om de een of andere reden wilden ze ons die niet geven. Het leek wel of de hele boot zich met ons bemoeide. We hebben stennis lopen maken en op een gegeven moment was ik zo boos dat ik een man wegduwde. Hij werd pislink en volgens mij moesten we omgerekend 25 gulden extra betalen om alsnog in de hut te mogen. Echt lekker geslapen hebben we niet, want we werden door andere reizigers gewaarschuwd om de deur te barricaderen omdat er extra sleutels in omloop waren en er ’s nachts gejat werd. Het ging echt om een oude houten boot met piepkleine raampjes, waar wij echt niet doorheen zouden kunnen wanneer er iets mis zou gaan. Ik heb ’s nachts nog door het raam van de deur naar de binnenruimte gekeken en gezien dat er bij een andere hut iemand naar binnen ging die daar volgens mij niet hoorde. Bij ons kon niemand naar binnen omdat we er van alles voor hadden gezet. Toen we aankwamen hoorden we van een jonge Engelse reiziger dat ook hij afgezet was. Hij had zijn fiets meegenomen en moest extra betalen om hem weer terug te krijgen.

De dagen op Nias waren overigens fantastisch. Tropisch, lekker eten, buikloop…dat dan weer wel, en aardige mensen. Het was dan ook vreselijk om te horen dat tijdens de Tsunami in 2004 dit eiland ook flink getroffen was. De terugweg van Nias naar het vaste land konden we niet in een hut en zijn we volgens mij op dek gebleven. Niet zo erg, want wat ik me herinner was dat ik muizen of ratten weg zag schieten in het ruim.

Grappig dat zo’n artikel in het AD me weer helemaal terugbrengt naar jaren geleden. Het is maar goed dat mijn moeder dit destijds niet wist, want ze zou zich vreselijk zorgen hebben gemaakt. Dit is trouwens precies de reden waarom ik stiekem hoop dat mijn eigen kinderen niet zo reislustig zijn, want dat gaat me vast een hoop slapeloze nachten opleveren. Of zou ik tegen die tijd het ‘loslaten’ zo onder de knie hebben dat ik mijn kinderen in alle rust op reis laat gaan? Ik hoop het maar. Ik heb nog zo’n tien jaar om aan het idee te wennen……

Advertenties