Blikvanger

Hij is er! Het schilderij gemaakt door Jaap Hettinga hangt nu boven de bank en ik ben er erg blij mee. Hij staat prachtig. Er is één klein ding; doordat er nu zo’n mooi schilderij hangt, wil ik eigenlijk het kastje dat er naast hangt weg hebben. Want dat kastje leidt een beetje af. Maar als we dat doen moet de muur ook weer geschilderd worden en waar moeten dan de radio en de cd-speler naar toe? Het is waar wat iemand laatst zei; “je begint aan de ene kant van je huis met verbouwen en voor je het weet heb je je hele huis overhoop.” Zo erg is het bij ons niet, maar zo’n nieuw schilderij… inspireert…. laten we het daar maar op houden.

Afbeelding

Inspiratie

“Mooi hè, mama?” Puck strekt haar arm naar me uit en laat haar nieuwe armbanden zien. “Prachtig, lieverd…” antwoord ik. Ik pak haar hand vast en trek Puck naar me toe om haar even lekker te knuffelen. We hebben een leuke middag gehad; we volgden een workshop “armband maken”.

Toen we op de lokatie aankwamen stond daar een tafel met verschillende bakjes vol kralen. Aan twee rekjes hingen allemaal voorbeelden.  En toen mochten we kiezen; niet makkelijk wanneer je bijna alle kralen prachtig vindt en sowieso al snel last hebt van keuze-stress. Uiteindelijk koos Puck voor roze kralen en ik ging voor ijsblauw en een zweempje paars. Daarna mochten we nog bedeltjes uitkiezen en toen regen we de losse kralen tot een armband. Heerlijk… samen een beetje pielen met een mooi resultaat.

Afbeelding

Afbeelding

En wat ik erg leuk vond; diezelfde avond zijn we weer aan de slag gegaan, maar nu thuis met onze eigen kralen. Dat resulteerde in een rood/paars/witte armband. En vanavond heb ik zelfs samen met mijn zoon zitten klooien.  Heerlijk, het lukte voor geen meter, ik knipte het elastiek te kort en de helft van de kralen vier er weer af, maar dat kan me niet schelen. Het was een leuk half uurtje.

Ik bedenk me ineens een goed voornemen voor het komend jaar: ik laat me vaker inspireren.

Afbeelding

Een spelletje

Afbeelding

Volgens mij heb ik er mijn hele leven al last van; ik ben geen spelletjesmens. Vroeger op vakantie deden we ’s avonds dikwijls een potje Rummikub, dat ging nog wel, maar lange middagen vol Risk, Worldlife of Barricade waren aan mij niet besteed.

Toch moest ik er vandaag aan geloven. Vorige week heb ik man en kinderen meegesleept naar het bos, dus vandaag vond ik dat ik zonder morren mee moest doen met een gezelschaps-spel. Het gezelschap bestond vandaag uit twee volwassenen, twee eigen kids, en twee logees.  Het spel was Monopoly. Niet de ‘normale’ maar de ‘Amersfoortse’. En zal ik eens wat zeggen; stiekem vond ik het leuk. Al gauw had ik “Discover” en “Admium” te pakken en waren de “Grote Koppel”, “Barchman Wuytierslaan” en het “Havik” van mij. Mijn zoon verdiende geld aan Wanda Dijkstra-Scherpschrijver omdat hij een folder door haar had laten schrijven en zelf kreeg ik 25 Euro voor het coachen van jongeren waardoor de overlast in de wijk daalde. Dat laatste vond ik extra grappig, gezien mijn mening over diezelfde jongeren. Kortom; een leerzaam en gezellig uurtje. We hebben het spel niet helemaal uitgespeeld, maar een paar uur later liep ik -geïnspireerd door het Amersfoortse monopoly-spel- over het Havik, richting de stad. Hier alvast een foto.

Afbeelding